I SA/Op 459/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 stycznia 2025 r., nr SKO.40.2256.2024.dr w przedmiocie obowiązku solidarnej zapłaty kosztów usunięcia pojazdu z drogi postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 29 kwietnia 2025 r., W. G. (zwany dalej skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 stycznia 2025 r., o numerach: [...] i SKO.40.2256.2024.dr. Skarga ta została wniesiona za pośrednictwem Poczty Polskiej przesyłką poleconą o nr [...]. W tut. Sądzie, skarga ta została natomiast odnotowana w repertorium sądowym pod sygn. akt I SA/Op 458/25. Następnie, zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2025 r., wydanym w sprawie I SA/Op 458/25, działając na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", dokonano rozdzielenia opisanej na wstępie skargi, na dwie skargi, tj. skargę W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 stycznia 2025 r., nr [...] w przedmiocie obowiązku solidarnej zapłaty kosztów usunięcia pojazdu z drogi (zarejestrowaną pod sygn. akt I SA/Op 458/25) oraz skargę W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 stycznia 2025 r., nr SKO.40.2256.2024.dr. w przedmiocie obowiązku solidarnej zapłaty kosztów usunięcia pojazdu z drogi, zarejestrowaną pod sygn. akt I SA/Op 459/25 i stanowiącą przedmiot rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu (zwane dalej organem), wniosło o odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie do jej wniesienia, bądź w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku - o jej oddalenie w całości. Uzasadniając żądanie odrzucenia skargi, organ podniósł, że - jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji - skarżący odebrał zaskarżoną decyzję w dniu 3 kwietnia 2025 r., a skarga została nadana przez skarżącego w dniu 15 maja 2025 r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu 30 dni do jej wniesienia, który to termin upłynął z dniem 5 maja 2025 r. Ustosunkowując się do stanowiska organu, skarżący w piśmie z dnia 4 lipca 2025 r., nadanym w formie elektronicznej podniósł, że twierdzenia organu o uchybieniu terminu do wniesienia skargi są nieprawdziwe, a w aktach brak jest wiarygodnego dowodu doręczenia decyzji w dniu 3 kwietnia 2025 r., gdyż nie przedstawiono żadnego dowodu zwrotnego potwierdzenia odbioru ani dowodu elektronicznego doręczenia, który miałby moc prawną. Skarżący oświadczył, że decyzję otrzymał w pierwszym tygodniu kwietnia, lecz nie wcześniej niż 4 kwietnia 2025 r. Termin do wniesienia skargi upływał zatem 5 maja 2025 r., a dzień ten był dniem wolnym od pracy. Zatem ostatecznym dniem wniesienia skargi, w ocenie skarżącego, był dzień 6 maja 2025 r. Skarżący oświadczył, że skarga została złożona 5 maja 2025 r., co może być wykazane potwierdzeniem nadania pisma w placówce operatora pocztowego lub elektronicznego systemu ePUAP, jeśli Sąd tego zażąda. W wykonaniu zarządzenia z dnia 14 lipca 2025 r. zwrócono się do skarżącego o wykazanie daty nadania przedmiotowej skargi m.in. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 stycznia 2025 r., nr SKO.40.2256.2024.dr, nadanej przesyłką poleconą o nr [...] – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie Sąd poinformował, że brak oświadczenia w powyższym terminie może powodować uwzględnienie twierdzeń organu oraz danych wynikających ze śledzenia przesyłki poleconej o ww. numerze. Powyższe wezwanie zostało doręczone skutecznie skarżącemu w dniu 18 lipca 2025 r. (por. dowód doręczenia przesyłki pocztowej, k-70 akt), lecz skarżący nie zareagował na to wezwanie. Sąd ponownie, w wykonaniu zarządzenia z dnia 1 września 2025 r. zwrócił się do skarżącego, a to wobec stanowiska zawartego w wyżej opisanym piśmie procesowym z dnia 4 lipca 2025 r. - do wykazania potwierdzeniem nadania pisma w placówce operatora pocztowego - daty wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 stycznia 2025 r., nr SKO.40.2256.2024.dr, a także: wyjaśnienia czy odbioru przedmiotowej decyzji dokonał osobiście czy też w jego zastępstwie odbioru tej decyzji dokonał dorosły domownik - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Nadto, wobec zamieszczania w oświadczeniach o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej innego adresu niż w treści skargi Sąd pouczył, że należy w sposób jednoznaczny wskazać, na który z tych adresów winna być kierowana korespondencja sądowa. Sąd poinformował jednocześnie, że brak oświadczenia w tym zakresie spowoduje, że korespondencja sądowa doręczana będzie na adres wskazany w skardze, tj. [...], [...] Ż. Ostatnio wymienione wezwanie zostało doręczone skarżącemu osobiście w dniu 19 września 2025 r., co odzwierciedla pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (por. k-73 akt). Pomimo skutecznego doręczenia wezwania, skarżący w żaden sposób nie odniósł się do niego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Nie budzi wątpliwości Sądu, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję doręczona została pełnoletniemu domownikowi (dane personalne nieczytelne) - 3 kwietnia 2025 r. Potwierdzają to akta administracyjne sprawy i znajdujący się w nim dowód doręczenia przesyłki z odpisem decyzji. Trzydziestodniowy termin przewidziany do wniesienia skargi, upłynął zatem z dniem 3 maja 2025 r., który to dzień był sobotą. Z uwagi na to, że była to sobota, która jest dniem ustawowo wolnym od pracy, to na podstawie art. 83 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, termin wniesienia skargi przypadał w dzień roboczy, to jest poniedziałek 5 maja 2025 r. Skarga została natomiast nadana przesyłką pocztową w dniu 15 maja 2025 r. (por. koperta, k-42 akt oraz raport ze śledzenia przesyłki pocztowej o nr [...] na stronie internetowej https://emonitoring.poczta-polska.pl), czyli z uchybieniem ustawowego terminu. Skarżący pomimo dwukrotnego wzywania go przez Sąd do wykazania podnoszonych przez skarżącego wątpliwości co do skutecznego doręczenia odpisu zaskarżonej decyzji w podanym przez organ terminie, a w konsekwencji dochowania terminu do wniesienia skargi w żaden sposób nie wykazał podnoszonych przez niego okoliczności, a w szczególności nie wykazał – na co wskazał w piśmie z dnia 4 lipca 2025 r., że "skarga została złożona 5 maja 2025 r., co może być wykazane potwierdzeniem nadania pisma w placówce operatora pocztowego lub elektronicznego systemu ePUAP". Co ważne, skarżący nie zakwestionował samego faktu skutecznego doręczenia jemu odpisu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie, co należy podkreślić, z treści zaskarżonej decyzji wynika, że zawierała ona prawidłowe pouczenie co do zasad i trybu wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, w tym i nie odniesienie się do zobowiązania Sądu, skarga została wniesiona w dniu 15 maja 2025 r., a zatem z uchybieniem terminu. Wskazać również należy, że Sąd nie odniósł się do uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł, albowiem opłata ta została zarejestrowana na poczet sprawy ze skargi skarżącego o sygn. akt I SA/Op 458/25. Mając na względzie powyższe, Sąd działając na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, odrzucił skargę.