II SA/Wr 577/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Pracy "[...] " z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 21 listopada 2024 r. nr SKO 4103/9.2024 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekazanie nierzetelnego sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z 21.11.2024 r. (nr SKO 4103.9.2024) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej: organ I instancji) z 02.10.2024 r. (nr WSR-GO.0644.15.2023.MD) nakładającą na Spółdzielnię Pracy [...] z siedzibą w W.(1) (dalej: skarżąca, spółdzielnia) karę pieniężną w wysokości 200,00 zł za przekazanie nierzetelnego sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne nr [...] za 2021 r. Powyższa decyzja zapadła w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne. Spółdzielnia w okresie od 21.06.2018 r. do 22.12.2023 r. prowadziła działalność polegającą na wytwarzaniu odpadów powstających w związku z eksploatacją instalacji: do przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, elektrolitycznej obróbki odpadów fotochemicznych zawierających srebro, zagęszczania odpadów płynnych (instalacja wyparna [...]), przetwarzaniu odpadów w tych instalacjach oraz zbieraniu odpadów na terenie zakładu nr [...] przy ul. [...] i [...] we W. Działalność była prowadzona w oparciu o decyzję Marszałka Województwa Dolnośląskiego z 21.06.2018 r. (nr P 189/2018). Opisana decyzja obejmowała: pozwolenie na wytwarzanie odpadów powstających w związku z eksploatacją instalacji do przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, elektrolitycznej obróbki odpadów fotochemicznych, zagęszczania odpadów płynnych; zezwolenie na przetwarzanie odpadów w ww. instalacjach; zezwolenie na zbieranie odpadów, na terenie pisanego zakładu. Decyzja ta w części dotyczącej opisanych zezwoleń i pozwolenia została wygaszona z dniem 22.12.2023r., decyzją Marszałka Województwa Dolnośląskiego z 15.04.2024 r. Pismem z 17.04.2023 r. Prezydent W. wezwał spółdzielnię jako podmiot zbierający odpady do złożenia sprawozdań m.in. za 2021 r. wywodząc, że weryfikując karty ewidencji odpadów w BDO stwierdzono, że podmiot ten przyjął od posiadaczy zwolnionych z obowiązku prowadzenia ewidencji odpady m.in. z grupy 20, 15 i 17. Spółdzielnia złożyła sprawozdanie w dniu 13.06.2023 r. za pośrednictwem BDO, następnie dokonała trzech korekt sprawozdania (w dniach: 13.07.2023 r., 25.07.2023r. oraz 11.08.2023 r). Prezydent we wskazanych wezwaniach stwierdzał, że złożone przez Spółdzielnię sprawozdanie wymagało korekty w zakresie masy zebranych odpadów o kodach 15 01 01; 20 01 36; 20 01 21*; 19 12 04 a także niedopuszczalnego zaokrąglania mas odpadów o kodzie 15 01 01. W dniu 11.08.2023 r. spółdzielnia złożyła korektę w wyznaczonym terminie, która została zaakceptowana. Następnie pismem z 04.12.2023 r. Prezydent zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie naliczenia skarżącej kary pieniężnej za przekazanie nierzetelnego sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne za rok 2021. Decyzją z 03.01.2024 r. organ I instancji nałożył na spółdzielnię karę pieniężną w wysokości 200 zł za przekazanie nierzetelnego sprawozdania. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła od tej decyzji odwołanie. Decyzją z 04.06.2024 r. SKO we Wrocławiu uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium podzieliło zarzut strony co do lapidarności uzasadnienia i pominięcia ustaleń kluczowych dla zastosowania przepisów w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Po zawiadomieniu o przystąpieniu do ponownego rozpatrzeniu sprawy oraz zawiadomieniu o zakończeniu postępowania, o czym poinformowano spółdzielnię z pominięciem ustanowionego pełnomocnika, Prezydent W., decyzją z 02.10.2024 r., ponownie nałożył na spółdzielnię karę pieniężną w wysokości 200,00 zł za przekazanie nierzetelnego sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne za 2021 r. Powyższą decyzję organ doręczył spółdzielni. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że z udzielonego stronie zezwolenia z 21.06.2018 r. wynika, że jest ona uprawniona do zbierania na terenie zakładu przy ul. [...] i [...] we W. 383 rodzajów odpadów, klasyfikowanych wedle wskazanych grup. Analiza treści zezwolenia pozwoliła organowi I instancji stwierdzić, że spółdzielnia posiada zezwolenie na zbieranie odpadów, w tym odpadów komunalnych łącznie z frakcjami gromadzonymi selektywnie (grupa 20). Wymienione w zezwoleniu rodzaje odpadów z grupy 20 kwalifikują się do uznania ich za odpady komunale. Z ewidencji odpadów i złożonego sprawozdania wynika, że spółdzielnia przyjmowała odpady zużytego sprzętu o kodach 20 01 21*, 20 01 35*, 20 01 36. Z kart ewidencji odpadów wynika, że spółdzielnia w 2021 r. oprócz odpadów komunalnych zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego przyjmowała od posiadaczy zwolnionych z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów odpady o kodach 15 01 01, 15 01 02 oraz 20 03 07, co w ocenie organu I instancji oznacza, że spółdzielnia nie prowadziła w roku 2021 wyłącznie działalności jako podmiot zbierający zużyty sprzęt w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy z 11.09.2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. z 2024 r., poz. 573) - dalej: u.z.s.e.e. Organ I instancji wskazał również, że spółdzielnia składała sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne na terenie innej gminy w związku z pozwoleniem na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesach odzysku. Organ I instancji ustalił, że spółdzielnia przyjmowała bezpłatnie zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, pochodzący z gospodarstw domowych, a więc pochodzący od podmiotów innych niż zbierający odpady komunalne. W konsekwencji stwierdzono, że podmiot zbierający zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, stanowiący odpady komunalne, jest obowiązany do wypełnienia obowiązku z art. 9nb ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2024 r., poz. 399) - dalej: u.c.p.g. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji dokonał także oceny wagi zaistniałego naruszenia prawa, jak też wskazał, że nie znalazł podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary. Odwołanie od tej decyzji złożyła spółdzielnia wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Spółdzielnia organowi I instancji zarzuciła rażące naruszenie: 1). art. 9zb ust. 1aa u.c.p.g. i art. 19 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji nakładającej karę pieniężną przez organ, który nie jest właściwy w sprawie, ponieważ strona nie prowadzi punktu zbierania odpadów komunalnych na terenie gminy W., a tym bardziej odpadów komunalnych stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych; 2). art. 6, art. 10 § 1, art. 32, art. 40 § 2 k.p.a. polegające na niezapewnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu poprzez pominięcie pełnomocnika strony w toku postępowania w I instancji i zaniechanie doręczania pełnomocnikowi jakichkolwiek pism i informacji o toczącym się postępowaniu, w tym w szczególności: zawiadomienia o ewentualnym przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia sprawy, a także zawiadomienia o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się przez stronę działającą z pomocą pełnomocnika co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co niweczy skutki staranności strony w dążeniu do ochrony jej praw i interesów oraz otrzymania takiej ochrony, jaką powinna uzyskać w państwie prawa i stanowi kwalifikowaną wadę decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., która będzie podstawą do wznowienia postępowania w przypadku, gdy zaskarżona decyzja stanie się ostateczna; 3). art. 6, art. 32 i art. 40 § 2 i art. 104, art. 109 § 1 i art. 110 § 1 k.p.a. polegające na niezapewnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu i niedoręczeniu pełnomocnikowi wydanej w sprawie decyzji administracyjnej, co skutkuje ukształtowaniem skrajnie niekorzystnej sytuacji procesowej dla strony i redukuje pewność obrotu prawnego, a także narusza w stopniu zasadniczym zasadę praworządności (art. 7 k.p.a.), oficjalności i dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), a ponadto niweczy skutki staranności strony w dążeniu do ochrony jej praw i interesów oraz otrzymania takiej ochrony, jaką powinna uzyskać w państwie prawa i stanowi kwalifikowaną wadę decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., która będzie podstawą do wznowienia postępowania w przypadku, gdy zaskarżona decyzja stanie się ostateczna. Spółdzielnia podniosła również, że organ nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, które wskazało Kolegium w decyzji uchylającej. Naruszenia przepisów prawa doprowadziły zdaniem odwołującej się strony do nieprawidłowego zakwalifikowania strony jako podmiotu zbierającego odpady komunalne w rozumieniu art. 9nb ust. 1 u.c.p.g. w gminach, pominięcia, że strona zbierała zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, przyjmując go wyłącznie od innego podmiotu zbierającego ten sprzęt, nałożenia na stronę kary pieniężnej za złożenie nierzetelnego sprawozdania, o której mowa w art. 9xaa pkt 1 u.c.p.g. W ocenie odwołującej się, organ dopuścił się także, naruszenia: 4) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonaniu błędów w ustaleniach faktycznych poprzez bezpodstawne przyjęcie, że strona była podmiotem zbierającym odpady komunalne w rozumieniu art. 9nb ust 1 u.c.p.g. i z tego powodu była zobowiązana do złożenia sprawozdania, o którym mowa w tym artykule, podczas gdy prawidłowe ustalenia faktyczne powinny prowadzić do wniosku, że strona jest zbierającym zużyty sprzęt w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.z.s.e.e., strona nie zbiera odpadów komunalnych (i nie zbierała ich także w 2021 r.), a zwłaszcza odpadów komunalnych, stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, co warunkuje właściwość organu zgodnie z art. 9zb pkt 1aa u.c.p.g. i w konsekwencji strona nie była zobowiązana do złożenia ww. sprawozdania; 5) art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego skutkującej: a) nieprawidłowym przyjęciem, że decyzja na podstawie, której strona prowadzi działalność gospodarczą - decyzja z 21.06.2018 r. obejmuje zbieranie odpadów komunalnych, co w ocenie organu jest wystarczające dla uznania strony za podmiot zbierający odpady komunalne za 2021 r., b) dokonaniem błędnych ustaleń, które organ powołuje w podstawie faktycznej decyzji jedynie na podstawie treści sprawozdania strony za 2021 r. i oświadczenia strony złożonego na wzorze wskazanym przez organ, a przez to całkowite pominięcie w tym istotnym kontekście, że sprawozdanie zostało złożone nie dobrowolnie przez stronę, a pod naciskiem organu, który pismem z 17.04.2023 r., grożąc stronie nałożeniem kar pieniężnych, wezwał stronę do złożenie sprawozdania wraz z oświadczeniem, co też strona działając w dobrej wierze uczyniła, chcąc uniknąć sygnalizowanych przez organ reperkusji prawnych, c) dokonaniem błędnych, w tym niewynikających z zasad logicznego rozumowania ustaleń, które organ powołuje w podstawie faktycznej decyzji, zgodnie z którymi, skoro inny oddział spółdzielni, działający w wojewódzkie [...], a zatem pozostający poza kognicją organu, w 2021 r., złożył sprawozdanie Prezydentowi Miasta T., to zdaniem organu ma to oznaczać, że strona także jest podmiotem, który takie sprawozdanie powinien złożyć, d) dokonaniem błędnych ustaleń, które organ powołuje w podstawie faktycznej decyzji, zgodnie z którymi organ miał ustalić, że strona informuje na bliżej nieokreślonych przez organ stronach internetowych i w bliżej nieokreślonym czasie o możliwości dostarczania do niej przez mieszkańców zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego - podczas gdy: a) strona nie zbierała w 2021 r. (i nadal nie zbiera) odpadów komunalnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 7 u.o. w wersji - Dz. U. z 2023 r. poz. 1587, ze zm., jak i w wersji Dz.U. z 2021 r. poz. 779, ze zm. b) ww. decyzja jako pozwolenie na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania i zbierania odpadów, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 4, art. 184 ust. 2 pkt 16 ustawy Prawo ochrony środowiska została wydana na rzecz strony nie jako podmiotu zbierającego odpady komunalne, lecz jako podmiotu zbierającego zużyty sprzęt i prowadzącego zakład przetwarzania zużytego sprzętu, co jest wymagane zgodnie z art. 3 i art. 121 ust. 1 u.z.s.e.e., c) dokonanie na podstawie decyzji Marszałka ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zgodnie z którymi strona jest podmiotem zbierającym odpady komunalne, jest zbyt daleko idące i niewystarczające wobec wymagań wynikających z przepisów postępowania, ponieważ ogranicza się jedynie do formalnego odczytania treści decyzji, która w takim jedynie charakterze sama w sobie pozostaje bez znaczenia dla możliwości zakwalifikowania strony jako podmiotu zbierającego odpady komunalne w rozumieniu art. 9nb ust. 1 u.c.p.g., ponieważ o tym przymiocie decyduje faktyczna działalność strony w danym okresie sprawozdawczym, co oznacza, że treść ww. decyzji może mieć jedynie charakter pomocniczy i dodatkowy na potrzeby ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy na podstawie relewantnych dowodów, których w sprawie organ nie przeprowadził (vide zarzut nr 5-9), d) dokonanie tak istotnego dla sprawy ustalenia, jakim jest stwierdzenie, że strona posiada przymiot podmiotu zbierającego odpady komunalne na terenie gminy W. na tej podstawie, że [...] oddział spółdzielni miał złożyć Prezydentowi Miasta T. sprawozdanie za 2021 r. nie jest nawet analogią, o której można by powiedzieć, że jest zbyt daleko idąca, a stanowi za to niczym nieuzasadnione ustalanie relewantnych dla niniejszej sprawy faktów na zasadzie koincydencji, co zupełnie wypacza zasadę swobodnej oceny dowodów, czyniąc z niej pole do ustalania faktów na zasadzie dowolności i uwzględniania jedynie tych cech stanu faktycznego, które pasują do wersji zdarzeń przyjętych przez organ; w tym kontekście zwrócono uwagę, że strona ma 5 zakładów działających w Polsce i pozostałe zakłady nie składały sprawozdań - organ tę okoliczność przemilczał i wolał uwypuklić jedynie informację o zakładzie w T., która jest wskazano nie jest miarodajna i na jej podstawie nie można dokonać wiążących ustaleń faktycznych w tej sprawie; 6) art. 7, art. 77 § 1, art 79 § 1 i § 2, art. 85 § 1 i art. 67 § 2 pkt 3 k.p.a. przez niezawiadomienie strony, w tym jej pełnomocnika o miejscu i terminie przeprowadzenia oględzin "[...] stron internetowych" - jak to określił organ na s. 8 decyzji, czym uniemożliwiono stronie wzięcie udziału w przeprowadzeniu tego dowodu, co jest dodatkowo wzmacniane brakiem należytego uzasadnienia w treści decyzji w zakresie zastosowanego dowodu przez zupełne pominięcie wskazania konkretnego adresu stron internetowych, daty ich oględzin oraz ich literalnej treści, którą organ zastępuje własną parafrazą i interpretacją; 7) art. 7, art. 77 § 1, art. 79 § 1 i § 2, art. 85 § 1 i art. 67 § 2 pkt 3 i art. 68 k.p.a. przez zaniechanie sporządzenia protokołu z oględzin "[...] stron internetowych", co uniemożliwia ustalenia kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby; 8) art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 50 k.p.a. przez zaniechanie zaangażowania Strony w postępowanie dowodowe, co jest notabene także skutkiem naruszenie prawa, o którym mowa w zarzucie nr 2 i 3 powyżej, prowadzone przez organ i ograniczenia się wyłącznie do dokonywania ustaleń na podstawie: decyzji Marszałka, treści sprawozdania za 2021 r., informacji o złożeniu sprawozdania za 2021 r. Prezydentowi Miasta T. przez inny oddział strony niż działający na terenie gminy W. oraz treści "[...] stron internetowych", podczas gdy realia prawne i faktyczne niniejszej sprawy, jeśli organ nadal utrzymuje zasadność nałożenia kary pieniężnej, wymagają nie tylko rzetelnego, w tym zgodnego z prawem przeprowadzenia ww. dowodów, czemu organ nie sprostał, leczy wymagają także zaangażowania innych środków dowodowych, w tym z dokumentów, a także z zeznań świadków - np. pracowników strony i kontrahentów strony, a ponadto w zakresie, w którym organ miał wątpliwości co do stanowiska strony, strona powinna zostać wezwana do złożenia wyjaśnień - np. jak strona rozumie użyty przez nią zwrot, zgodnie z którym odpady pochodziły . od podmiotów zwolnionych z prowadzenia ewidencji odpadów. organ w tym zakresie popełnił błąd i przyjął, że chodzi o osoby fizyczne, gdy tymczasem strona wskazała na podmioty, o których mowa w art. 36 u.z.s.e.e. i art. 45 ust. 1 pkt 1 u.o., a nie na osoby fizyczne. Wobec zastałych braków i wątpliwości, zdaniem strony, niniejsza sprawa nie dojrzała do rozstrzygnięcia, które wydał organ, tym bardziej, że dotyczy ono nałożenia kary pieniężnej, a zatem jest formą ograniczenia wolności obywatelskich; 9) art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 k.p.a. przez wydanie decyzji zawierającej lakoniczne uzasadnienie, które nie odpowiada wymaganiom przepisów prawa, w tym pozbawione jest istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom i twierdzeniom strony odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, natomiast uzasadnienie prawne jest pozbawione wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, w tym z uwzględnieniem i wyjaśnieniem dlaczego strona została uznana za podmiot zbierający odpady komunalne w rozumieniu art. 9nb ust. 1 u.c.p.g., pomimo, że zgodnie z art. 4 pkt 23 i n. u.z.s.e.e. strona jest podmiotem zbierającym zużyty sprzęt; 10) art. 8 § 1 k.p.a. i art. 11 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej oraz nie wyjaśnienie przesłanek, którymi organ kierował się przy wyjaśnieniu sprawy, w szczególności niewyjaśnienie z jakich konkretnie powodów organ przyjął, że decyzja Marszałka obejmuje zbieranie odpadów komunalnych i niewyjaśnienie ad casum na podstawie jakich faktów i przepisów prawa organ zakwalifikował stronę jako podmiot zbierający w 2021 r. odpady komunalne, o którym mowa w art. 9nb ust. 1 u.c.p.g., stwierdzenia organu dotyczące innego oddziału spółdzielni działającego w województwie [...] są nieadekwatne i nieprzydatne dla potrzeb ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, podobnie jak informacje przywołane w uzasadnieniu decyzji, a odnoszące się do weryfikacji "[...] stron internetowych", które nie posiadają waloru dowodowego z uwagi na ich enigmatyczność i arbitralność; 11) art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2), pkt 4), pkt 5) i ust. 2 ustawy 02.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1327, ze zm.) - zwanej dalej: ustawą covidową przez ich niezastosowanie, pomimo istnienia takiego obowiązku i w konsekwencji niewyznaczenie stronie 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu na złożenie sprawozdania, o którym mowa w art. 9nb ust. 1 u.c.p.g., co skutkowało nie tylko wydaniem błędnej decyzji z uwagi na inne podniesione zarzuty, ale także wydaniem decyzji przedwczesnej, to jest niepoprzedzonej przeprowadzaniem obligatoryjnej procedury inicjowanej przez organ, która umożliwiłaby stronie ochronę jej praw w wyniku złożenia wniosku o przywrócenie ww. terminu. Wskazano, że ten zarzut ma charakter ewentualny i znajdzie zastosowanie w przypadku stwierdzenia przez Kolegium, że strona miała obowiązek złożenia sprawozdania za 2021 r., o którym mowa w art 9nb ust 1 u.c.p.g. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, obecnie zaskarżoną decyzją z 21.11.2024 r. (nr SKO 4103.9.2024), Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 9nb u.c.p.g. podmiot zbierający odpady komunalne, z wyłączeniem podmiotu, o którym mowa w art. 9na ust. 1, oraz podmiotu zbierającego odpady komunalne przyjmującego odpady komunalne od innego zbierającego odpady komunalne, jest obowiązany do sporządzania rocznych sprawozdań (ust. 1) oraz ich przekazywania w terminie do 31 stycznia za poprzedni rok kalendarzowy za pośrednictwem Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, (ust. 2 i ust. 4). W art. 9na ust. 1 u.c.p.g. mowa jest o podmiocie prowadzącym punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, z wyłączeniem gminy. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o art. 9xaa pkt 1 u.c.p.g. W świetle tego przepisu podmiot zbierający odpady komunalne, z wyłączeniem podmiotu, o którym mowa w art. 9na ust. 1, który przekazuje nierzetelne sprawozdanie, o którym mowa w art. 9nb - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 500 zł, jeżeli sprawozdanie zostanie uzupełnione lub poprawione w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, o którym mowa w art. 9p ust. 2, a w przypadku niezastosowania się do wezwania od 500 zł do 5000 zł. Zgodnie z art. 9zb ust. 1aa u.c.p.g. kary pieniężne, o których mowa w art. 9xaa, nakłada, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce położenia punktu zbierania odpadów komunalnych, stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie przedmiotem sporu nie jest to, czy złożone przez spółdzielnię sprawozdanie podmiotu zbierającego odpady komunalne za 2021 r. było rzeczywiście nierzetelne, lecz to, czy spółdzielnia w ogóle była zobowiązana, by takie sprawozdanie złożyć, a więc czy była podmiotem zbierającym odpady komunalne w rozumieniu art. 9nb ust. 1 u.c.p.g. Dla porządku Kolegium zauważyło, że roczne sprawozdanie podmiotu zbierającego odpady komunalne za 2021 r., złożone przez spółdzielnię, zawierało informacje nie odpowiadające stanowi faktycznemu, a więc było nierzetelne, stąd organ I instancji wzywał trzykrotnie do jego poprawy szczegółowo wykazując, na czym polegają stwierdzone rozbieżności i błędy. Spółdzielnia, w odpowiedzi na otrzymane od wezwania, dokonywała korekty złożonego sprawozdania. W zakresie kluczowego zarzutu spółdzielni, kwestionującego to aby była ona w ogóle zobowiązana do składania sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne w związku z przyjmowaniem odpadów komunalnych wyłącznie od innego podmiotu zbierającego odpady komunalne i zawartym w art. 9nb ust. 1 u.c.p.g. wyłączeniem, Kolegium nie znalazło podstaw do podzielenia zasadności tychże twierdzeń. Kolegium uznało, że spółdzielnia podlega spornemu obowiązkowi sprawozdawczemu. Wyjaśniło, że zgodnie z definicją odpadów komunalnych, zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 7 u.o., odpadami tego typu są odpady powstające w gospodarstwach domowych oraz odpady pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter i skład są podobne do odpadów z gospodarstw domowych, w szczególności niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i odpady selektywnie zebrane: - z gospodarstw domowych, w tym papier i tektura, szkło, metale, tworzywa sztuczne, bioodpady, drewno, tekstylia, opakowania, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, zużyte baterie i akumulatory oraz odpady wielkogabarytowe, w tym materace i meble, oraz - ze źródeł innych niż gospodarstwa domowe, jeżeli odpady te są podobne pod względem charakteru i składu do odpadów z gospodarstw domowych. W świetle powyższego zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny również jest odpadem komunalnym, choć poddanym szczególnej selekcji. Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 4 pkt 24 u.z.s.e.e. zużytym sprzętem jest sprzęt stanowiący odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o., łącznie ze wszystkimi częściami składowymi, podzespołami i materiałami eksploatacyjnymi stanowiącymi część sprzętu w momencie pozbywania się go. Ustawodawca odwołał się tu do zbiorczej definicji odpadów, bazującej na okoliczności braku przydatności danej substancji czy przedmiotu, co jednak nie wyklucza w żaden sposób możliwości zakwalifikowania zużytego sprzętu jako odpadu komunalnego. W ocenie Kolegium u.z.s.e.e. nie zawiera odesłania do u.c.p.g., a skarżąca nieprawidłowo przyjmuje, że nie podlega tej ostatniej ustawie, gdyż jej działalność jest regulowana wyłącznie przepisami o charakterze szczególnym. Zdaniem Kolegium u.z.s.e.e. stanowi lex specialis w stosunku do u.c.p.g., gdyż w zakresie nie objętym specyficznym aspektem gospodarowania odpadami, jakimi są zużyte sprzęty, gospodarowanie nimi podlega rygorom u.c.p.g. Kolegium nie dostrzega przy tym kolizji przepisów dotyczących sprawozdawczości w obydwu analizowanych ustawach - realizacja jednej normy nie wyklucza bowiem realizacji drugiej, czego doskonale dowodzi fakt, że strona była w stanie