III SA/Łd 654/25

Dnia 3 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Anna Dębowska, , Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 roku sprawy ze skargi M. S na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 8 lipca 2025 roku nr RPS-II.8641.60.2025 w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z 8 lipca 2025 r. Wojewoda Łódzki (dalej: organ II instancji) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 26 maja 2025 r. orzekającej o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 17 maja 2025 r. z powodu upływu okresu pobierania zasiłku. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z 26 listopada 2024 r. M. S. (dalej: strona skarżąca, skarżąca lub strona) uzyskała status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 18 listopada 2024 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 80% zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na okres 180 dni, tj. od dnia 18 listopada 2024 r. o ile wcześniej nie zaistnieją okoliczności powodujące utratę statusu bezrobotnego lub utratę prawa do zasiłku. Kolejną decyzją, z 26 maja 2025 r., Prezydent Miasta Łodzi pozbawił stronę prawa do zasiłku dla bezrobotnego od 17 maja 2025 r. z powodu upływu okresu pobierania zasiłku. 9 czerwca 2025 r. skarżąca złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 26 maja 2025 r., wnosząc o przedłużenie prawa do pobierania zasiłku. Skarżąca wskazała, że ze względu na problemy zdrowotne musi przyjmować drogie leki, a zasiłek był jej jedynym źródłem utrzymania. Zaprzestanie przyjmowania leków bardzo utrudni jej życie i znalezienie pracy. Następnie, wraz z pismem z 3 lipca 2025 r. strona przedłożyła w organie odwoławczym dodatkową dokumentację medyczną. Powołaną na wstępie decyzją z 8 lipca 2025 r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 26 maja 2025 r., którą orzeczono o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 17 maja 2025 r. z powodu upływu okresu pobierania zasiłku. Rozpatrując złożone odwołanie w kontekście całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie Wojewoda Łódzki stwierdził, że z dniem 1 czerwca 2025 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz.U. z 2025 r., poz. 620), niemniej jednak zgodnie z art. 433 ust. 1 tejże ustawy postępowania w sprawach indywidualnych, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Wobec powyższego organ odwoławczy wskazał, że rozpatrując odwołanie skarżącej zobowiązany był do stosowania przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdzie określone zostały zasady nabycia i utraty statusu bezrobotnego oraz świadczeń z tytułu bezrobocia. Organ powołał następnie treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia oraz wskazał, że stosownie do treści Obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 28 września 2023 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze powiatów (M.P. z 2023 r., poz. 1058) przeciętna stopa bezrobocia w kraju w dniu 30 czerwca 2023 r. wynosiła 5,1%, zaś na obszarze miasta Łodzi wynosiła 4,7%. Stopa bezrobocia na obszarze miasta Łodzi nie przekraczała zatem 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju czyli 7,65% (5,1% stopa bezrobocia w kraju x 150%). Oznacza to, że bezrobotni rejestrujący się w 2024 r. na obszarze powiatu łódzkiego mogli uzyskać zasiłek na okres 180 dni. Wojewoda Łódzki wskazał również, iż z akt sprawy wynika, że skarżąca urodziła się w dniu 20 lutego 1980 r., nie posiada na utrzymaniu dziecka wieku do lat 15, nie jest też osobą samotnie wychowującą dziecko. Skarżąca udokumentowała okres uprawniający do nabycia zasiłku wynoszący 385 dni. A co za tym idzie biorąc pod uwagę wiek, sytuację rodzinną i zawodową skarżącej, jak również ogólny okres uprawniający do zasiłku strona mogła nabyć prawo do zasiłku wyłącznie na okres 180 dni, tj. od dnia 18 listopada 2024 r. do dnia 16 maja 2025 r. Zaznaczono przy tym, że w okresie od 2 listopada 2022 r. do 11 marca 2023 r. skarżąca była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy. Po ustaniu zatrudnienia, od 12 marca 2023 r. do 10 czerwca 2023 r., pobierała zasiłek chorobowy, a następnie od 11 czerwca 2023 r. do 4 czerwca 2024 r. świadczenie rehabilitacyjne. Okres uprawniający do nabycia zasiłku, w przypadku