III SAB/Gd 265/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Ustce w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę kasacyjną wniesioną przez Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku. Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2025 r. (sygn. akt III SAB/Gd 265/25) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił złożoną przez M. P. skargę na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Ustce w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Przedmiotowy wyrok został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesioną przez Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku skargą kasacyjną. W związku z powyższym akta sprawy wraz ze skargą kasacyjną zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zarządzeniem z dnia 29 września 2025 r. zwrócił akta tutejszemu Sądowi celem zbadania dopuszczalności skargi kasacyjnej wniesionej przez Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku i rozważenia dręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem Komendantowi Komisariatu Policji w Ustce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - zwanej w skrócie: "p.p.s.a."), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego (§ 1), a skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (§ 2). Stosownie zaś do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Postępowanie zainicjowane wniesieniem skargi kasacyjnej toczy się w dwóch etapach. W pierwszym z nich skarga kasacyjna podlega badaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym (sądem a quo) w ramach tzw. postępowania wstępnego (przygotowawczego). Zakres badania skargi kasacyjnej w tym stadium postępowania dotyczy co do zasady jej strony formalnej, a w razie spełnienia przesłanek z art. 179a – również merytorycznej (zob. pkt 2 komentarza do art. 178 p.p.s.a. [w:] T. Woś (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, opublikowano: WK 2016). Stosownie do brzmienia art. 173 § 2 p.p.s.a. in principio należy podkreślić, że uprawniony do wniesienia skargi kasacyjnej jest wyłącznie podmiot będący stroną postępowania sądowoadministracyjnego (zob. pkt 8 komentarza do art. 178 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, opublikowano: WKP 2024). Zgodnie natomiast z art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze, inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie, była bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Ustce w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W konsekwencji, to wobec tegoż organu, tj. Komendanta Komisariatu Policji w Ustce, tutejszy Sąd - po dokonaniu, w poddanej kontroli sprawie, jego działalności i stwierdzeniu bezczynności - nałożył na ten właśnie organ określone zobowiązania. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 636 ze zm.), organami administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 1, są: 1) wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Policji działającego w jego imieniu albo komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach: a) wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych i czynności z zakresu ścigania wykroczeń, b) wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią; 2) komendant powiatowy (miejski) Policji; 3) komendant komisariatu Policji. Z powołanego przepisu wyraźnie wynika, że to Komendant Komisariatu Policji jest jednym z organów administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o Policji, a więc w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji). Jest on więc tym samym organem władzy publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902), odrębnym od innych tego rodzaju organów wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy o Policji, m.in. komendanta powiatowego (miejskiego) Policji. Mając to na uwadze należało stwierdzić, że to Komendant Komisariatu Policji w Ustce, jako organ administracji rządowej (publicznej), którego bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej była przedmiotem skargi i w stosunku do którego dokonano rozstrzygnięcia wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2025 r. (sygn. akt III SAB/Gd 265/25), pozostaje stroną przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie wniesiona została natomiast przez Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku, który nie jest stroną niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. W konsekwencji, skutkować to musi przyjęciem, że wniesiona skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i jako wniesiona przez podmiot niebędący stroną podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2004 r., sygn. akt FSK 15/04). W uchwale 7 sędziów z dnia z dnia 11 kwietnia 2005 r. (sygn. akt OPS 1/04) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in., że "pojęcie "strony" jest kategorią prawa materialnego. Oznacza to, że interes prawny wnoszącego skargę kasacyjną musi znajdować podstawę w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego, ale także może mieć swoje źródło w przepisach o postępowaniu. Tym samym status strony postępowania sądowoadministracyjnego nie może wynikać tylko z faktycznego traktowania jakiegokolwiek podmiotu jako strony. Nie można zatem przyjąć, że skarga kasacyjna została skutecznie wniesiona, jedynie z tego powodu, że wojewódzki sąd administracyjny zawiadomił określoną osobę o terminie rozprawy, a następnie doręczył jej odpis wyroku z uzasadnieniem. W takim wypadku bowiem nie jest spełniony warunek, aby skarga kasacyjna mogła być merytorycznie rozpoznana. (...) Tylko podmiot rzeczywiście i obiektywnie legitymujący się interesem prawnym może domagać się jego ochrony przed sądem administracyjnym, bez względu na to, czy jest to sąd I, czy II instancji". Mając to na uwadze należy zaznaczyć, że sam fakt doręczenia wyroku tutejszego Sądu z dnia 7 sierpnia 2025 r. (sygn. akt III SAB/Gd 265/25) wraz jego uzasadnieniem Komendantowi Miejskiemu Policji w Słupsku nie mógł skutkować przyznaniem temu organowi legitymacji skargowej w niniejszej sprawie. Mając zatem na uwadze, że skarga kasacyjna - stosownie do wymogu art. 173 ust. 2 w zw. z art. 32 p.p.s.a. - nie została wniesiona przez stronę postępowania w niniejszej sprawie, to należało tę skargę uznać za niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł o jej odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a.