złożyć wszystkie sprawozdania, do sporządzenia których została zobowiązana czy to na gruncie u.o. czy to u.c.p.g. Nadto, Kolegium wskazało, że prawodawca nie zdecydował się na ograniczenie obowiązków sprawozdawczych zbierających zużyty sprzęt, jeśli wypełniają przesłanki do uznania ich jednocześnie za podmiot zbierający odpady komunalne i to niezależnie od tego, czy informacje zawierane w obydwu sprawozdaniach się pokrywają. Dalej Kolegium wskazało, że z art. 4 u.o. wynika, że określony kod odpadu jest stosowany nie tylko przy uwzględnieniu, jak to wywodzi strona, jego "faktycznego charakteru", ale także źródła powstawania takiego odpadu. Słusznie zatem wskazał organ I instancji, że spółdzielnia miała możliwość dokonania klasyfikacji odpadu posługując się kodami przypisanymi odpadom komunalnym jak i innymi, w tym kodami z podgrupy 16 02. Dokonany przez spółdzielnię wybór identyfikuje przyjęte odpady jako odpady pochodzące z gospodarstw domowych lub ze źródeł innych niż gospodarstwa domowe, jeżeli odpady te są podobne pod względem charakteru i składu do odpadów z gospodarstw domowych. Jeżeli natomiast strona utrzymuje, że kod odpadu ma "charakter wtórny względem faktycznego rodzaju odpadu" i kody odpadów wskazane przez stronę w ewidencji są niewłaściwe, powinna we własnym zakresie przedstawić dowody potwierdzające taką okoliczność. Czynienie w tej sytuacji zarzutu organowi administracji, że nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego podczas gdy ten posłużył się danymi dostarczonymi przez stronę, nie może odnieść pożądanego przez stronę rezultatu, natomiast może potwierdzać słuszność obaw organu I instancji o rzetelność otrzymywanych od strony sprawozdań. Zdaniem Kolegium zawarta w art. 4 pkt 23 u.z.s.e.e. definicja zbierającego zużyty sprzęt nie wyklucza możliwości zakwalifikowania takiego podmiotu jednocześnie jako podmiotu zbierającego odpady komunalne. Ponadto z jej art. 4 pkt 25 wynika, że zużytym sprzętem może być zarówno ten pochodzący z gospodarstw domowych jak i z innych źródeł. Potwierdza to słuszność stanowiska organu, że stosowanie u.z.s.e.e. nie wyklucza uznania zużytego sprzętu za odpad komunalny w rozumieniu u.c.p.g. i że przyjmowanie zużytego sprzętu z gospodarstw domowych ma swoje konsekwencje, opisane w tej ustawie. Kolejno Kolegium wskazało, że jakkolwiek w art. 85 pkt 3 u.z.s.e.e. przewidziano, że podmiot zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do sporządzenia rocznego sprawozdania na zasadach i w trybie określonych w dziale V rozdziale 2 u.o., jednak obowiązek ten nie wyłącza w żaden sposób obowiązku sprawozdawczego, o którym mowa w art. 9nb u.c.p.g. Podmiotami objętymi obowiązkiem sprawozdawczym sformułowanym w art. 9nb u.c.p.g. są bowiem podmioty zbierające odpady komunalne, a w obowiązującym stanie prawnym, ustawodawca doprecyzował zakres podmiotowy tej regulacji, wskazując, że chodzi o faktycznie zebrane odpady komunalne, a nie przejęte od innych firm zbierających odpady. W pierwotnym brzmieniu przepisu jako podmioty, na których spoczywa ten obowiązek, wskazano zbierających odpady komunalne, stanowiące frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 9na ust. 1 u.c.p.g. Pojawiały się wówczas wątpliwości, czy dotyczy on wszystkich podmiotów zbierających odpady komunalne i czy sprawozdania mają również składać podmioty zbierające odpady komunalne od innych przedsiębiorców zbierających odpady komunalne. Były one uzasadnione przede wszystkim celem, któremu służy składanie sprawozdań, tj. gromadzeniu danych o osiąganych poziomach odzysku, przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Kolejna nowelizacja ustawy usunęła te wątpliwości przez wyraźne wyłączenie z zakresu tego przepisu podmiotów zbierających odpady komunalne przyjmujących odpady komunalne od innego zbierającego takie odpady. Z obowiązku sprawozdawczego nie wyłączono natomiast podmiotu zbierającego odpady komunalne, w tym zbierającego zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny pochodzący z gospodarstw domowych. Odnosząc się do zarzutu spółdzielni, że tu cyt.: "wskazując w sprawozdaniu informację, iż przyjmowała zużyty sprzęt od podmiotów zwolnionych z prowadzenia ewidencji odpadów, miała na myśli nie osoby fizyczne [...] ale właśnie podmioty posiadające ustawowy obowiązek przyjmowania zużytego sprzętu, które w tym ujęciu z mocy art. 66 ust. 4 pkt 3 u.o. zostały zwolnione z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów", Kolegium wskazało, że rzeczywiście, tak jak wskazuje strona, zużyty sprzęt może być przekazywany zbierającemu zużyty sprzęt przez podmioty uprawnione do zbierania zużytego sprzętu, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1 u.o., zwolnionego zarówno z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów jak i obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów. Powyższe nie wyklucza jednak przyjmowania przez spółdzielnię zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 u.z.s.e.e. zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do przyjęcia przekazywanego do niego zużytego sprzętu, w tym do co najmniej nieodpłatnego przyjęcia zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych. Z powyższego wynika, że niezależnie od deklaracji składanych przez spółdzielnię, że zużyty sprzęt jest jej przekazywany wyłącznie przez podmioty, z którymi ma zawartą umowę, to w świetle obowiązujących przepisów spółdzielnia nie mogła odmówić przyjęcia zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, w tym tego przekazywanego bezpośrednio od osób fizycznych. Z tego też względu za wiarygodny należy - zdaniem Kolegium - uznać dowód zgromadzony przez organ I instancji w postaci wydruku ze strony internetowej www.[...].pl (czyli jak to określa odwołująca się "[...] strony internetowej"), zawierającej informacje co robić ze zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym, na której to wymieniono punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych jak również wskazano, że "zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny można dostarczyć do Spółdzielni Pracy [...](1) W. Zakład nr [...], ul. [...] we W., gdzie sprzęt taki można bezpłatnie pozostawić w specjalnie wyznaczonym do tego celu miejscu przed wjazdem na teren firmy". W takiej sytuacji Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że skoro spółdzielnia przyjmowała odpady komunalne zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz inne odpady komunalne od posiadaczy zwolnionych z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, działała nie tylko jako zbierający zużyty sprzęt w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.z.s.e.e., ale także jako podmiot zbierający odpady komunalne, o którym mowa w art. 9nb ust. 1 u.c.p.g., co z kolei oznacza, że zobowiązana była wykonywać sporny obowiązek sprawozdawczy. Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami wydane na rzecz spółdzielni zezwolenie na wytwarzanie, przetwarzanie i zbieranie odpadów obejmuje między innymi odpady z grupy odpadów komunalnych z frakcjami gromadzonymi selektywnie (grupa 20). Co istotne, odpady z podgrupy 16 02 (odpady urządzeń elektrycznych i elektronicznych), również objęte rzeczonym zezwoleniem, mogą być kwalifikowane także jako odpady komunalne z grupy 20 o kodach 20 01 21*, 20 01 35*, 20 01 36. Spółdzielnia w złożonym sprawozdaniu zakwalifikowała niektóre zebrane odpady jako odpady komunalne z grupy 20. W sprawozdaniu wskazano także, że w 2021 r. przyjęto odpady o innych kodach, odpowiednich dla odpadów komunalnych. Odpady były przyjmowane od posiadaczy zwolnionych z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, w tym prowadzących gospodarstwa domowe, czyli podmiotów innych niż zbierający odpady komunalne. Odnosząc się do naruszenia przepisów procesowych, Kolegium wskazało, że przegląd stron internetowych w zakresie informacji dotyczących zakresu usług oferowanych przez spółdzielnię nie może być kwalifikowany jako czynność oględzin. Analiza treści strony internetowej jest bliższa raczej analizie treści dokumentu. W kontekście treści art. 42 ust. 1 u.z.s.e.e. i wynikającego z niego obowiązku nieodpłatnego przyjęcia przez spółdzielnię zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych wskazano, że informacja zawarta na podanej stronie internetowej stanowi formę przekazania informacji na ten temat posiadacza odpadów. Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego braku właściwości organu pierwszej I w sprawie, Kolegium wskazało, że w art. 9zb ust. 1aa u.c.p.g. mowa jest o wójcie, burmistrzu lub prezydencie miasta właściwym ze względu na miejsce położenia punktu zbierania odpadów komunalnych, stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. Natomiast w art. 9nb ust. 1 u.c.p.g. mowa jest o podmiocie zbierającym odpady komunalne. Skarżąca podnosząc niniejszy zarzut wskazuje, że nie prowadzi na terenie W. punktu zbierania odpadów komunalnych, stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. Odnosząc się do tego Kolegium wskazało, że w art. 9zb ust. 1aa wyraźnie odwołano się do kar pieniężnych, o których mowa w art. 9xaa, co w zasadzie, wyklucza konieczność dokonywania ustaleń, o jakie frakcje odpadów chodzi. Ponadto, ustawodawca doprecyzował zakres podmiotowy art. 9nb ust. 1 u.c.p.g., wskazując, że chodzi o faktycznie zebrane odpady komunalne, a nie przejęte od innych firm zbierających odpady, ale w pierwotnym brzmieniu przepisu, wprowadzonego ustawą z 12.10.2017 r. o zmianie ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2056 ze zm.), jako podmioty, na których spoczywa ten obowiązek, wskazano zbierających odpady komunalne, stanowiące frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 9na ust. 1 ustawy. Nowelizacją z 04.07.2019 r. usunięte zostały wątpliwości przez wyraźne wyłączenie z zakresu tego przepisu podmiotów zbierających odpady komunalne przyjmujących odpady komunalne od innego zbierającego takie odpady. Nowelizacja nie objęła jednak art. 9zb ust. 1aa u.c.p.g., stąd zauważona rozbieżność, która jednak nie uniemożliwia określenia właściwości miejscowego organu uprawnionego do wydania decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej. W kwestii zarzutu pominięcia pełnomocnika, nie przekazywania informacji o toczącym się postępowaniu, stanie sprawy, czynnościach dowodowych, o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zaniechania doręczenia decyzji pełnomocnikowi, Kolegium wskazało, że pomimo braku doręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi strony, weszła ona do obrotu prawnego, została doręczona stronie, a pełnomocnik w terminie wniósł od niej środek odwoławczy uznając tym samym, że decyzja doręczona stronie wywiera określone skutki prawne. Ponadto Kolegium podkreśliło brak obowiązku informowania strony po uchyleniu decyzji organu I instancji i woli prowadzenia postępowania lub jego umorzenia. Pominięcie pełnomocnika przy dokonywaniu zawiadomienia o zakończeniu postępowania jest uchybieniem procesowym, jednak Kolegium stwierdziło, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało ono wpływu na jej wynik z uwagi na brak możliwości uchylenia się przez spółdzielnię od ustawowych obowiązków sprawozdawczych poprzez przedłożenie dowodów wskazujących na przyjmowanie odpadów komunalnych wyłącznie od innego zbierającego odpady komunalne. Nawet bowiem w sytuacji braku takich odpadów podmiot zbierający odpady komunalne powinien złożyć tzw. "sprawozdanie zerowe". Kolegium nie uwzględniło również zarzutów strony dotyczących konieczności zapewnienia pełnomocnikowi strony udziału w oględzinach, nie podzieliło także zarzutu zaniechania uwzględnienia wytycznych zawartych w uprzedniej decyzji kasacyjnej. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła Spółdzielnia Pracy [...] z/s W.(1) wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, ewentualnie ich uchylenie, a nadto zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucono Kolegium: 1) naruszenie przepisów postępowania skutkujące jego nieważnością, tj. art. 9nb ust. 1 w zw. z art. 9zb ust. 1aa oraz art. 9xaa pkt 1 u.c.p.g. w zw. z art. 6 oraz art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta W. nakładającej karę pieniężną za przekazanie nierzetelnego sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne za 2021 r., podczas gdy Prezydent nie był organem właściwym do wydania tego rodzaju decyzji, a to z uwagi na nieprowadzenie przez skarżącą na terenie Gminy W. punktu zbierania odpadów komunalnych, stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła; 2) naruszenie przepisów postępowania skutkujące nieważnością, tj. art. 19 oraz art. 20 ustawy z 04.07.2019 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1403 ze zm.) w zw. z art. 9nb ust. 1, art. 9zb. ust. 1aa oraz art. 9xaa pkt 1 u.c.p.g. w zw. z art. 6 oraz art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez niezastosowanie przepisu art. 9nb ust. 1 w brzmieniu nadanym ustawą z 04.07.2019r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, skutkującym bezpodstawnym uznaniem, że na skarżącej spoczywał obowiązek złożenia sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne, zaś Prezydent W. był właściwy do wydania decyzji w przedmiocie nakładającej karę pieniężną z tytułu, podczas gdy skarżąca nie prowadziła na terenie Gminy W. punktu zbierania odpadów komunalnych i podlegała ona wyłączeniu, o którym mowa w treści art. 9nb ust. 1 u.c.p.g. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw; 3) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj. art. 10 § 1 w zw. z art. 40 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie doręczenia decyzji Prezydenta z 02.10.2024 r. pełnomocnikowi skarżącej oraz dokonywanie czynności procesowych z pominięciem pełnomocnika; 4) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 10 § 1 w zw. z art. 85 § 1 oraz art. 75 § 1 k.p.a., poprzez pozbawienie skarżącej prawa do czynnego udziału w toku postępowania administracyjnego i przeprowadzenie pod jej nieobecność dowodu z oględzin nieokreślonych stron internetowych prowadzonych przez skarżącą, co skutkowało poczynieniem przez organ I instancji ustaleń dot. stanu faktycznego, bez możliwości uprzedniego wypowiedzenia się przez skarżącą co do treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; 5) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na jego wynik, tj. art. 8 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez oparcie ustaleń faktycznych organu I instancji na dowodzie z treści nieokreślonych stron internetowych prowadzonych przez skarżącą, co uniemożliwiło jej, a także organom dokonującym kontroli instancyjnej oraz sądowoadministracyjnej weryfikację ustaleń stanu faktycznego poczynionych przez organ I instancji; 6) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkującej bezpodstawnym przyjęciem, że skarżąca była adresatem obowiązku składania sprawozdań podmiotu zbierającego odpady komunalne, podczas gdy na terenie Gminy W. skarżąca prowadzi wyłącznie zakład w którym magazynuje i przetwarza odpady odebrane od swoich kontrahentów, którzy to kontrahenci są podmiotami zbierającymi odpady komunalne, a zatem do skarżącej ma zastosowanie wyłączenie podmiotowe, o którym mowa w treści art. 9nb ust. 1 u.c.p.g.; 7) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 9nb ust. 1 w zw. z art. 9xaa pkt 1 oraz art. 9zb ust. 1aa u.c.p.g., poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy skarżąca nie jest adresatem przedmiotowego obowiązku wynikającego z treści art. 9nb ust. 1 u.c.p.g., albowiem znajduje do niej zastosowanie wyłączenie podmiotowe, o którym mowa w tymże przepisie, a to z uwagi na fakt, że na terenie gminy W. skarżąca prowadzi wyłącznie zakład w ramach którego magazynuje, przetwarza odpady odebrane od swoich kontrahentów, którzy to właśnie są podmiotami zbierającymi odpady komunalne. W uzasadnieniu skarżąca spółdzielnia, reprezentowana przez pełnomocnika, rozwinęła sformułowane zarzuty, eksponując w pierwszej kolejności zarzut dotyczący naruszenia przepisów o właściwości, co powinno skutkować nieważnością wydanej decyzji. W tym zakresie autor skargi powołał się na brzmienie art. 9zb ust. 1aa u.c.p.g., w myśl którego kary pieniężne, o których mowa w treści art. 9xaa - tj. za złożenie nierzetelnego sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne lub złożenie wymienionego sprawozdania po terminie - nakłada w drodze decyzji wójt burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce położenia punktu zbierania odpadów komunalnych, stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali tworzyw sztucznych i szkła. Przenosząc powyższe na grunt niniejszego postępowania spółdzielnia podkreśliła, że Prezydent W. nie był organem właściwym do odbioru sprawozdania od niej, jako podmiotu zbierającego odpady komunalne. Skarżąca bowiem nie prowadzi punktu odbioru odpadów komunalnych na terenie gminy W., a tym bardziej punktu, w którym zbierane by były frakcje odpadów komunalnych, takich jak papier, metale, tworzywa sztuczne lub szkła, o których mowa w treści art. 9xaa pkt 1 u.c.p.g. Przyznając, że przy ul. [...] i [...] we W. strona skarżąca posiada zakład, w którym prowadzi instalację do przetwarzania odpadów, gdzie czasowo magazynuje uprzednio odebrany od kontrahentów zużyty sprzęt i inne odpady z nim związane, jednakże wszelkie magazynowane w nim odpady pochodzą bezpośrednio od kontrahentów skarżącego. Wymienieni kontrahenci odbierają odpady m.in. właśnie od konsumentów - zatem to do nich należy obowiązek składania przedmiotowych sprawozdań. Autor skargi ponownie przy tym wskazał, że sprawozdanie za 2021 r. zostało złożone wyłącznie pod przymusem organu I instancji, w celu uniknięcia dodatkowych kosztów oraz problemów natury prawnej. Zdaniem skarżącej strony, orzekające w sprawie organy obu instancji całkowicie pominęły wymienione kwestie i w sposób zupełnie arbitralny ustaliły, co stanowi punkt zbierania odpadów komunalnych, stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, nie zważając przy tym na zwolnienie podmiotowe przewidziane przez ustawodawcę wprost w treści przywołanego przepisu. Zdaniem autora skargi, Kolegium wprawdzie pochyliło się nad zarzutem braku właściwości po stronie Prezydenta W. do nałożenia kary pieniężnej za nierzetelne złożenie sprawozdania, lecz w sposób całkowicie nieuprawniony dokonało wykładni rozszerzającej przepisu, odwołując się do starego brzmienia przepisu art. 9nb ust. 1 u.p.c.g. wprowadzonego ustawą z 12.10.2017 r. o zmianie ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2056 ze zm.), które to jednak nie znajduje zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy, a to z uwagi na zmiany wprowadzone przez ustawodawcę w treści przepisu - wprowadzone ustawą z 04.07.2019 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1403 ze zm.), a więc jeszcze przed czasem, za który zdaniem organu I instancji skarżący winien złożyć sprawozdanie. Organ II instancji całkowicie pominął, że ustawodawca zmienił brzmienie tego przepisu jeszcze przed okresem, którego dotyczyło sprawozdanie. Nadto skarżąca strona wskazała, że treść art. 9nb ust. 1 u.c.p.g., na którą powołuje się organ II instancji utraciła moc - stosownie do treści art. 19 ustawy z 04.07.2019 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw - z dniem 31.12.2019 r. Zatem organ II instancji nie może dowolnie odwoływać się do historycznej treści przepisów i w sposób arbitralny wybierać brzmienie tych przepisów, które mają jego zdaniem zastosowanie w danej sprawie, a winien stosować się wyłącznie do przepisów obowiązujących w czasie mającym zastosowanie w niniejszej sprawie. Tym samym autor skargi wywodził, że organ II instancji chcąc konwalidować naruszenie przepisów o właściwości, dokonane przez Prezydenta W., zastosował przepisy historyczne o treści nieobowiązującej w momencie rzekomego powstania obowiązku po stronie skarżącego. Nadto skarżący zarzucił Kolegium, że zupełnie nie badając kwestii intertemporalnych stanu prawnego, zastosowało przepisy w tym brzmieniu, które nie zawierało wyłączeń podmiotowych, mających zastosowanie do skarżącego. Rozwijając zarzut naruszenia zasady czynnego udziały strony w toku postępowania administracyjnego autor skargi nie zgodził się z Kolegium w ocenie skutków pominięcia skarżącego, a zarazem jego pełnomocnika w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji. Skarżąca strona wskazała, że poprzez uniemożliwienie stronie realizacji przysługujących jej praw, nie mogła ona uczestniczyć w czynności dowodowej polegającej na oględzinach "[...] stron internetowych", przez nią prowadzonych. Autor skargi nie zgodził się przy tym ze stanowiskiem Kolegium, zgodnie z którym przeprowadzenie dowodu z treści strony internetowej należało zakwalifikować jako czynność przeprowadzenia dowodu z dokumentu. Po pierwsze dlatego, że w przypadku dowodu z dokumentów strony postępowania administracyjnego nie mają żadnych wątpliwości co do rodzaju danych dokumentów oraz ich treści (potrafią lub przynajmniej mogą zidentyfikować dany dokument oraz jego treść), a po drugie, strony znając treść tychże dokumentów oraz wiedząc, że stanowią one materiał dowodowy w sprawie mogą zgłaszać swoje uwagi, twierdzenia lub innego rodzaju zastrzeżenia co do przeprowadzenia tego rodzaju dowodu. W przypadku niniejszego postępowania skarżąca spółdzielnia do momentu wydania decyzji przez organ I instancji nie posiadał żadnej wiedzy, i w zasadzie nadal żadnej wiedzy w tym temacie nie posiada, co do tożsamości stron internetowych, na których to organ I instancji oparł swoje wnioski w zakresie spoczywania na skarżącym obowiązku złożenia sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne. W szczególności organ I instancji nie wskazał żadnych adresów internetowych tychże stron, a ograniczył się wyłącznie do podania, iż dokonał on oględzin "[...] stron internetowych Skarżącego". Tym samym skarżąca spółdzielnia została pozbawiona prawa do zgłoszenia stanowiska, a także wyjaśnienia ewentualnych treści mogących budzić wątpliwości interpretacyjne po stronie organu I instancji. Z przedstawionych powodów dowodzono w skardze, że tego rodzaju czynność dowodowa powinna mieć charakter oględzin, powinna zatem odbywać się w warunkach określonych w treści art. 85 § 1 k.p.a. Wobec tego rodzaju naruszenia przepisów postępowania, przy braku innych dowodów na podstawie, których organy obu instancji mogłyby dokonać oceny faktycznego powstania po stronie skarżącego obowiązku, o którym mowa w treści art. 9nb ust. 1 u.c.p.g., zdaniem skarżącego, w sprawie dokonano dowolnych i arbitralnych ustaleń stanu faktycznego, naruszając tym samym zarówno art. 7, art. 77 ust. 1 oraz art. 80 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1264) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) – dalej: "p.p.s.a." stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Spór pomiędzy skarżącą spółdzielnią, a SKO we Wrocławiu, którego decyzja jest przedmiotem skargi dotyczy legalności nałożenia kary pieniężnej za przekazanie nierzetelnego sprawozdania podmiotu zbierającego opłaty komunalne za 2021 r. Skarżąca spółdzielnia formułując najdalej idący w skutkach zarzut skargi dotyczący nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na jej wydanie przez podmiot niewłaściwy miejscowo, tj. przez Prezydenta W., dowodzi, że nie był to organ właściwy w rozumieniu art. 9zb ust. 1aa u.c.p.g. do wydania tego rodzaju decyzji, ponieważ skarżąca nie prowadziła na terenie Gminy W. punktu zbierania odpadów komunalnych, stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. Z tym zarzutem wiąże się drugi kluczowy zarzut skargi, który zasadza się na twierdzeniu, że skarżąca spółdzielnia, w przypadku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, nie powinna zostać uznana za podmiot obowiązanym w świetle art. 9nb ust. 1 u.c.p.g. do składania rocznych sprawozdań, ponieważ skarżąca nie prowadziła na terenie Gminy W. punktu zbierania odpadów komunalnych i podlegała ona wyłączeniu, o którym mowa w tym przepisie w brzmieniu nadanym ustawą z 04.07.2019 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw. Odnosząc się do w ten sposób zarysowanego sporu należy zauważyć, że sprawa nałożenia na skarżącą spółdzielnię analogicznej kary za rok 2022 został już rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – nieprawomocnym wyrokiem z 09.10.2025 r., sygn. akt II SA/Wr 504/25. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko przedstawione w tym wyroku i czyni je własnym. Dzięki temu wyrażona w nim argumentacja może posłużyć do przedstawienia motywów Sądu względem skargi w niniejszej sprawie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis z art. 9xaa pkt 1 u.c.p.g., który stanowi, że podmiot zbierający odpady komunalne, z wyłączeniem podmiotu, o którym mowa w art. 9na ust. 1, który przekazuje nierzetelne sprawozdanie, o którym mowa w art. 9nb - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 500 zł, jeżeli sprawozdanie zostanie uzupełnione lub poprawione w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, o którym mowa w art. 9p ust. 2, a w przypadku niezastosowania się do wezwania od 500 zł do 5000 zł. Zobowiązanym zaś do sporządzenia rocznych sprawozdań jest podmiot zbierający odpady komunalne, z wyłączeniem podmiotu, o którym mowa w art. 9na ust. 1, oraz podmiotu zbierającego odpady komunalne przyjmującego odpady komunalne od innego zbierającego odpady komunalne (por. art. 9nb u.c.p.g.). W realiach badanej sprawy, nie stanowi kwestii spornej to, czy złożone sprawozdanie za 2021 r. było nierzetelne, ale czy na skarżącej spoczywał w ogóle obowiązek jego złożenia. W tym zakresie Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że spółdzielnia jest podmiotem, na którym ciąży niniejszy obowiązek sprawozdawczy i względem niej nie zachodzi przyjęte w art. 9xaa pkt 1 u.c.p.g. wyłączenie. Przede wszystkim trzeba zauważyć, że wspomnianemu obowiązkowi podlega podmiot zbierający odpady komunalne, a przez te należy rozumieć odpady powstające w gospodarstwach domowych oraz odpady pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter i skład są podobne do odpadów z gospodarstw domowych, w szczególności niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i odpady selektywnie zebrane: a) z gospodarstw domowych, w tym papier i tektura, szkło, metale, tworzywa sztuczne, bioodpady, drewno, tekstylia, opakowania, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, zużyte baterie i akumulatory oraz odpady wielkogabarytowe, w tym materace i meble, oraz b) ze źródeł innych niż gospodarstwa domowe, jeżeli odpady te są podobne pod względem charakteru i składu do odpadów z gospodarstw domowych (art. 3 ust. 1 pkt 7 u.o.). W realiach badanej sprawy skarżącej spółdzielni, decyzją Marszałka Województwa Dolnośląskiego z 21.06.2018 r., udzielono zezwolenia m.in. na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, na terenie Zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, zlokalizowanego na terenie Zakładu przy ul. [...] i [...] we W. Wśród wymienionych w zezwoleniu rodzajów odpadów, przewidywanych do zbierania, znajdują się również odpady komunalne łącznie z frakcjami gromadzonymi selektywnie. Wymienione w zezwoleniu odpady z grupy 20 stanowią odpady komunalne w rozumieniu przywołanej definicji. Nadto, skarżąca jest uprawniona do zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego przez który, zgodnie z art. 4 pkt 24 u.z.s.e.e., należy rozumieć sprzęt stanowiący odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o., łącznie ze wszystkimi częściami składowymi, podzespołami i materiałami eksploatacyjnymi stanowiącymi część sprzętu w momencie pozbywania się go. Tym samym zużytym sprzętem będzie przede wszystkim odpad w znaczeniu definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o., przez co należy rozumieć każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Wśród zużytego sprzętu ustawodawca odrębnie wymienia i definiuje zużyty sprzęt pochodzący z gospodarstw domowych, a przez to rozumie zużyty sprzęt pochodzący z gospodarstw domowych oraz zużyty sprzęt pochodzący ze źródeł innych niż gospodarstwa domowe, który ze względu na charakter i ilość jest podobny do zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych; za zużyty sprzęt pochodzący z gospodarstw domowych uznaje się odpady powstałe ze sprzętu, który z dużym prawdopodobieństwem będzie używany zarówno przez gospodarstwa domowe, jak i przez użytkowników innych niż gospodarstwa domowe. Ze znajdujących się w aktach sprawy, kart ewidencji odpadów wynika, że spółdzielnia w 2021 r. oprócz odpadów komunalnych zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego przyjmowała od posiadaczy zwolnionych z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów odpady o kodach 15 01 01, 15 01 02 oraz 20 03 07. Stąd wbrew twierdzeniom skargi nie sposób przyjąć, jakoby skarżąca na terenie Gminy W. prowadziła wyłącznie zakład, w ramach którego magazynowałaby i przetwarzała odebrane odpady tylko – jak dowodzi - od swoich kontrahentów, którzy to są podmiotami zbierającymi odpady komunalne. W konsekwencji nie mogły znaleźć uzasadnienia twierdzenia skarżącej dowodzące, że skoro odbiera ona sprzęt wyłącznie od podmiotów zbierających odpady komunalne, na których ciąży obowiązek złożenia sprawozdania, to ona jest z tego obowiązku zwolniona. Niniejszemu twierdzeniu przeczą dane zawarte w kartach ewidencji odpadów. W tych okolicznościach zasadnie wskazało Kolegium, że skoro spółdzielnia przyjmowała odpady komunalne zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, które również wpisują się w definicję odpadu komunalnego, a nadto inne odpady komunalne od posiadaczy zwolnionych z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, działała nie tylko jako zbierający zużyty sprzęt w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.z.s.e.e., ale także jako podmiot zbierający odpady komunalne, o którym mowa w art. 9nb ust. 1 u.c.p.g., co z kolei oznacza, że zobowiązana była wykonać sporny obowiązek sprawozdawczy. Ponadto, stwierdzić trzeba, że określonego w art. 9nb u.c.p.g. obowiązku sprawozdawczego nie wyłącza nawet okoliczność zaniechania zbierania na terenie gminy odpadów komunalnych w danym roku. Wówczas bowiem również istnieje wymóg złożenia sprawozdania, z tym że jest to "sprawozdanie zerowe". Zgodnie bowiem z art. 9nb ust. 3a u.c.p.g. do złożenia sprawozdania w terminie, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany również podmiot zbierający odpady komunalne, o którym mowa w ust. 1, posiadający zezwolenie na zbieranie odpadów komunalnych w miejscu położonym na obszarze danej gminy, który w danym roku nie zbierał na terenie tej gminy odpadów komunalnych. W tym miejscu należy zauważyć, że skarżąca jako podmiot zbierający zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny z mocy prawa, tj. art. 42 ust. 1 u.z.s.e.e., jest zobowiązana do przyjęcia przekazywanego jej sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych. Powyższy obowiązek ustawowy, czego skarżąca strona nie dostrzega, odczytać należy łącznie z przepisem art. 9nb ust. 1 u.c.p.g. Nie zaprzeczając zatem twierdzeniu skarżącej spółdzielni, że jest ona podmiotem zbierającym odpady komunalne przyjmującym takie odpady od innego podmiotu zbierającego odpady komunalne, a więc podmiotem podlegającym wyłączeniu podmiotowym, o którym mowa w art. 9nb ust. 1 u.c.p.g., jednocześnie jednak z mocy art. 42 ust. 1 u.z.s.e.e. jako podmiot zbierający zużyty sprzęt jest podmiotem zobligowanym do co najmniej nieodpłatnego przyjęcia zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, który niewątpliwie jest odpadem komunalnym. Analizowana regulacja prawna, biorąc pod uwagę przedmiot prowadzanej przez stronę skarżącej działalności gospodarczej, świadczy o jej dualistycznej sytuacji prawnej. Ponadto przyjdzie zauważyć, że zgodnie z art. 45 ust. 1 u.z.s.e.e. skarżąca spółdzielnia była zobligowana, jako podmiot zbierający zużyty sprzęt, do przekazania Prezydentowi W., ze względu na miejsce wykonywania działalności gospodarczej dotyczącej zbierania tego sprzętu, w terminie 30 dni od dnia podjęcia działalności , informacji zawierającej: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby zbierającego zużyty sprzęt; 2) adres punktów zbierania zużytego sprzętu, z wyłączeniem punktów sprzedaż sprzętu oraz punktów serwisowych. Z powołaną w tym miejscu regulacją prawną należy łączyć znajdujące się w aktach sprawy wydruki ze strony internetowej Gminy W., z których wynika, że zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny można było dostarczać do Spółdzielni Pracy [...](1) W. Zakład nr [...], ul. [...] we W., gdzie sprzęt taki można bezpłatnie pozostawić w specjalnie wyznaczonym do tego celu miejscu przez wjazdem na teren firmy. Nadto, z przedłożonych wydruków wynika, że zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny może zostać również odebrany bezpośrednio z domu, po ustaleniu z mieszkańcem dogodnego dla niego terminu. Odbiór sprzętu elektrycznego i elektronicznego zapewnia zaś m.in. skarżąca. Odnosząc się do tych zarzutów skargi, które podnoszą naruszenie art. 9nb ust. 1 w zw. z art. 9zb ust. 1aa oraz art. 9xaa pkt 1 u.c.p.g. w zw. z art. 6 oraz art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., a to z uwagi na nieprowadzenie przez skarżącą na terenie Gminy W. punktu zbierania odpadów komunalnych, stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, należy zauważyć, iż rzeczywiście, zgodnie z brzmieniem art. 9zb ust. 1aa u.c.p.g. kary pieniężne, o których mowa w art. 9xaa, nakłada, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce położenia punktu zbierania odpadów komunalnych, stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. Przepis ten w niniejszym brzmieniu został wprowadzony do obrotu prawnego z dniem 01.01.2018 r. W tym też dniu wszedł w życie przepis z art. 9xaa w brzmieniu: Podmiot zbierający odpady komunalne, stanowiące frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, z wyłączeniem podmiotu, o którym mowa w art. 9na ust. 1, który przekazuje: 1) nierzetelne sprawozdanie, o którym mowa w art. 9nb - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 500 zł, jeżeli sprawozdanie zostanie uzupełnione lub poprawione w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, o którym mowa w art. 9p ust. 2, a w przypadku niezastosowania się do wezwania od 500 zł do 5000 zł; 2) po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9nb - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni. Co więcej – również z dniem 01.01.2018 r. został dodany do ustawy przepis z art. 9nb w brzmieniu: 1. Podmiot zbierający odpady komunalne, stanowiące frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, z wyłączeniem podmiotu, o którym mowa w art. 9na ust. 1, jest obowiązany do sporządzania rocznych sprawozdań. 2. Sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do 31 stycznia za poprzedni rok kalendarzowy. 3. Sprawozdanie zawiera informacje o masie: 1) poszczególnych rodzajów zebranych odpadów komunalnych, stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, ze szczególnym uwzględnieniem odpadów opakowaniowych, wraz ze wskazaniem instalacji, do których zostały przekazane zebrane odpady komunalne; 2) odpadów papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła przygotowanych do ponownego użycia i do recyklingu, powstałych z zebranych przez podmiot odpadów komunalnych. Nowelizacją z 04.07.2019 r. dokonano zmiany brzmienia art. 9nb w zakresie podmiotu zobowiązanego do złożenia sprawozdania wskazując, iż jest nim podmiot zbierający odpady komunalne z wyłączeniem podmiotu, o którym mowa w art. 9na ust. 1, oraz podmiotu zbierającego odpady komunalne przyjmującego odpady komunalne od innego zbierającego odpady komunalne. Usunięto sformułowanie dotyczące podmiotu zbierającego odpady komunalne stanowiące określone frakcje, jak też doprecyzowano, że z obowiązku tego wyłączono podmioty, które przyjęły odpady od innych podmiotów zbierających odpady. Podobnie, nowelizacją z 11.08.2021 r., dokonano zmiany w brzmieniu art. 9xaa eliminując z jego brzmienia również sprecyzowanie w zakresie zbierania określonych frakcji odpadów komunalnych, przez co wskazano, iż wymierzana na podstawie tego przepisu kara jest nakładana na podmiot zbierający odpady komunalne, który złożył nierzetelne sprawozdanie. Stosownej zmiany nie dokonano już jednak w brzmieniu art. 9zb ust. 1aa, stąd aktualnie rzeczywiście mamy do czynienia z dostrzegalną tu rozbieżnością. Nie uniemożliwia ona jednak określenia właściwego miejscowo organu do nałożenia spornej kary na podmiot zbierający odpady komunale, którym bezspornie jest organ wykonawczy Gminy. Poza tym, samo odniesienie się w art. 9zb ust. 1 do art. 9xaa dowodzi, że kara jest wymierzana podmiotowi zbierającemu odpady komunalne, co też wyklucza dokonywanie ustaleń, o jakie frakcje odpadów chodzi. Sąd nie dopatrzył się także uchybienia przepisom postępowania, w tym zwłaszcza, wskazanego w skardze, naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu postępowanie przeprowadzone zostało przez organy administracji publicznej w zgodzie z przepisami k.p.a. Organy w sposób kompleksowy zgromadziły materiał dowodowy, niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy i dokonały jego wszechstronnej oceny z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, wszystkie dowody, w oparciu, o które została wydana zaskarżona decyzja znajdują się w aktach sprawy, w tym załączono do nich wydruki ze stron internetowych, do których odwołuje się Kolegium, a z którymi strona mogła się zapoznać i ewentualnie je zakwestionować. Nadto, trzeba zauważyć, że ustawodawca w art. 75 § 1 k.p.a. wprowadza szeroki katalog dowodów, przyjmując, że dowodem może być wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest sprzeczne z prawem. Stąd powołanie się na wydruki ze strony internetowej nie stanowi w sprawie uchybienia, przyjmując, że zawsze celowość przeprowadzenia konkretnego dowodu jest determinowana całokształtem dotychczasowego materiału dowodowego i okolicznościami z niego wynikającymi. W kontekście podniesionego zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, trzeba po pierwsze zauważyć, że przepisy k.p.a. nie obligują organ, po wydaniu decyzji kasacyjnej, do informowania o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia sprawy. Po drugie - istotnie decyzja organu I instancji nie została doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, tylko spółdzielni. Dostrzec jednak trzeba, że zasadniczym celem regulacji zawartej w art. 40 § 2 k.p.a., która nakazuje doręczenie decyzji pełnomocnikowi w sytuacji, gdy został on ustanowiony w sprawie jest zwolnienie mocodawcy z obowiązku osobistego działania. Ocena zaś skutków pominięcia pełnomocnika, w każdym przypadku zależy od okoliczności konkretnej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, iż każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji stronie powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji (por. wyrok NSA z 13.12.2017 r., sygn. akt I GSK 2145/15, wyrok NSA z 26.09.2018 r., sygn. akt II OSK 125/18). W sytuacji bowiem, gdy wadliwość doręczenia nie powoduje żadnych ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z powyższego powodu. Taka zaś sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, w jej bowiem realiach, jakkolwiek decyzja organu I instancji nie została doręczona pełnomocnikowi, to jednakże w zakreślonym przez k.p.a. terminie pełnomocnik ten wniósł odwołanie, w którym podniósł konkretne zarzuty względem kwestionowanej decyzji. Taki stan rzeczy świadczy o tym, że pominięcie pełnomocnika, nie spowodowało dla mocodawcy żadnych ujemnych konsekwencji, skoro nie pozbawiło go możliwości skorzystania z terminowego wniesienia środków zaskarżenia. Wreszcie, trzeba też przyznać, że zawiadomieniem z 28.08.2024 r. poinformowano spółdzielnię, a nie jej pełnomocnika o stanie gotowości decyzyjnej oraz możliwości zapoznania się z materiałami sprawy. Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływ na wynik sprawy, przyjmując chociażby, że od dnia doręczenia tegoż zawiadomienia, tj. od dnia 04.09.2024 r. do dnia wydania decyzji przez organ I instancji upłynął prawie miesiąc, co stanowiło wystarczający czas aby mocodawca poinformował pełnomocnika o tym fakcie. Poza tym, dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw, i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Tym samym w niniejszej sprawie, to strona powinna wykazać, że zawiadomienie jej zamiast jej pełnomocnika o stanie gotowości decyzyjnej uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Tego zaś w sprawie zabrakło. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości.