III SA/Gd 1065/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Referent stażysta Dagmara Szymańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2022 r. sprawy ze skargi M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 30 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oddala skargę. W 2016 r. I. Spółka z o.o. z siedzibą w P. (obecnie M. Sp. z o.o., dalej określana też jako: "Spółka", "strona", "skarżąca") sprowadziła na terytorium Unii Europejskiej rowery i części rowerowe, które objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie wpisu do rejestru procedury uproszczonej. W odniesieniu do kolejnych wpisów dokonano uzupełniających zgłoszeń celnych o numerach: [...] z dnia 7.03.2016 r., [...]z dnia 18.03.2016 r., [...] z dnia 18.03.2016 r., [...] z dnia 3.04.2016 r., [...] z dnia 3.04.2016 r., [...] z dnia 3.04.2016 r., [...] z dnia 20.04.2016 r. Sprowadzone towary zostały opisane w polach 31 dokumentów SAD jako rowery dwukołowe bez łożysk toczonych, rowery elektryczne oraz części zamienne do rowerów (dźwignie hamulca oraz flagi z tworzywa sztucznego). Dla towarów zadeklarowano kraj pochodzenia - Indie (IN). Eksporterem towarów był indyjski podmiot – U. Należności celne określono stosując stawki celne erga omnes w wysokości 15% (rowery dwukołowe), 6% (rowery elektryczne), 4,7% (dźwignie hamulca) i 6,5% (flagi z tworzyw sztucznych). Decyzją z dnia 12 lutego 2021 r. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno – Skarbowego w Gdyni w odniesieniu do wyżej wymienionych zgłoszeń celnych: określił dla towarów objętych zgłoszeniami celnymi uzupełniającymi kraj pochodzenia - Chiny, określił kod dodatkowy Taric B999 oraz stawkę cła antydumpingowego w wysokości 48,5%, dla towarów z pozycji 1 zgłoszeń celnych, określił kod dodatkowy Taric 8900 oraz stawkę cła antydumpingowego w wysokości 48,50%, dla towarów z pozycji 2 zgłoszenia celnego [...] z dnia 18.03.2016 r. i [...] z dnia 3.04.2016 r., orzekł o zaksięgowaniu wymaganej kwoty ostatecznego cła antydumpingowego (A30) w wysokości: dla towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia 7.03.2016 r.- w wysokości 330.282,00 zł; dla towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia 18.03.2016 r. - w wysokości 122.086,00 zł; dla towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia 18.03.2016 r. - w wysokości 328.149,00 zł; dla towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia 3.04.2016 r. - w wysokości 122.089,00 zł; dla towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia 3.04.2016 r.- w wysokości 90.992,00 zł; dla towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia 3.04.2016 r. - w wysokości 320.570,00 zł; dla towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia 20.04.2016 r. - w wysokości 80.147,00 zł; orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne, od kwot określonych w pkt 4. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 22 ust. 7 w związku z art. 29, art. 48 oraz art. 105 ust. 4, art. 172 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L nr 269 z 2013 r. ze zm.) – dalej powoływanego jako "UKC", art. 20 ust. 1 i ust. 3 lit. c i g, art. 221 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L nr 302 z 1992 r. ze zm.) – dalej jako "WKC", rozporządzenie Komisji (UE) nr 2015/1754 z dnia 6 października 2015 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. nr L 285 z 2015r. ze zmianami), art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1382), rozporządzenie Rady (WE) nr 71/97 z dnia 14 stycznia 1997 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (EWG) nr 2474/93 na rowery pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz niektórych części rowerowych z Chińskiej Republiki Ludowej oraz stanowiące o poborze rozszerzonego cła w przypadku takiego przywozu zarejestrowanego na mocy rozporządzenia (WE) nr 703/96 (Dz.U. UE L 16 z 18.01.1997 r.) – dalej jako "rozporządzenie 71/97", rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 z dnia 3 października 2011 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz. Urz. UE L nr 261/2 z 6.10.2011 r.) – dalej jako "rozporządzenie 990/2011", rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (UE) nr 990/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz. Urz. UE L nr 153/17 z 5.06.2013 r.) – dalej "rozporządzenie 502/2013". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 24 WKC towar, w produkcję którego zaangażowany jest więcej niż jeden kraj, jest uznawany za pochodzący z kraju, w którym został poddany ostatniej istotnej, ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu, które spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu. Prosty przeładunek lub wwóz i następnie reeksport rowerów lub części rowerowych w określonym kraju nie może powodować przyznania pochodzenia takiego kraju. Z materiału dowodowego zebranego podczas prowadzonej w spółce kontroli wynika, że nabywała ona rowery z Indii, korzystając z usług pośrednika, firmy U. Płatności dokonywano na konto tajwańskiej firmy Y. W trakcie trwających czynności kontrolnych uzyskano dodatkowe dowody otrzymane od indyjskiej administracji celnej. Przesłane dokumenty związane były z dokonanymi w Indiach czynnościami sprawdzającymi względem podmiotu U. i odnosiły się do importów oraz eksportów realizowanych przez wymieniony podmiot w latach 2015-2016. Wśród przesłanych dokumentów znalazły się faktury zakupu rowerów i części rowerowych od podmiotów chińskich, dokumenty packing list, dokumenty transportowe związane z przeprowadzonymi transakcjami, indyjskie dokumenty importowe (Bill of Entry For Home Consumption), dokumenty wywozowe (Shipping Bill For Export Of Duty Free Goods), faktury wystawione dla polskiego podmiotu. Dokumenty jednoznacznie potwierdzają, że indyjski podmiot importował rowery i ich części z Chin, a następnie eksportował je do podmiotów unijnych. Następnie organ w odniesieniu do każdego z wymienionych zgłoszeń celnych przypisał odpowiednie dokumenty wykazując, że towary zostały objęte dokumentacją wystawioną przez chińskie firmy i po przypłynięciu z Chin do Indii znajdowały się w indyjskiej strefie ekonomicznej F., gdzie doszło do przepakowania towaru. Dodatkowo powiązanie między indyjskimi dokumentami importowymi i eksportowymi potwierdzają zapisy na dokumentach Shipping Bill For Export Of Duty Free Goods, gdzie wskazano także chińskie pochodzenie przeładowywanych towarów. W związku z powyższym wskazany towar podlega środkom taryfowym obowiązującym dla towarów przywożonych z Chin, a co za tym idzie w sprawie mają zastosowanie środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym 990/2011, zmienionym rozporządzeniem 502/2013. Przedsiębiorstwom innym niż wymienione w rozporządzeniu 502/2013 przyporządkowano kod dodatkowy Taric B999 i ustalono dla nich stawkę cła antydumpingowego w wysokości 48,5%. Rozporządzeniem 502/2013 utrzymano także ostateczne cło antydumpingowe nałożone na części rowerowe rozporządzeniem 71/97. Ostatecznym cłem antydumpingowym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia 71/97, jest cło antydumpingowe mające zastosowanie do "wszystkich innych przedsiębiorstw" nałożone na mocy art. 1 ust. 2 rozporządzenia 502/2013, tj. cło określone z zastosowaniem stawki w wysokości 48,5% (kod dodatkowy 8900). Organ dokonał stosownych zmian w zgłoszeniach celnych zaznaczając, że mają one wpływ na wysokość podstawy opodatkowania oraz podatku VAT z tytułu importu. Zdaniem organu, analiza i ocena materiału dowodowego uzasadnia twierdzenie, że w sprawie doszło do popełnienia czynu polegającego na umyślnym wprowadzeniu w błąd organu uprawnionego do kontroli celnej i narażeniu należności celnych na uszczuplenie, a więc czynu realizującego znamiona występku z art. 87 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1958 ze zm.). W związku z tym termin na powiadomienie dłużnika o zaksięgowaniu uszczuplonych kwot należności celnych ulega przedłużeniu zgodnie z art. 103 ust. 2 UKC. W myśl art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne, organ celny pobiera odsetki w przypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Nadto zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 65 ust. 6b pkt 2 ustawy - Prawo celne, zatem należne odsetki od dnia 1 stycznia 2016 r. winny być pobrane w wysokości 150% stawki odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 56 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.) – dalej powoływanej jako "o.p.". Spółka odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 67 w zw. z art. 221 ust. 3 WKC poprzez ich niezastosowanie w przypadku, gdy 3-letni termin do którego należało powiadomić Spółkę o długu celnym upłynął najpóźniej w kwietniu 2019 r., a tym samym bezpodstawnie orzeczono o należnościach celnych, które wygasły z powodu ich przedawnienia; art. 103 ust. 2 UKC poprzez jego zastosowanie do stanu faktycznego powstałego przed wejściem w życie tego rozporządzenia i stwierdzenie, że art. 103 ust. 2 UKC jest odzwierciedleniem art. 221 ust. 3 WKC, w sytuacji gdy niedopuszczalne jest modyfikowanie okresu przedawnienia długu celnego określonego w art. 221 ust. 3 WKC poprzez zastosowanie przepisów UKC, a ponadto zastosowanie art. 103 ust. 2 i ust. 3 UKC także ze względu na wprowadzenie innych niż w art. 221 ust. 3 WKC reguł zawieszenia terminu przedawnienia, może mieć miejsce jedynie w przypadku długów celnych powstałych wyłącznie po dniu 1 maja 2016 r.; c) art. 105 ust. 4 w zw. z art. 172 ust. 2 UKC poprzez ich zastosowanie do stanu faktycznego powstałego przed wejściem w życie tego rozporządzenia; d) art. 65 ust. 5 w zw. art. 65 ust. 6b pkt 2 ustawy - Prawo celne w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. do 20 sierpnia 2016 r. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu za zasadne naliczenia odsetek od długu celnego wynikających z nieprawidłowych danych podanych w zgłoszeniu celnym, mimo że podanie tych danych nie było spowodowane okolicznościami wynikającymi z zaniedbania, bądź świadomego działania strony, a ewentualnie wynikało z działań osób trzecich (producenta); 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 122 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i dokonanie dowolnej, a także sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oceny dowodów; b) art. 121 § 1 w zw. z art. 124 o.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów celno-skarbowych polegające na niewyjaśnieniu stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy; c) art. 191 o.p. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego uzyskanego w czasie kontroli celnej w przedsiębiorstwie strony od marca do lipca 2020 r., prowadzącą do uznania, iż miała ona świadomość ich pochodzenia, w chwili dokonywania zgłoszeń celnych, co jest sprzeczne z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym w szczególności ze świadectwami pochodzenia towaru. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją z dnia 30 września 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zauważył, że zarówno w art. 103 ust. 1 UKC, jak i w uprzednio obowiązującym art. 221 ust. 3 WKC zakreślono trzyletni (podstawowy) termin na powiadomienie o długu celnym. Termin ten w obu wypadkach liczony jest od daty powstania długu celnego. Tak samo uregulowano w obu aktach prawnych, odpowiednio w przepisach art. 221 ust. 4 WKC i art. 103 ust. 2 UKC, przesłanki warunkujące dopuszczalność powiadomienia o długu celnym po upływie trzech lat, w terminie dookreślonym w prawie krajowym (w realiach polskich art. 56 ustawy - Prawo celne, w którym nieodmiennie przewidziano termin 5 lat od daty powstania długu celnego). Analogicznie uregulowano również kwestię zawieszenia biegu terminu na powiadomienie o długu celnym w związku z wniesieniem odwołania od decyzji określającej należności celne. Problem intertemporalny związany z wyborem przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego bądź Unijnego Kodeksu Celnego do ustalenia ostatecznego terminu na powiadomienie o długu celnym ma zatem w istocie charakter pozorny. Jego realne znaczenie dotyczy jedynie niezachodzącego tu przypadku, kiedy stwierdzenie przedawnienia terminu na powiadomienie o długu celnym uzależnione byłoby od konsekwencji zastosowania przez organ art. 22 ust. 6 UKC w związku z art. 8 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczególnych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego, który obliguje organ celny do wyznaczenia stronie trzydziestodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji niekorzystnej. Zastosowanie tego przepisu, niemającego swojego odpowiednika we WKC, powoduje - zgodnie z art. 103 ust. 3 lit. b UKC - "wydłużenie" terminu na powiadomienie o długu celnym o wskazane 30 dni. Przechodząc z kolei, do oceny zasadności przyjęcia przez organ celny pierwszej instancji podstawy do powiadomienia o długu celnym pomimo upływu podstawowego trzyletniego terminu od daty jego powstania, organ odwoławczy zauważył, że towary eksportowane przez U. nie posiadały niepreferencyjnego pochodzenia z Indii. Podmiot ten nie produkował rowerów ani części rowerowych, ale eksportował do UE chińskie rowery i części. W sprawie mogło zatem dojść do popełnienia czynu polegającego na umyślnym wprowadzeniu w błąd organu uprawnionego do kontroli celnej i narażeniu należności celnych na uszczuplenie, a więc czynu realizującego znamiona występku z art. 87 § 1 Kodeksu karnego skarbowego. W tych okolicznościach organ celny miał podstawy do podjęcia decyzji o przedłużeniu terminu na powiadomienie dłużnika o zaksięgowaniu uszczuplonych kwot należności celnych. Dla zastosowania zarówno art. 221 ust. 4 WKC, jak i stanowiącego jego dokładny odpowiednik art. 103 ust. 2 UKC pozostaje całkowicie nieistotnym, czy dłużnik celny był sprawcą czynów zabronionych i czy ostatecznie będą one mogły być uznane za przestępstwo. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji trafnie wyprowadził wnioski wynikające z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, że: dłuższy termin na powiadomienie może mieć zastosowanie nie tylko w przypadkach, gdy dług celny powstał w następstwie nielegalnego wprowadzenia towaru na unijny obszar celny, usunięcia towaru spod dozoru celnego, czy naruszenia przepisów regulujących daną procedurę, ale także w przypadku określonym w art. 201 WKC (77 UKC), to jest gdy stanowi on następstwo przyjęcia zgłoszenia celnego; dla zastosowania analizowanych przepisów wystarczające jest bowiem wykazanie związku przyczynowo skutkowego między popełnionym czynem a długiem celnym; w celu określenia ostatecznego terminu na powiadomienie o długu celnym organ celny dokonuje kwalifikacji czynu jako podlegającego w chwili popełnienia postępowaniu karnemu całkowicie autonomicznie, nie będąc uzależnionym od wszczęcia dochodzenia (śledztwa) przez właściwe organy ścigania, a tym bardziej od wydania prawomocnego wyroku skazującego przez sąd; nie jest konieczne, aby przestępstwa (przestępstwa skarbowego) dopuścił się dłużnik celny czy jeden z dłużników solidarnych; konsekwencje związku między penalizowanym czynem i długiem celnym ponoszą nawet dłużnicy, mogący być osobiście przez ten czyn poszkodowani. Organ odwoławczy wskazał również, że art. 105 ust. 4 UKC odnosi się do czynności materialno-technicznej związanej z księgowaniem należności celnych. Czynność ta była dokonywana przez organ celny pod rządami UKC, nie zaś derogowanego WKC. Zastosowanie przepisu aktualnie obowiązującego przepisu nie narusza w tym przypadku zasady niedziałania prawa wstecz, ponieważ żadną miarą nie modyfikuje stosunku celnoprawnego ukształtowanego pod rządami uprzednio obowiązującego kodeksu. Z kolei art. 172 ust. 2 UKC wskazuje na konieczność uwzględnienia daty przyjęcia zgłoszenia celnego do celów stosowania przepisów regulujących procedurę celną. Przepis ten stanowi powtórzenie regulacji zawartej w art. 67 WKC. Zasada tu wyrażona została w pełni uwzględniona przez organ celny w odniesieniu do wyprowadzenia skutków prawnych stosunku celnoprawnego zawiązanego w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego, pod rządami WKC i pozostałych przywołanych w podstawie prawnej decyzji organu celnego aktów prawnych. Dotyczy to w szczególności określenia chwili i miejsca powstania długu celnego, kręgu dłużników celnych, elementów kalkulacyjnych służących do jego określenia i stawek należnego cła. Odnosząc się z kolei do kwestii naruszenia art. 65 ust. 5 w zw. z art. 65 ust. 6b pkt 2 ustawy - Prawo celne organ odwoławczy stwierdził, że nie jest on zasadny. Naliczanie odsetek na podstawie art. 65 ust. 5 tej ustawy, jest zasadą, od której odstępstwo jest możliwe jedynie wówczas, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym nie wynikało z jego zaniedbania lub świadomego działania. Podjęte przez stronę działania, tj. wyjazdy na targi rowerowe do Niemiec, Tajwanu, Szanghaju, spotkanie z przedstawicielem U. oraz zgromadzone w aktach sprawy zdjęcia i film promocyjny w żaden sposób nie pozwalają na przyjęcie, że strona dochowała należytej staranności przy weryfikowaniu, czy indyjski eksporter faktycznie produkuje sprowadzone przez nią rowery. W tym miejscu należy wspomnieć, że indyjskie władze celne również nie potwierdziły produkcji rowerów przez tą firmę natomiast wskazały, że była importerem rowerów i ich części z Chin , które następnie eksportowała do podmiotów unijnych. Dodatkowo należy zauważyć, że strona korzystała z usług pośrednika przez którego dokonywała zakupów i płatności. W zakresie dysponowania świadectwami wskazującymi na indyjskie pochodzenie towarów organ odwoławczy uznał, że eksporter U. z Indii niezasadnie zwracał się do Indyjskiej Izby Handlowej o wydanie świadectw pochodzenia w sytuacji, gdy towary nie nabyły indyjskiego pochodzenia. Przedsiębiorca obszedł obowiązujące przepisy nie przedstawiając właściwych dokumentów dla uzyskania świadectw, a tym samym wprowadził organ w błąd. Przeładunek rowerów i ich części w Indiach a następnie eksport nie nadał indyjskiego pochodzenia towarom. W rozpatrywanej sprawie Spółka nabywała rowery z Indii korzystając z usług pośrednika, firmy U. Płatności dokonywano na konto firmy Y. z siedzibą w Tajwanie. W trakcie trwających czynności kontrolnych Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach uzyskał z Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu dodatkowe dowody otrzymane od indyjskiej administracji celnej. Przesłane dokumenty związane były z dokonanymi w Indiach czynnościami sprawdzającymi podmiotu U. i odnosiły się do importów oraz eksportów realizowanych przez stronę w latach 2015-2016. Wśród przesłanych dokumentów znalazły się faktury zakupu rowerów i części rowerowych od podmiotów chińskich, dokumenty packing list, dokumenty transportowe związane z przeprowadzonymi transakcjami, indyjskie dokumenty importowe (Bill