strony wyniósł 385 dni przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy w Łodzi. Z "Zestawienia okresów zaliczanych osoby-klienta RP" wynika, że skarżąca udokumentowała łącznie 8 miesięcy i 11 dni okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy jego wysokość. W związku z powyższym Prezydent Miasta Łodzi decyzją z 26 listopada 2024 r. przyznał skarżącej prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 80% zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy na okres 180 dni, tj. od 18 listopada 2024 r., o ile wcześniej nie zaistnieją okoliczności powodujące utratę statusu bezrobotnego lub utratę prawa do zasiłku. Organ II instancji podkreślił, że decydujące znaczenie dla ustalenia okresu pobierania zasiłku ma moment nabycia prawa do zasiłku. Długość tę ustala się jednorazowo. Z akt sprawy wynika, że skarżąca pobierała zasiłek dla bezrobotnego nieprzerwanie od 18 listopada 2024 r. do 16 maja 2025 r. tj. przez okres 180 dni i zasadnie utraciła prawo do świadczenia od 17 maja 2025 r. Organ II instancji wskazał przy tym, że 18 listopada 2024 r. została w należyty sposób pouczona o okresach pobierania zasiłku, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Organ podkreślił, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują w zakresie przyznawania zasiłków żadnych wyjątków. Organ administracji nie ma też uprawnień do uznaniowego przyznawania zasiłków dla bezrobotnych. Ustawodawca nie przewidział również w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy możliwości wydłużenia okresów pobierania zasiłku, określonych w art. 73 ust. 1 tej ustawy, z uwagi na szczególne okoliczności dotyczące osoby bezrobotnej. Prawo do zasiłku na okresy wyszczególnione w art. 73 ust. 1 wskazanej powyżej ustawy przysługuje wyłącznie osobom spełniającym warunki określone w tym przepisie. Organ, w razie stwierdzenia określonych przesłanek faktycznych, nie ma luzu decyzyjnego, lecz musi wydać decyzję o treści przewidzianej przez ustawodawcę. A co za tym idzie organ administracji stosując przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie może uwzględniać sytuacji osobistej, czy zdrowotnej osób bezrobotnych. W konkluzji wojewoda wskazał, iż 17 maja 2025 r. upłynął okres pobierania przez skarżącą zasiłku dla bezrobotnych, do którego była ona uprawniona na mocy ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 26 listopada 2024 r., a co za tym idzie decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 26 maja 2025 r. została wydana prawidłowo. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca zaskarżyła powyżej wskazaną decyzję wojewody z 8 lipca 2025 r., podnosząc, że jest osobą niepełnosprawną i posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Ponadto strona skarżąca wskazała, że 7 stycznia 2025 r. przeszła udar niedokrwienny mózgu i jest pod opieką poradni neurologicznej oraz poradni zdrowia psychicznego. Schorzenia, które posiada wymagają ciągłego przyjmowania drogich leków, na które w obecnej sytuacji skarżącej nie stać. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Na terminie rozprawy 3 grudnia 2025 r. strona reprezentowana przez fachowego pełnomocnika podtrzymała swoje stanowisko procesowe. Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie 3 grudnia 2025 r. dopuścił złożone dowody w postaci zaświadczeń lekarskich skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Łódzkiego, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 26 maja 2025 r. orzekającą o utracie prawa do zasiłku dla strony skarżącej od dnia 17 maja 2025 r. z powodu upływu okresu pobierania zasiłku. Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 214 ze zm.) – dalej: "u.p.z.i.r.p.". Przede wszystkim wskazać należy, że kwestie związane z przyznawaniem świadczeń dla osób bezrobotnych regulowane są w rozdziale 15 powołanej wyżej u.p.z.r.p. pt. "Świadczenia dla bezrobotnych". Decydujące znaczenie dla określenia prawa do zasiłku ma art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a) u.p.z.i.r.p., zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105, w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. W myśl art. 71 ust. 2 pkt 3 u.p.z.i.r.p. do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W świetle powyższego nie może być wątpliwości co do tego – na co zresztą zwrócił uwagę wojewoda, że zasadą jest, iż bezrobotny powinien udokumentować wymagany przez przepisy okres uprawniający go do zasiłku (o którym mowa w art. 71 u.p.z.i.r.p.), w dniu dokonania rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Ustawodawca szczegółowo unormował również okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, które zostały określone w art. 73 ust. 1 u.p.z.i.r.p. Zgodnie z tym przepisem okres pobierania zasiłku wynosi 1) 180 dni - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju; 2) 365 dni - dla bezrobotnych: a) zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub b) powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku, lub c) którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego, lub d) samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat. Nie może przy tym ujść uwadze i to, że stosownie do treści Obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 28 września 2023 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze powiatów (M.P. z 2023 r., poz. 1058) przeciętna stopa bezrobocia w kraju w dniu 30 czerwca 2023 r. wynosiła 5,1%, zaś na obszarze miasta Łodzi wynosiła 4,7%. A co za tym idzie, jak słusznie zauważyły organy, stopa bezrobocia na obszarze miasta Łodzi nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju czyli 7,65% (5,1% stopa bezrobocia w kraju x 150%). A to z kolei oznacza, że bezrobotni rejestrujący się w 2024 r. na obszarze powiatu łódzkiego – a więc również strona skarżąca - mogli uzyskać zasiłek na okres 180 dni. Zgodnie z art. 73 ust. 4 u.p.z.i.r.p. okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3, ulega skróceniu o okres zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okres odbywania stażu, szkolenia lub przygotowania zawodowego dorosłych przypadających na okres, w którym przysługiwałby zasiłek, oraz o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3. Z przepisów wynika również wysokość zasiłku dla bezrobotnych, bowiem zgodnie z art. 72 ust. 1 u.p.z.i.r.p., wynosi on: 1) 1200 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku; 2) 942,30 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku. Zaznaczyć przy tym należy, iż w myśl art. 72 ust. 2 u.p.z.i.r.p. bezrobotnemu, którego łączne okresy wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5, zwane dalej "okresem uprawniającym do zasiłku", wynoszą mniej niż 5 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 80% kwoty zasiłku określonego w ust. 1. Co więcej, zgodnie z art. 72 ust. 6 u.p.z.i.r.p. zasiłki podlegają waloryzacji z dniem 1 czerwca o średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w poprzednim roku. Przy czym nie dokonuje się waloryzacji zasiłków, w przypadku gdy średnioroczny poziom cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem nie zmieni się lub uległ zmniejszeniu. Odnotować również należy, iż w myśl art. 72 ust. 11 u.p.z.i.r.p. do obliczania okresów przysługiwania zasiłku nie stosuje się ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zakresie dotyczącym terminów oraz ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny w zakresie dotyczącym sposobu obliczania terminów. Mając na uwadze powyższe przepisy wskazać należy, że dla określenia materialnych i formalnych przesłanek uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych dla konkretnej osoby znaczenie ma data rejestracji. Przy czym spełnienie w dniu rejestracji warunków do uzyskania prawa do zasiłku jest równoznaczne z nabyciem tego prawa, a także określenia jego zakresu. W ocenie sądu stan faktyczny niniejszej sprawy został przez orzekające w sprawie organy ustalony prawidłowo i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym wynikającym z akt administracyjnych. Okolicznością bezsporną jest to, że skarżąca urodziła się 20 lutego 1980 r., nie posiada na utrzymaniu dziecka wieku do lat 15, nie jest też ona osobą samotnie wychowującą dziecko. Z akt sprawy wynika także, że strona skarżąca udokumentowała okres uprawniający ją do nabycia zasiłku. Organ prawidłowo stwierdził, że biorąc pod uwagę wiek, sytuację rodzinną i zawodową skarżącej, jak również ogólny okres uprawniający do zasiłku strona mogła nabyć prawo do zasiłku wyłącznie na okres 180 dni, tj. od dnia 18 listopada 2024 r. (tj. od dnia rejestracji) do dnia 16 maja 2025 r. Organ prawidłowo ustalił bowiem, że od 2 listopada 2022 r. do 11 marca 2023 r. skarżąca była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy. Po ustaniu zatrudnienia od 12 marca 2023 r. do 10 czerwca 2023 r. pobierała zasiłek chorobowy, a następnie od dnia 11 czerwca 2023 r. do 4 czerwca 2024 r. świadczenie rehabilitacyjne. Okres uprawniający do nabycia zasiłku, w przypadku strony wyniósł zatem 385 dni przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy w Łodzi. Organ prawidłowo ustalił i to, że skarżąca udokumentowała łącznie 8 miesięcy i 11 dni okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy jego wysokość, co skutkowało przyznaniem jej ostateczną decyzją z 26 listopada 2024 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 80% zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 u.p.z.i.r.p. na okres 180 dni, od dnia 18 listopada 2024 r., o ile wcześniej nie zaistnieją okoliczności powodujące utratę statusu bezrobotnego lub utratę prawa do zasiłku. W ocenie sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ poddał prawidłowej i dokładnej analizie ustalony i udokumentowany stan faktyczny w kontekście obowiązujących przepisów prawnych w przedmiocie spełnienia warunków, mających wpływ na długość okresu zasiłkowego określonego w art. 73 ust. 1 u.p.z.i.r.p. A zatem przeprowadzona przez organ ocena stanu faktycznego w świetle mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa spowodowała, że organy prawidłowo przyjęły, iż skarżąca w dacie rejestracji spełniała warunek do przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych na okres 6 miesięcy (180 dni). Organy prawidłowo ustaliły, że 18 listopada 2024 r. strona została zarejestrowana w PUP jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku na okres od 18 listopada 2024 r. do 16 maja 2025 r. Organ słusznie podkreślił przy tym, że decydujące znaczenie dla ustalenia okresu pobierania zasiłku ma moment nabycia prawa do zasiłku i długość tę ustala się jednorazowo. W ocenie sądu w powyższych okolicznościach faktycznych sprawy, organy zgodnie z przepisami prawa uznały, że skarżąca od 17 maja 2025 r. utraciła prawo do zasiłku. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się jednak w istocie do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych wobec skarżącej mógł, zgodnie z jej wnioskiem, ulec przedłużeniu z uwagi na podnoszone przez skarżącą okoliczności dotyczące jej problemów finansowych oraz zdrowotnych. W ocenie sądu wniosek taki nie był zasadny. Zauważyć bowiem należy, że przedłużenie okresu pobierania zasiłku określonego w art. 73 ust. 1 u.p.z.i.r.p. możliwe jest w sytuacji określonej w art. 73 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p. Przy czym strona skarżąca nie spełnia przesłanek opisanych we wskazanym przepisie natomiast został wyczerpany przysługujący jej okres zasiłkowy wynoszący 180 dni. W świetle powyższego, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skoro skarżącej został przyznany ostateczną decyzją zasiłek na okres 180 dni, to po upływie tego okresu, zaistniały przesłanki do wydania decyzji o utracie prawa do tego zasiłku. Co więcej, wydanie takiej decyzji było obowiązkiem organu. Upłynął bowiem okres pobierania zasiłku i brak było podstaw prawnych do jego przedłużenia. Podkreślenia również wymaga, że przy wydawaniu decyzji o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych organy administracji publicznej obowiązane są brać pod uwagę wyłącznie przesłanki określone w analizowanym przepisie. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostają zatem okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą takie jak trudna sytuacja zdrowotna czy materialna. Wobec powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie organy dokonały właściwych ustaleń i w sposób wyczerpujący wyjaśniły okoliczności, które przesądziły, że skarżąca od dnia 17 maja 2025 r. utraciła prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania. W toku postępowania administracyjnego rozważono wszelkie okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wobec powyższego sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. a.kr