V SA/Wa 4956/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Asesor WSA - Tomasz Grzybowski, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu wnioskowania o nienależną refundację wywozową oddala skargę. Przedmiotem skargi Zakładu Przemysłu [...] w G., dalej: "Spółka", "Strona" lub "Skarżąca", jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, dalej: "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji" z 31 sierpnia 2021 r. nr DRR.łr.027.8.2021, utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, dalej: "Dyrektor KOWR" lub "organ I instancji" z 7 lipca 2021 r. nr 012/9300/21/oe, nakładającą na Spółkę karę pieniężną w kwocie 528,22 EUR, tj. 2 303,22 zł z tytułu wnioskowania o nienależną refundację wywozową do wniosku WPR1 nr 2012/0521/0100 (MRN 12PL394010E0129625) z 19 czerwca 2012 r. oraz zobowiązującą Spółkę do zapłaty tej kwoty w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Prezes Agencji Rynku Rolnego decyzją z 18 października 2012 r. przyznał Spółce refundację wywozową do wniosku WPR1 o numerze 2012/0521/0100 z 19 czerwca 2012 r. w wysokości 3 226,30 EUR, tj. 14 069,90 zł z tytułu wywozu towarów o kodach ERN: 0201 20 30 9110 w ilości 10 600 kg i ERN: 0201 20 50 9110 w ilości 9 476 kg. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu, dalej: "Dyrektor", w okresie od 12 września 2014 r. do 28 lutego 2017 r., a następnie Naczelnik Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu, dalej: "Naczelnik", w okresie od 1 marca 2017 r. do 13 września 2017 r. przeprowadzili w Spółce kontrolę w zakresie prawidłowości wypłaty refundacji wywozowych przyznawanych do wywozu produktów rolnych do państw trzecich, realizowanych w ramach finansowania wspólnej polityki rolnej zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L z 2013 r., poz. 347, str. 549, ze zm.; dalej: "rozporządzenie nr 1306/2013". W toku kontroli ustalono, że część wywiezionego mięsa pochodzi ze zwierząt, w stosunku do których w dniu uboju stwierdzono rozbieżności dotyczące: - płci pomiędzy kategorią ubojową, a płcią zgłoszoną do rejestracji w bazie systemu Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt (IRZ), - dwukrotne uboje zwierząt o tym samym numerze identyfikacyjnym, - uboje zwierząt o tym samym numerze identyfikacyjnym w dwóch różnych ubojniach, w tym w Spółce, - niezgodności w wieku pomiędzy danymi w paszporcie, a wiekiem wynikającym z uzębienia ubitych sztuk, - rozbieżności pomiędzy wagą bitą ciepłą (WBC) a wagą schłodzonych ćwierci. Kontrola objęła m.in. wskazane na wstępie zgłoszenie do procedury wywozu zaewidencjonowane pod pozycją MRN 12PL394010E0129625, w którym stwierdzono nieprawidłowości w odniesieniu do pochodzenia towaru dla mięsa wołowego w ilości 6 614,00 kg. Powyższe ustalenia znalazły się w protokole kontroli z 28 września 2017 r., do którego Spółka nie wniosła uwag. Naczelnik Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu uznał, że wystąpiły przesłanki do zainicjowania postępowania celnego w przedmiocie uznania za nieprawidłowy zapis zawarty w polu 34a (kraj pochodzenia) zgłoszenia celnego do procedury wywozu sporządzonego w formie elektronicznej i zaewidencjonowanego pod pozycją MRN 12PL394010E0129625. Następnie Naczelnik, po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w związku z brakiem możliwości ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia 6 614,00 kg masy netto mięsa z partii 20 143,00 kg masy netto zgłoszonej do procedury wywozu według zgłoszenia celnego zaewidencjonowanego pod pozycją 12PL394010E0129625, wydał w dniu 25 marca 2019 r. decyzję nr 394000-COC-3.4322.65.2018 dotyczącą zmiany zapisów w zgłoszeniu celnym nr MRN 12PL394010E0129625. Zmianie uległy zapisy dotyczące pola 34a (kod kraju pochodzenia) oraz 38 (masa netto). Pozycja 1 i 2 dotycząca wywozu towaru o kodach ERN: 0201 20 30 9110 i 0201 20 50 9110 została podzielona na dwie pozycje: pozycja 1a – brak kodu kraju pochodzenia dla ilości 6 614,00 kg, pozycja 1b – kod kraju pochodzenia PL dla ilości 13 529,00 kg. Mając powyższe na uwadze Dyrektor KOWR wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia wysokości nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej wypłaconej na podstawie decyzji z 18 października 2012 r. Następnie zaś organ ten decyzją z 28 sierpnia 2019 r. określił kwotę nienależnie pobranych środków w wysokości 1 056,28 EUR. tj. 4 606,00 zł uzyskanych na mocy decyzji z 18 października 2012 r. Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji z 28 sierpnia 2019 r. Dyrektor KOWR zaznaczył, że nałożenie kary na Spółkę będzie stanowić przedmiot odrębnego rozstrzygnięcia. Po rozpoznaniu złożonego przez Spółkę odwołania Minister decyzją z 4 grudnia 2019 r. utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 października 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 316/20 oddalił skargę Strony. Wyrok WSA w Warszawie stał się prawomocny w dniu 12 stycznia 2021 r. Postanowieniem z 1 lipca 2021 r. nr 12/9300/21/oe Dyrektor KOWR wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary z tytułu wnioskowania o refundację wywozową wyższą niż należna, wypłaconą na podstawie decyzji z 18 października 2012 r. do wniosku WPR1 o nr 2012/0521/0100 (MRN 12PL394010E0129625) z 19 czerwca 2012 r. W konsekwencji podjętych działań organ I instancji w dniu 7 lipca 2021 r. wydał decyzję nr 012/9300/21/oe nakładającą na Spółkę karę w kwocie 528,14 EUR, tj. 2 303,22 zł z tytułu wnioskowania o nienależną refundację wywozową do wniosku WPR1 o numerze 2012/0521/0100 oraz zobowiązującą Spółkę do zapłaty tej kwoty w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Spółka złożyła odwołanie od decyzji z 7 lipca 2021 r. i wniosła w nim o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z 31 sierpnia 2021 r. Minister utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji powołał mające zastosowanie w sprawie przepisy określające zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych oraz ogólne zasady dotyczące jednolitych kontroli oraz środków administracyjnych i kar dotyczących nieprawidłowości w odniesieniu do prawa wspólnotowego. Wyjaśnił kwestie wynikające ze zmiany zgłoszenia celnego przez organy celne po przeprowadzonej kontroli i weryfikacji prawidłowości danych zawartych w przyjętym zgłoszeniu celnym i konsekwencje tych zmian. Wskazał również przepisy unijne, na podstawie których stwierdzone nieprawidłowości w zakresie pochodzenia wywożonego towaru objętego wnioskiem o refundację. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przepisy unijne określają nie tylko obowiązek i zasady zwrotu nienależnie wypłaconej refundacji, ale również zawierają regulacje określające konieczność zastosowania sankcji w związku z wnioskowaniem o wyższą od należnej kwoty refundacji. Minister uzasadnił, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki, na podstawie których możliwe byłoby odstąpienie od zastosowania kary. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że skoro weryfikacja dokumentów stanowiących podstawę do wypłacenia refundacji doprowadziła do uznania przez organ I instancji, że przyznana refundacja była nienależna, to wnioskowanie o nienależną refundację pociągnęło za sobą konsekwencje w postaci nałożenia kary. Dyrektor KOWR, zobligowany przepisami prawa, nie miał możliwości odstąpienia od jej nałożenia. Jednocześnie, uznając przesłankę zastosowania sankcji w postaci kary za spełnioną, nie znalazł podstaw do zakwalifikowania działania strony jako celowego i zastosował mniej dotkliwą karę - w wysokości połowy różnicy pomiędzy kwotą refundacji wnioskowanej, a kwotą refundacji stosowanej do wywozu faktycznie dokonanego (art. 48 ust. 1 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009), nie zaś w wysokości podwójnej różnicy pomiędzy refundacją wnioskowaną, a refundacją stosowaną (art. 48 ust. 1 lit. b ww. rozporządzenia). W skarżonej decyzji wyjaśniona również została kwestia dotycząca przedawnienia dochodzenia należności. W skardze na decyzję z 31 sierpnia 2021 r. Spółka zarzuciła Ministrowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, ze zm.; dalej: "Kpa"), poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora KOWR, pomimo, że organ I instancji wydając decyzję administracyjną naruszył: - art. 64 ust. 2 lit. c) i d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG] nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L z 2013 r., poz. 347 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie, tj. nierozważenie, czy w sprawie zaszły okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej takie jak: (1) niezgodność jest wynikiem błędu właściwego organu lub innego organu oraz w przypadku, gdy ten błąd nie mógł zostać w rozsądny sposób odkryty przez osobę, której dotyczy kara administracyjna; (2) dana osoba może dowieść w sposób zadowalający właściwemu organowi, że nie jest winna niewypełniania obowiązków, o których mowa w ust. 1, lub właściwy organ w inny sposób przekona się, że nie nastąpiło to z winy danej osoby, - art. 7 Kpa w związku z art. 77 § 1 Kpa, w zw. z art. 64 ust. 2 lit. c) i d) rozporządzenia nr 1306/2013, w taki sposób, że w toku postępowania zaniechał zebrania w sposób wyczerpujący pełnego materiału dowodowego, w szczególności organ I instancji nie wziął pod uwagę, że konieczność zmiany zgłoszenia celnego przez Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu nie wynikała z winy Strony albowiem Spółka nie miała wpływu na stwierdzone w trakcie kontroli rozbieżności, zwłaszcza te dotyczące płci pomiędzy kategorią ubojową, a płcią zgłoszoną do rejestracji w bazie IRZ czy też dotyczące niezgodności w wieku pomiędzy danymi w paszporcie, a wiekiem wynikającym z uzębienia ubitych sztuk - weryfikacja płci, wieku odbywa się bowiem na etapie badania zwierząt rzeźnych (w tym bydła), przeprowadzanego