of Entry For Home Consumption), dokumenty wywozowe (Shipping Bill For Export Of Duty Free Goods), faktury wystawione dla polskiego podmiotu. Dokumenty jednoznacznie potwierdzają, że indyjski podmiot importował rowery i ich części z Chin, które w indyjskiej strefie ekonomicznej F. były przepakowywane a następnie eksportowane do podmiotów unijnych. Organ odwoławczy przytoczył ustalenia organu pierwszej instancji w odniesieniu do poszczególnych zgłoszeń celnych uznając je za prawidłowe. Ocenił też, że nie doszło do naruszenia przepisów art. 122, art. 124, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 o.p. Zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia końcowego rozstrzygnięcia, a w uzasadnieniu decyzji zostały szczegółowo przedstawione przesłanki, którymi kierował się organ celny dokonując rozstrzygnięcia w zakresie naliczonego cła antydumpingowego. W sprawie znalazła ponadto pełne odzwierciedlenie zasada swobodnej oceny dowodów określona w art. 191 o.p., a organ pierwszej instancji przy ocenie znaczenia i wartości zebranego materiału dowodowego kierował się prawidłami logiki i prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie. M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 122 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne poprzez: nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i dokonanie ustaleń stanu faktycznego na podstawie fragmentarycznych zapisów i notatek innych organów i osób trzecich, a następnie niewłaściwe przeanalizowanie materiału dowodowego i dokonanie jego dowolnej oceny przez uznanie, że z faktu zbieżności wagi i liczby paczek sprowadzonych przez producenta z Chin z paczkami sprowadzonymi do Polski należy uznać, że towary sprowadzone przez skarżącą były pochodzenia chińskiego, a producent dokonywał jedynie ich przepakowywania; niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie okoliczności korzystnych dla skarżącej; niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny; przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej, a także sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oceny dowodów; skoncentrowanie się na tych elementach stanu faktycznego, które wynikają z negatywnych dla skarżącej ustaleń, przy jednoczesnym nieuzasadnionym pominięciu dowodów korzystnych dla niej; nieuzasadnione wskazanie, nieznajdujące poparcia w materiale dowodowym, że powstanie długu celnego skarżącej mogło nastąpić wskutek popełniania czynu z art. 87 § 1 k.k.s.; art. 121 § 1 w zw. z art. 124 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów celno-skarbowych polegające na niewyjaśnieniu skarżącej zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, w tym w szczególności niewyjaśnieniu wątpliwości w związku z przedstawionymi przez skarżącą dowodami i złożonymi przez nią wyjaśnieniami; art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego uzyskanego w czasie kontroli celnej w przedsiębiorstwie skarżącej od marca do lipca 2020 r., prowadzącą do uznania, że skarżąca miała świadomość ich pochodzenia, w chwili dokonywania zgłoszeń celnych, co jest sprzeczne z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności świadectwami pochodzenia towaru, które to naruszenia skutkowały błędnym ustaleniem w sprawie stanu faktycznego, a mianowicie uznaniem, że krajem pochodzenia importowanych towarów są Chiny, II. przepisów prawa materialnego, tj.: art. 67 w zw. z art. 221 ust. 3 WKC poprzez ich niezastosowanie w przypadku, gdy w przedmiotowej sprawie datami przyjęcia zgłoszenia celnego są kolejno: 7.03.2016 r., 18.03.2016 r., 03.04.2016 r. i 20.04.2016 r., a zatem 3-letni termin, do którego należało powiadomić skarżącą o długu celnym upłynął najpóźniej w kwietniu 2019 r., co powoduje, że powiadomienie o zaksięgowaniu długu celnego przez organ pierwszej instancji nastąpiło po upływie 3-letniego terminu od daty jego powstania, a tym samym bezpodstawnie orzeczono o należnościach celnych, które wygasły z powodu ich przedawnienia; art. 103 ust. 2 UKC poprzez jego zastosowanie do stanu faktycznego powstałego przed wejściem w życie tego rozporządzenia stwierdzenie, że art. 103 ust. 2 UKC jest odzwierciedleniem art. 221 ust. 3 WKC, co w ocenie organu pierwszej instancji powoduje, że decyzję doręczono skarżącej przed upływem terminu określonego w art. 103 ust. 1 UKC, w sytuacji gdy niedopuszczalne jest modyfikowanie okresu przedawnienia długu celnego określonego w art. 221 ust. 3 WKC poprzez zastosowanie przepisów UKC, gdyż byłoby to sprzeczne z zasadą pewności prawa i zaufania do organów administracji publicznej, a ponadto zastosowanie art. 103 ust. 2 i ust. 3 UKC także ze względu na wprowadzenie innych niż w art. 221 ust. 3 WKC reguł zawieszenia