przez urzędowego lekarza weterynarii w zakładzie; wynik badania odnotowywany jest natomiast w dzienniku badania przedubojowego i poubojowego, których to Spółka nie posiada albowiem są to dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa, - art. 107 § 1 pkt 6 Kpa, art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 6, 7, 8, 11 Kpa, poprzez brak uzasadnienia prawnego skarżonej decyzji - organ I instancji nie wyjaśnił podstaw prawnych, tj. nie dokonał wykładni przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w decyzji (ograniczył się jedynie do ich przytoczenia), tj. zaniechał m.in. wyjaśnienia Stronie, dlaczego uznał, że w sprawie nie zaszła żadna z okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej, a także nie odniósł się do kwestii terminu przedawnienia określonego w art. 189g § 1 Kpa, - art. 189g § 1 Kpa w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą (Dz. U. z 2019 r. poz. 1606) poprzez jego niezastosowanie, tj. wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w sytuacji przedawnienia - upłynęło bowiem więcej niż pięć lat od dnia naruszenia prawa, - w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji - Dyrektorowi KOWR; 2) art. 7 Kpa w związku z art. 77 § 1 Kpa oraz art. 80 Kpa, poprzez zaniechanie dokonania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, podczas gdy: - w aktach sprawy brak jest protokołu kontroli przeprowadzonej przez Izbę Celną w Poznaniu, a następnie Wielkopolski Urząd Celno-Skarbowy w Poznaniu, w którym stwierdzono niezgodności dotyczące zgłoszenia celnego w zakresie pochodzenia zwierząt, z których mięso stanowiło towar zadeklarowany w przedmiotowym zgłoszeniu celnym, na który to protokół powołuje się organ II instancji - w aktach sprawy brak jest decyzji Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Poznaniu dotyczącej zmiany zapisów w zgłoszeniu celnym oraz dowodu doręczenia w/w decyzji Spółce, na którą to decyzję powołuje się organ II instancji - zarówno organ I jak II instancji nie włączyły do akt postępowania następujących dokumentów urzędowych: rejestru z systemu Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt (IRZ) oraz dzienników badania przedubojowego i poubojowego - konieczność zmiany zgłoszenia celnego przez Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu nie wynikała z winy Strony albowiem Spółka nie miała wpływu na stwierdzone w trakcie kontroli rozbieżności, zwłaszcza te dotyczące płci pomiędzy kategorią ubojową, a płcią zgłoszoną do rejestracji w bazie IRZ czy też dotyczące niezgodności w wieku pomiędzy danymi w paszporcie, a wiekiem wynikającym z uzębienia ubitych sztuk - weryfikacja płci, wieku odbywa się bowiem na etapie badania zwierząt rzeźnych (w tym bydła), przeprowadzanego przez urzędowego lekarza weterynarii w zakładzie; wynik badania odnotowywany jest natomiast w dzienniku badania przedubojowego i poubojowego, których to Spółka nie posiada albowiem są to dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa; 3) art. 7 Kpa w związku z art. 77 § 1 Kpa oraz art. 80 Kpa w zw. z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, EUROATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE L z 1995 r. poz. 312, str. 1; dalej: "rozporządzeniem nr 2988/95"), poprzez zaniechanie dokonania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, tj. zaniechania ustalenia przez organ II instancji: (1) które konkretnie pismo wystosowane do Skarżącej przerwało bieg przedawnienia (organ II instancji ograniczył się do ogólnego powołania się na wszystkie pozyskane dokumenty z Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego; (2) czy, którekolwiek z pism z Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego, dotyczyło nieprawidłowości związanych z wywozem, dla którego przyznano refundację w drodze decyzji (chodzi przy tym o konkretne nieprawidłowości związane z tą konkretną refundacją, a nie jakiekolwiek nieprawidłowości w sprawie), a jeżeli tak to które oraz czy wystarczająco dokładnie określa operacje w odniesieniu do których istniało podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości dla wskazanych w nich zgłoszeń; (3) czy w/w pismo zostało podane do wiadomości osoby, której zachowanie można przypisać osobie prawnej – Skarżącej; 4) art. 10 § 1 Kpa w zw. z art. 73 § 1 Kpa, poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, tj. niezawiadomienie strony przed wydaniem skarżonej decyzji o zakończeniu postępowania wyjaśniającego (dowodowego), a tym samym uniemożliwienie Stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora KOWR, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa procesowego, wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismami z dnia 11 i 17 sierpnia 2022 r. Strona złożyła wnioski o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, tj. decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 stycznia 2022 r. znak: DRRłr.027.13.2021 i z dnia 22 lutego 2022 r. znak: DRRłr.027.12.2021 oraz oświadczenia T.K. – Prezesa Zarządu Zakładu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz.329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie Sąd uznał, że jest ona niezasadna. Przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja wydana w wyniku prowadzonego wobec Strony postępowania w sprawie nałożenia kary z tytułu wnioskowania o refundację wywozową wyższą niż należna, wypłaconą na podstawie decyzji z 18 października 2012 r., nakładająca na Spółkę karę w kwocie 528,14 EUR, tj. 2 303,22 zł z tytułu wnioskowania o nienależną refundację wywozową oraz zobowiązująca Spółkę do zapłaty tej kwoty. Przeprowadzona przez Sąd według wskazanych zasad kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że decyzja ta nie jest dotknięta uchybieniami, które uzasadniałyby jej uchylenie. W ocenie Sądu organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie właściwie zastosował przepisy prawa materialnego. Powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 48 ust. 1 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz. Urz. UE L 186 z 17.07.2009 r., str. 1 z późn. zm.), dalej: "rozporządzenia nr 612/2009", stanowi, że w przypadku stwierdzenia, że w celu przyznania refundacji wywozowej eksporter złożył wniosek o refundację wyższą od refundacji stosowanej, refundacja należna dla danego wywozu jest refundacją stosowaną do produktów faktycznie wywiezionych i jest obniżona o połowę różnicy pomiędzy wnioskowaną kwotą refundacji, a kwotą należną za faktycznie wywieziony produkt. Zgodnie z art. 49 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 łącznie ze zwrotem kwot nienależnie otrzymanych beneficjent zobowiązany jest do zapłaty kary stosowanej na podstawie art. 48 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia. Istota sporu sprowadza się do tego, czy w sprawie wystąpiły podstawy do nałożenia kary z tytułu wnioskowania o refundację wywozową wyższą niż należna. W okolicznościach niniejszej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że wydanie decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nastąpiło w związku z przeprowadzeniem wobec Spółki postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej wypłaconej na podstawie decyzji z 18 października 2012 r., a następnie wydaniem decyzji określającej kwotę nienależnie pobranych środków. Podjęcie przez organy administracji postępowania w sprawie ustalenia nienależnie pobranych refundacji wywozowej było z kolei skutkiem stwierdzonych w toku kontroli w zakresie prawidłowości wypłaty refundacji wywozowych przyznawanych do wywozu produktów rolnych do państw trzecich, realizowanych w ramach finansowania wspólnej polityki rolnej nieprawidłowości w odniesieniu do pochodzenia towaru dla 6 614,00 kg masy netto mięsa wołowego. Powyższe ustalenia znalazły się w protokole kontroli z 28 września 2017 r., do którego Spółka – co istotne - nie wniosła uwag i stanowiły uzasadnienie do zainicjowania przez organy celne postępowania celnego w przedmiocie uznania za nieprawidłowy zapis zawarty w polu 34a zgłoszenia celnego do procedury wywozu i wydania decyzji w przedmiocie zmiany zapisów dotyczących pola 34a (kod kraju pochodzenia) oraz 38 (masa netto) w zgłoszeniu celnym nr MRN 12PL394010E0129625. Decyzja dotycząca zmiany zapisów w zgłoszeniu celnym nie została zaskarżona przez Spółkę i stała się ostateczna. Za niezasadne należy uznać zarzuty dot. nieprawidłowych ustaleń czy też braku ustaleń dot. pochodzenia części mięsa wołowego z partii objętej zgłoszeniem celnym 12PL394010E0129625 i sformułowanych jako zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1 Kpa). Należy zauważyć, że ostateczną decyzją z 25 marca 2018 r. Naczelnik zmienił to zgłoszenie i uznał, że w stosunku do 6 614,00 kg masy netto z partii 20 143,00 kg nie można ustalić niepreferencyjnego pochodzenia mięsa. Z decyzji i jej uzasadnienia w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że do zmiany zgłoszenia celnego doszło na skutek stwierdzonych licznych nieprawidłowości w dokumentacji przedstawionej do zgłoszenia. Analiza tych nieprawidłowości doprowadziła organy celne do wniosku, że w stosunku do wyżej wskazanej partii mięsa wołowego nie można ustalić kraju pochodzenia i znalazło to wyraz w wyżej wskazanej decyzji. Decyzja ta nie była przez Stronę podważana i stała się prawomocna. Sąd wskazuje, że decyzja organu celnego zmieniająca zgłoszenie celne, stanowiące podstawę do wypłaty refundacji, korzysta w tym postępowaniu z wynikającej z art. 16 Kpa zasady domniemania legalności. Jest decyzją prawomocną, więc jest wiążąca erga omnes. Domniemanie legalności oznacza, że jest ona ważna i powinna być wykonywana dopóty, dopóki nie zostanie zmieniona, uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność przez właściwy organ i z zachowaniem przepisanego trybu postępowania. Postępowanie zakończone decyzją zmieniającą zgłoszenie celne było w całości poświęcone ustaleniu pochodzenia towaru. W jego wyniku organ podjął władcze rozstrzygnięcie i niedopuszczalne jest podważanie de facto tych ustaleń w innym postępowaniu. Przypomnieć należy, że podstawą wypłaty refundacji jest prawidłowo wypełniony wniosek oraz dokumenty do niego dołączone. Postępowanie w przedmiocie refundacji nie jest właściwe do ustalania danych zawartych w zgłoszeniu celnym, gdyż w tym celu przewidziane jest postępowanie odrębne. Takie postępowanie w sprawie zmiany zgłoszenia celnego, będącego podstawą wypłaty refundacji, zostało przeprowadzone, wiąże agencję płatniczą i stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranej refundacji wywozowej. Zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia 612/2009, refundacje przyznaje się na produkty, które niezależnie od sytuacji celnej dotyczącej opakowań zostały dopuszczone do swobodnego obrotu i pochodzą ze Wspólnoty. Wykazanie pochodzenia towaru ze Wspólnoty, w sposób o jakim była już mowa, jest niezbędnym warunkiem wypłaty refundacji. Z tych względów zarzuty odnoszące się do ustaleń organów w opisanym zakresie należy uznać za chybione. Skarżący pochodzenia towaru winien był dowodzić w postępowaniu w przedmiocie zmiany zgłoszenia celnego. Skoro doszło do zmiany zgłoszenia celnego i uznania, że dla części mięsa, na które była przyznana refundacja, brak jest możliwości ustalenia kraju pochodzenia, zaszły podstawy do wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków z tytułu przyznanej refundacji. Podstawą prowadzenia postępowania stanowią przepisy art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 1505), w związku z art. 49 ust. 1 rozporządzenia nr 612/2009. Zaznaczyć przy tym należy, że Strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 4 grudnia 2019 r. ustalającą kwotę nienależnie pobranych środków tytułem refundacji wywozowych. Wyrokiem z 14 października 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 316/20 Sąd oddalił skargę Strony. Wyrok WSA w Warszawie stał się prawomocny w dniu 12 stycznia 2021 r. Wobec powyższego wymaga podkreślenia, że kwestia nienależnego charakteru refundacji wywozowej została w istocie przesądzona w ostatecznej decyzji Ministra z 4 grudnia 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora KOWR z 28 sierpnia 2019 r. określającą kwotę nienależnie pobranych środków uzyskanych na mocy decyzji z 18 października 2012 r. Decyzja w sprawie określenia Skarżącemu kwoty nienależnie pobranej refundacji wywozowej, jest ostateczna i wiąże tak organ, jak i wnioskodawcę. Na marginesie zauważyć należy, że Dyrektor KOWR w uzasadnieniu decyzji z 28 sierpnia 2019 r. ustalającej kwotę nienależnie pobranych środków tytułem refundacji wywozowej wskazał, że zgodnie z art. 49 ust. 1 rozporządzenia nr 612/2009, beneficjent zwraca kwoty nienależnie otrzymane łącznie z karą stosowaną na podstawie art. 48 ust. 1 i odsetkami obliczonymi za okres, który upłynął między płatnością i zwrotem w terminie 30 dni od dnia otrzymania żądania zapłaty. Powołał również art. 48 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 612/2009, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że w celu przyznania refundacji wywozowej eksporter złożył wniosek o refundację wyższą od refundacji należnej, należy nałożyć na niego karę odpowiadającą połowie różnicy pomiędzy wnioskowaną kwotą refundacji, a kwotą stosowaną. Dyrektor KOWR zaznaczył, że nałożenie kary na Beneficjenta będzie stanowić przedmiot odrębnego rozstrzygnięcia. W tej sytuacji, w kontrolowanym obecnie postępowaniu dotyczącym nałożenia kary pieniężnej nie mogą być skutecznie podnoszone zarzuty odnoszące się wyłącznie do tego, co stanowiło podstawę wydania zarówno decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranej refundacji wywozowej, jak i decyzji dotyczącej zmiany zapisów w zgłoszeniu celnym nr MRN 12PL394010E0129625 a mianowicie przyjętych w tych decyzjach ustaleń faktycznych oraz podstaw prawnych. W niniejszym postępowaniu zbadać należy, czy istniała podstawa prawna do nałożenia kary pieniężnej i ustalenia jej wysokości. Organy administracji w decyzjach wydanych we wskazanym przedmiocie uznały, że stwierdzone – w odrębnych, prawomocnie zakończonych postępowaniach - nieprawidłowości w zakresie pochodzenia towaru z wniosku o numerze 2012/0521/0100, na podstawie którego wypłacono refundację wywozową, stanowiły uzasadnienie nie tylko do zwrotu kwoty uzyskanych refundacji wywozowych, ale także do zastosowania sankcji. W zaskarżonych decyzjach organy administracji podkreśliły, że sankcja nałożona na podstawie art. 48 ust. 1 rozporządzenia nr 612/2009 jest traktowana jako autonomiczny akt stosowania prawa, który w ramach systemu refundacji umożliwia w większym stopniu zabezpieczenie interesów finansowych Wspólnoty - pozwala bardziej efektywnie zwalczać nieprawidłowości i nadużycia finansowe stwierdzone w zgłoszeniach wywozowych i pełniąc role "zniechęcającą" (motyw 58 rozporządzenia Komisji (WE) 612/2009) - ma na celu ukaranie sprzecznego z prawem zachowania. W ocenie Sądu podstawę zasadności nałożenia kary stanowi stan faktyczny ustalony w postępowaniach administracyjnych zakończonych ostatecznymi decyzjami w przedmiocie stwierdzenia nieprawidłowości w zgłoszeniach celnych oraz w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych refundacji wywozowych. Prawidłowość działań organów administracji w zakresie ustalenia stanu faktycznego potwierdził tut. Sąd w prawomocnie zakończonym postępowaniu w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranej kwoty refundacji wywozowej. We wskazanych postępowaniach nie została podważona prawidłowość wyników kontroli w zakresie prawidłowości wypłaty refundacji wywozowych przyznawanych do wywozu produktów rolnych do państw trzecich, realizowanych w ramach finansowania wspólnej polityki rolnej zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013, w toku której stwierdzono nieprawidłowości w odniesieniu do pochodzenia towaru dla mięsa wołowego w ilości 6 614,00 kg. Skutkiem stwierdzonych nieprawidłowości było wydanie decyzji ustalającej, że Spółka nienależnie pobrała refundację wywozową. W tej sytuacji Strona nie może w obecnym postępowaniu, dotyczącym nałożenia i wysokości kary pieniężnej, zasadnie kwestionować podstaw faktycznych wcześniejszej ostatecznej decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że organy administracji nie naruszyły art. 7 Kpa w związku z art. 77 § 1 Kpa w związku z art. 64 ust. 2 lit. c) i d) rozporządzenia nr 1306/2013, a tym samym zarzut skargi we wskazanym zakresie nie jest zasadny. W ocenie Sądu nie jest zasadne postawienie organom administracji zarzutu, że niezgodność była wynikiem błędu organów lub, że Strona może dowieść w sposób zadowalający właściwemu organowi, że nie jest winna niewypełniania obowiązków (art. 64 ust. 2 lit c i d rozporządzenia nr 1306/2013). Organy administracji ustaliły – a Beneficjent ustaleń nie zakwestionował skutecznie ani w postępowaniu administracyjnym ani w postępowaniu sądowoadministracyjnym - że część przyznanej refundacji była nienależna. Natomiast wnioskowanie o nienależną refundację pociągnęło za sobą konsekwencje w postaci nałożenia kary. Organy administracji nie miały możliwości odstąpienia od nałożenia kary, ponieważ obowiązek jej nałożenia został określony w art. 48 ust. 1 rozporządzenia nr 612/2009. Na podstawie ustalonego stanu faktycznego organy administracji stwierdziły brak podstaw do zakwalifikowania działania przedsiębiorcy jako działanie celowe. W konsekwencji organy stwierdziły, że w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do zastosowania art. 48 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 612/2009 przewidującego dotkliwszą dla eksportera sankcję, tj. karę w wysokości podwójnej różnicy między refundacją wnioskowaną a refundacją stosowaną. Ustalony stan faktyczny uzasadniał nałożenie kary finansowej w wysokości określonej w art. 48 ust. 1 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009, a więc w wysokości połowy w wysokości połowy różnicy pomiędzy kwotą refundacji wnioskowanej, a kwotą refundacji stosowanej do wywozu faktycznie dokonanego. W ocenie Sądu organy administracji wydając w niniejszej sprawie decyzje nakładające karę pieniężną nie naruszyły przepisu art. 107 § 1 pkt 6, art. 107 § 3 w związku z art. 6, 7, 8, 11 Kpa. Postępowanie było prowadzone w sposób prawidłowy, zgodnie z wynikającą z art. 8 Kpa zasadą zaufania obywateli do organów państwa. W decyzji zostały wyjaśnione przesłanki jakimi kierowały się organy wydający rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, co wskazuje że przestrzegana była zasada przekonywania wyrażona w art. 11 Kpa. Decyzja została wydana po zbadaniu okoliczności sprawy, w oparciu o całość zgromadzonego materiału dowodowego. Organy dokonały prawidłowej oceny faktów i wskazały je w uzasadnieniu decyzji. Zarówno decyzja wydana w I instancji , jak i decyzja odwoławcza zawierają wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 1 i 3 Kpa. Oceniając zarzut przekroczenia terminu przedawnienia określonego w art. 189g § 1 Kpa należy zauważyć, że stosownie do art. 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1. Jednocześnie, powyższa regulacja stanowi regulację odrębną w rozumieniu działu IVa kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazywany zatem przez Stronę przepis art. 189g § 1 Kpa nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie (art. 189g § 2 Kpa). Zarzut nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Przechodząc do omówienia zarzutu Strony dotyczącego przedawnienia prawa do odzyskania refundacji zaznaczyć należy, że kwestia dotycząca przedawnienia dochodzenia należności również została przesądzona w postępowaniu w sprawie ustalenia nienależnie pobranej refundacji wywozowej, zakończonym prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 14 października 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 316/20. Zaznaczyć przy tym należy, że kwestia dotycząca przedawnienia dochodzenia należności wyjaśniona również została w zaskarżonej decyzji Ministra. Pogląd wyrażony w wskazanym orzeczeniu Sąd rozpoznający sprawę w niniejszym składzie w całości podziela i przyjmuje jako własne. Wskazać zatem należy, że zgodnie z zasadą ustanowioną w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.L 1995.312.1 z dnia 23 grudnia 1995 r. z późn. zm., dalej jako: "rozporządzenie nr 2988/95") okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata. Zasady sektorowe dla refundacji wywozowych zostały unormowane w rozporządzeniu nr 612/2009. Zgodnie z art. 49 ust. 4 lit. b rozporządzenia nr 612/2009 obowiązek zwrotu nie ma zastosowania, jeśli okres, który upłynął między dniem zawiadomienia beneficjenta o ostatecznej decyzji o przyznaniu refundacji a dniem przekazania beneficjentowi przez władze krajowe lub wspólnotowe pierwszej informacji o rodzaju nienależnej płatności, jest dłuższy niż cztery lata. Przepis ten stosuje się tylko wtedy, gdy beneficjent działał w dobrej wierze. Termin przedawnienia jest więc taki sam, jak określony w rozporządzeniu 2988/95 i podobnie ulega przerwaniu z chwilą powiadomienia przez władze krajowe o nieprawidłowości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tiret 3 rozporządzenia 2988/95 przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. W wyroku z 11 czerwca 2015 r. C-52/14 TSUE uznał, że określony w art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich bieg przedawnienia ulega przerwaniu przez każdą czynność właściwego organu władzy, o której zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Co się tyczy pojęcia "właściwego organu" w rozumieniu tego przepisu, oznacza ono organ mający zgodnie z prawem krajowym uprawnienie do wydawania aktów stanowiącego czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, przy czym organ ten nie musi być tożsamy z organem, który jest uprawniony do przydzielania subwencji czy też odzyskiwania kwot pobranych nienależnie ze szkodą dla interesów finansowych Unii. W tym kontekście należy uznać, iż akty, których wydanie stanowi czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, zostały podane do wiadomości "danej osoby" w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95, w przypadku gdy na podstawie całokształtu okoliczności danej sprawy można dojść do wniosku, że ta dana osoba została rzeczywiście zawiadomiona o wydaniu tych aktów. W przypadku osoby prawnej warunek ten jest spełniony, jeżeli dany akt, którego wydanie stanowi czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, został rzeczywiście podany do wiadomości osoby, której zachowanie zgodnie z przepisami prawa krajowego można przypisać tej osobie prawnej, czego ustalenie należy do sądu krajowego. Ponadto aby wydanie danego aktu mogło zostać uznane za czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w rozumieniu tego przepisu, akt ten musi określać w wystarczająco dokładny sposób operacje, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości. Z tego wymogu nie wynika jednak, że w akcie tym musi być mowa o możliwości nałożenia kary czy też zastosowania szczególnego środka administracyjnego (por. pkt 29, 33, 39, 47; pkt 1-3 sentencji). Biorąc pod uwagę powyższej przedstawioną wykładnię pojęcia "zawiadomienie o nieprawidłowości" Sąd stanowczo stwierdził, że warunek ten został w sprawie spełniony. Do akt wspólnych prowadzonych dla spraw w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranej płatności załączonych do sprawy o sygn. V SA/Wa 306/20 organy administracji włączyły 15 pism nadesłanych na wezwanie KOWR przez organy celno-skarbowe prowadzące postępowanie kontrolne dot. prawidłowości pobrania refundacji wywozowej. Strona została wezwana do przedstawienia dokumentów magazynowych dotyczących mięsa wołowego wywiezionego wg kontrolowanych zgłoszeń wraz z pozostałą dokumentacją pomocną w identyfikacji kontrolowanych partii mięsa. Strona została także zobowiązana do wyjaśnienia, jaki jest stosunek wagi WBC do wagi schodzonych ćwierci przednich i tylnych i ustosunkowania się do wszystkich przypadków odchyleń od tej wartości. Naczelnik wezwał również Spółkę do wyjaśnienia odchyleń dot. wielkości ubytków podczas schładzania tusz po uboju od ilości wskazanych w piśmie z dnia 1 marca 2017 r., a także do przedstawienia zgłoszeń celnych wraz z załącznikami (faktury sprzedaży, świadectwa WIJHARS wraz z listami ćwierci, dokumenty potwierdzające pochodzenie towaru, WPR1, karty T5, pozwolenia na wywóz, świadectwa weterynaryjne). Ponadto zażądał nadesłania zgłoszeń celnych wraz z załącznikami (faktury sprzedaży, świadectwa WIJHARS wraz z listami ćwierci, dokumenty potwierdzające schodzenie towaru), do przedstawienia dokumentacji potwierdzającej dorosłość 4 sztuk bydła o wymienionych nr kolczyka, dacie uboju, numerze ubojowym, wadze żywej i WBC, a także do wyjaśnienia odchyleń dot. wielkości ubytków podczas schładzania tusz po uboju od wartości wskazanych w piśmie z dnia 1 marca 2017 r. oraz przedstawienia zgłoszeń celnych wraz z załącznikami (faktury sprzedaży, świadectwa WIJHARS wraz z listami ćwierci, dokumenty potwierdzające pochodzenie towaru). W uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. VSA/Wa 316/20 Sąd wymienił i omówił treść wezwań organów celno-skarbowych przeprowadzających kontrolę w zakresie prawidłowości wypłaty refundacji wywozowych. W prawomocnym wyroku Sąd uznał, że spełniają one wymogi dla zawiadomienia o nieprawidłowości, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 akapit 3 rozporządzenia 2988/95, rozumianym w sposób zaprezentowany przez Trybunał w sprawie C-52/14. Czynności te, prowadzone początkowo w trybie postępowania kontrolnego, które następnie dało podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie zmiany zgłoszenia celnego, muszą być uznane za akty właściwego organu władzy. Pisma te były skierowane do Skarżącej, czyli został także spełniony warunek zawiadomienia odnoszącego się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Należy przyznać rację Skarżącej, że organy administracji nie określiły konkretnie, które pismo przerwało bieg przedawnienia, ograniczając się do ogólnego powołania się na wszystkie pozyskane z Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego dokumenty. Jednak dokumenty te, znane stronie - gdyż do niej kierowane - znajdują się w aktach administracyjnych, na podstawie których Sąd przeprowadził kontrolę decyzję w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnych refundacji. Możliwa więc była weryfikacja przez Sąd w sprawie VSA/WA 316/20 prawidłowości ustaleń organu zgodnie z dyspozycją art. 133 § 1 p.p.s.a., co w konsekwencji oznacza, że istnienie w aktach dokumentu wskazującego na konkretne nieprawidłowości skierowanego do strony przed 12 września 2017 r. doprowadziło Sąd orzekający w sprawie VSA/WA 316/20 do uznania, że w stosunku do tej nieprawidłowości termin przedawnienia został skutecznie przerwany. Z tych powodów sformułowane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania w zakresie odnoszącym się do przedawnienia dochodzenia zwrotu refundacji należy uznać za niezasadne. Na koniec należy wskazać, że nie są zasadne zarzuty dot. naruszenia art. 10 §1 Kpa W orzecznictwie tut. Sądu, akceptowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. np. wyroki w sprawach I GSK 262/14, I GSK 315/14, I GSK 1008/14 ) akceptowany jest pogląd, że w sprawach tego rodzaju (zwrot refundacji, kary pieniężne) znajduje zastosowanie art. 4 ustawy 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem z zagranicą (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1606), zgodnie z którym, z zastrzeżeniem warunków i zasad określonych w przepisach prawa wspólnotowego, w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 10, art. 57 § 5, art. 58-60, art. 75, art. 76 § 2 i 3, art. 77 § 2-4, art. 78-88 oraz art. 97-103. W obecnym stanie prawnym, po uchyleniu z dniem 1 września 2017 r., art. 7 ustawy o organizacji niektórych rynków rolnych, pogląd ten jest nadal aktualny. Z omówionych przyczyn uznać należy, że rozpoznając przedmiotową sprawę organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, dokonały ustaleń znajdujących podstawę w materiale dowodowym i zastosował właściwe przepisy prawa. Zarzuty skargi nie dają podstaw do jej uwzględnienia. Stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo. Orzekające w sprawie organy odniosły się w sposób wyczerpujący do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W sposób nie budzący wątpliwości wskazały okoliczności, w oparciu o które zostały dokonane ustalenia co do obowiązku nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej z tytułu wnioskowania o refundację wyższą od należnej i co do wysokości nałożonej kary. Sąd, działając na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., odmówił uwzględnienia zawartych w pismach z dnia 11 i 17 sierpnia 2022 r. wniosków dowodowych. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu dowody, o których przeprowadzenie wnosiła Strona, tj. decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 stycznia 2022 r. znak: DRRłr.027.13.2021 i z dnia 22 lutego 2022 r. znak: DRRłr.027.12.2021 oraz oświadczenie T. K. – Prezesa Zarządu Zakładu [...], nie były niezbędne do wyjaśnienia sprawy i z tego względu nie zasługiwały na uwzględnienie. Reasumując sądowa kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że rozstrzygnięcie Ministra odpowiada prawu, zaś stwierdzone uchybienia nie prowadzą do jej uchylenia. Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.