terminu przedawnienia, może mieć miejsce jedynie w przypadku długów celnych powstałych wyłącznie po dniu 1 maja 2016 r., a więc po wejściu w życie Unijnego Kodeksu Celnego, a tym samym jest to niedopuszczalne, gdyż najpóźniejsze zgłoszenie celne zostało dokonane przez skarżącą w dniu 20 kwietnia 2016 r. ewentualnie na wypadek uznania przez Sąd, że zarzut ten nie jest trafny, art. 103 ust. 2 UKC poprzez jego zastosowanie i uznanie, że bieg przedawnienia długu celnego skarżącej uległ wydłużeniu do minimalnie 5 lat, gdyż dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie jego popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu, w sytuacji gdy organ w zaskarżonej decyzji wyłącznie w trybie przypuszczającym wskazał, że mogło dojść do popełnienia czynu z art. 87 § 1 k.k.s., nie wykazując wypełnienia znamion tego czynu przez skarżącą, co nie jest wystarczające do przedłużenia okresu przedawnienia i powoduje, że zasada pewności prawa i zaufania do organów administracji publicznej podlega rażącemu naruszeniu, a tym samym nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 103 ust. 2 UKC powodujące wydłużenie terminu przedawnienia; art. 105 ust. 4 w zw. z art. 172 ust. 2 UKC poprzez ich zastosowanie do stanu faktycznego powstałego przed wejściem w życie tego rozporządzenia; Ponadto - z ostrożności procesowej - art. 65 ust. 5 w zw. art. 65 ust. 6b pkt 2 ustawy - Prawo celne w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. do 20 sierpnia 2016 r. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez Sąd za zasadne naliczenia odsetek od długu celnego wynikających z nieprawidłowych danych podanych w zgłoszeniu celnym, mimo że podanie tych danych nie było spowodowane okolicznościami wynikającymi z zaniedbania, bądź świadomego działania skarżącej, a ewentualnie wynikało z działań osób trzecich (producenta). W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organ pierwszej instancji, oprócz zebrania dokumentów od innych osób i urzędów, nie wykazał się inicjatywą w celu samodzielnego ustalenia stanu faktycznego. Organ uznał, że ze względu na treść pisma organów indyjskich z dnia 22 listopada 2019 r. można domniemywać, że producent zamawiał rowery na terenie Chin, a następnie dokonywał ich przepakowywania i w stanie niezmienionym przesyłał je do Polski, przedstawiając bezpodstawnie wystawione certyfikaty pochodzenia towarów z Indii. Tymczasem skarżąca w toku kontroli opisała zasady współpracy z producentem, z których wynikało, że przed nawiązaniem współpracy weryfikowała producenta, jak również doszło do kilku spotkań stron na międzynarodowych targach rowerowych. Producent działa na rynku indyjskim od ponad 50 lat oraz posiada szereg certyfikatów potwierdzających jego kwalifikacje. Organ celny nie odniósł się do tych, ani do innych okoliczności podnoszonych przez skarżącą. Organ pominął wszystkie dowody potwierdzające rzetelność działania skarżącej w odniesieniu do ustalania kraju pochodzenia towaru. Zdaniem skarżącej trzeba uznać, że w sprawie nie doszło do jakichkolwiek nieprawidłowości mogących skutkować nałożeniem cła antydumpingowego. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów skargi należy w pierwszej kolejności uznać za całkowicie nietrafne zarzuty dotyczące nieprawidłowości postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy celne, a co za tym idzie wadliwości dokonanych przez te organy ustaleń dotyczących faktycznego pochodzenia importowanych towarów z Chin. Wbrew tym zarzutom należy stwierdzić, że organy administracji celno- skarbowej obu instancji nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów uznając, że dokumenty zgromadzone przy współudziale administracji celnej indyjskiej wskazują jednoznacznie na to, że zbieżność szczegółowych danych ilościowych i rodzajowych pomiędzy towarami sprowadzonymi z Chin do Indii przez U. i towarami wyeksportowanymi przez ten podmiot do Polski wyklucza jakąkolwiek przypadkowość. Zbieżność ta pozwoliła organom administracji na słuszne przyjęcie, że towary wyprodukowane w Chinach zostały w Indiach jedynie przepakowane, przez co nie uzyskały niewątpliwie pochodzenia indyjskiego. Przedłożenie przez indyjskiego eksportera nieprawdziwych danych tamtejszym organom właściwym do wydania świadectw pochodzenia spowodowało wydanie takich świadectw, potwierdzających nieprawdę co do pochodzenia importowanych do Polski towarów. Zatem ustalony prawidłowo przez organy administracji celnej stan faktyczny sprawy należało uznać za dający w pełni podstawę dla rozważań dotyczących zastosowania przepisów prawa materialnego. Skarżąca spółka, oprócz nietrafnego, jak wskazano wyżej kwestionowania samych ustaleń dotyczących pochodzenia towarów z Chin starała się przekonywać, że nawet, gdyby istotnie importowane towary miały pochodzenie chińskie, to nie miała i nie mogła mieć świadomości i wiedzy, że towar jest innego pochodzenia niż deklarował dostawca. Spółka podnosiła, że nie uchybiła wymogowi należytej staranności co do ustalenia pochodzenia importowanych towarów, spotykając się z przedstawicielami indyjskiego sprzedawcy na różnego rodzaju targach i opierając się na zaufaniu związanym z uprzednią wieloletnią współpracą i dorobkiem kontrahenta. Strona skarżąca kwestionowała w tym kontekście zasadność retrospektywnego księgowania kwoty niedoboru cła antydumpingowego, przy czym bezsporne było to, że towary pochodzenia chińskiego, tego rodzaju jak te, które sprowadziła z Indii skarżąca spółka obciążało cło antydumpingowe na podstawie przepisów rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r. Należy w tym miejscu wskazać, że zgłoszenia celne, będące przedmiotem weryfikacji w niniejszej sprawie dokonane zostały pod rządami poprzednio (do 30 kwietnia 2016r. ) obowiązującego Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC). Dopiero bowiem z dniem 1 maja 2016 r. wszedł w życie Unijny Kodeks Celny (UKC) - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające Unijny Kodeks Celny (Dz.U.UE L 269 z dnia 10 października 2013 r.). Z mocy art. 286 ust. 2 Unijnego Kodeksu Celnego - rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny zostało uchylone a UKC nie zawiera przepisów przejściowych. Zagadnienie, które przepisy należy stosować w tej sytuacji wobec zgłoszeń celnych dokonanych przed wejściem w życie UKC budziło wątpliwości, choć brzmienie odpowiednich przepisów tych aktów prawnych czyni te wątpliwości pozbawionymi znaczenia, bowiem są one w istocie w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy zbieżne. Art. 221 WKC stanowił: 3. Powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Bieg tego terminu zostaje zawieszony z chwilą złożenia odwołania w rozumieniu art. 243 na czas trwania procedury odwoławczej. 4. Jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach, po upływie terminu trzech lat, określonych w ust. 3. Zaś odpowiadające tym regulacjom przepisy zawarte w art. 103 UKC stanowią, że : 1. O długu celnym nie powiadamia się dłużnika po upływie okresu trzech lat od dnia powstania długu celnego. 2. W przypadku, gdy dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu, okres trzech lat przewidziany w ust. 1 przedłuża się minimalnie do pięciu a maksymalnie do dziesięciu lat zgodnie z prawem krajowym. 3. Okresy, o których mowa w ust. 1 i 2, zostają zawieszone jeżeli: a) złożone zostaje odwołanie zgodnie z art. 44; takie zawieszenie obowiązuje od daty złożenia odwołania i przez okres trwania postępowania odwoławczego; lub b) organy celne poinformowały dłużnika zgodnie z art. 22 ust. 6 o przyczynach, dla których zamierzają powiadomić o długu celnym; takie zawieszenie obowiązuje od daty takiego powiadomienia do końca okresu, w którym dłużnik ma możliwość przedstawienia swojego punktu widzenia. Zatem zarówno z poprzednio, jak i z obecnie obowiązujących przepisów wynika, że okres przedawnienia długu celnego przedłuża się w przypadku, gdy dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie popełnienia podlegał ściganiu w postępowaniu karnym. Termin pięcioletni jest obecnie terminem minimalnym określonym w UKC, zaś uprzednio wynikał on z przepisów krajowych (art. 56 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne). Na marginesie tylko nadmienić można, że TSUE wyrokiem z dnia 3 czerwca 2021r. sygn. akt C-39/20 opowiedział się za stosowaniem przepisów UKC także w stosunku do długu celnego powstałego przed ich wejściem w życie. Ukształtowane w orzecznictwie TSUE i sądów krajowych stanowisko co do przedłużenia okresu przedawnienia długu celnego pozwala na sformułowanie następujących tez: - to organ celny dokonuje kwalifikacji czynu jako podlegającego w chwili popełnienia postępowaniu karnemu i dokonuje tego całkowicie autonomicznie, nie będąc uzależnionym od uprzedniego wszczęcia dochodzenia (śledztwa) przez właściwe organy ścigania, a tym bardziej od wydania prawomocnego wyroku skazującego przez sąd (por. wyrok TS w sprawie Zefeser: C-62/06); - nie jest konieczne, aby przestępstwa (w tym przestępstwa skarbowego) dopuścił się dłużnik celny czy jeden z dłużników solidarnych; konsekwencje związku między penalizowanym czynem i długiem celnym ponoszą nawet dłużnicy, mogący być osobiście przez ten czyn poszkodowani – dla zastosowania art. 221 ust. 4 WKC pozostaje bez znaczenia czy przestępstwa dopuścił się dłużnik celny czy też nawet osoba niezwiązana z dłużnikiem celnym (wyrok TS z dnia 16 lipca 2009r. w sprawie Snauwert sygn. akt C -124/08). - konieczne jest wykazanie, że pomiędzy popełnionym czynem zabronionym (przestępstwem) istnieje (realny i konkretny) związek przyczynowo - skutkowy, czyli skutkiem popełnienia konkretnego czynu stanowiącego przestępstwo ma być powstanie długu celnego. Skoro rowery i ich części zakupione przez skarżącą spółkę zostały w rzeczywistości wyeksportowane z Chin, a w Indiach poddano je jedynie przepakowaniu, to niewątpliwie zachowały swoje chińskie pochodzenie. Posiadane i przedłożone wraz ze zgłoszeniami celnym przez importera świadectwa pochodzenia towaru okazały się zatem nieprawdziwe. Przedłożenie przez indyjskiego eksportera oświadczeń i dokumentów poświadczających nieprawdę w celu uzyskania indyjskiego świadectwa pochodzenia dla towarów mających w istocie pochodzenie chińskie, w celu uniknięcia obciążenia tych towarów cłem antydumpingowym stanowi niewątpliwie czyn określony w art. 87 § 1 ustawy - Kodeks karny skarbowy - spełniający znamiona oszustwa celnego, czyli wprowadzenia w błąd organów celnych i narażenia należności celnych na uszczuplenie przez uniknięcie płacenia należnego cła antydumpingowego. Działanie indyjskiego eksportera było oczywiście umyślne, skoro towary sprowadzone przez siebie z Chin przedstawił właściwym władzom jako indyjskie, po to by uzyskać świadectwo pochodzenia z tego kraju. Oczywistym celem i skutkiem tego działania było uniknięcie zastosowania wobec eksportowanych z Indii do Polski towarów cła antydumpingowego w wysokości 48,5 % wartości celnej towaru, a zatem znacznie przewyższającej cło na zasadach ogólnych ze stawką erga omnes w wysokości 14 % wartości celnej towaru. Z punktu widzenia zastosowania przepisów dotyczących przedłużenia okresu przedawnienia długu celnego nie ma znaczenia czy doszło do wszczęcia postępowania karnego, czy tyko mogło do tego dojść. Organ celny ocenia określony czyn jako zdarzenie kwalifikowane w świetle regulacji prawnokarnych jako takie, które może powodować wszczęcie postępowania. Organy administracji celnej dokonują kwalifikacji czynu jedynie dla celów postępowania administracyjnego, aby umożliwić organom celnym skorygowanie błędu i pobór niewystarczających należności celnych, a nie rozstrzygają o popełnieniu przestępstwa. Organ dokonuje "rozstrzygnięcia" na użytek prawa celnego, co nie uchyla domniemania niewinności dłużników w świetle odpowiedzialności karnej (karnoskarbowej). Zatem organy celne mogą skutecznie powiadomić dłużnika o kwocie należności celnych, podlegających zgodnie z prawem zapłacie, po upływie trzyletniego terminu od dnia powstania długu celnego w wypadku, gdy organy te nie mogły określić prawidłowej kwoty tych należności wskutek popełnienia czynu podlegającego ściganiu karnemu, choćby sprawcą tego czynu nie był dłużnik celny zgłaszający towar. Wprowadzenie w błąd organów celnych co do rzeczywistego pochodzenia towarów w celu uniknięcia zapłaty należności celnych samo w sobie, gdyby czyn ten był popełniony na terenie Polski przez obywateli polskich – spełniałoby znamiona przestępstwa z art. 87 § 1 k.k.s. tj. narażenia należności celnych na uszczuplenie poprzez wprowadzenie organów celnych w błąd. W konsekwencji, zgodzić należy się z organami, że termin przedawnienia należności celnych objętych zaskarżoną decyzją wynosił 5 lat. Decyzja organu I instancji stanowiąca akt powiadomienia skarżącego o długu celnym doręczona została stronom przed upływem tego terminu. Podstawową przesłanką odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania długu celnego na podstawie obowiązującego w dacie zgłoszenia celnego art. 220 ust. 2 lit. b WKC oraz umorzenia należności celnych na podstawie art. 119 UKC jest błąd organu celnego. W niniejszej sprawie polskiemu organowi celnemu nie sposób przypisać błędu. Organy celne zobligowane były w świetle przepisów obowiązujących w dacie zgłoszeń celnych jedynie do formalnej ich weryfikacji wraz z dołączanymi do niego dokumentami, nie zaś do dokonywania bieżącej kontroli merytorycznej (por. art. 63 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). W niniejszej sprawie, zarówno samo zgłoszenie celne, jak i świadectwo pochodzenia spełniało wymogi formalne. Zgodnie z art. 199 rozporządzenia Komisji (EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny obowiązującego w dacie dokonania zgłoszeń celnych), złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela czyni zgłaszającego lub jego przedstawiciela odpowiedzialnym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, za prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu oraz autentyczność załączonych dokumentów. W tym stanie sprawy, uznając skargę za bezzasadną Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku.