II SA/Łd 646/25

Dnia 13 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Porczyński Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi Z. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 9 lipca 2025 roku znak KO.463.27.2025 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przekazanie odpadów komunalnych do zakładu niebędącego instalacją komunalną oddala skargę. dc Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga Z. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 9 lipca 2025 roku (znak: KO.463.27.2025) utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Inowłodza z dnia 5 maja 2025 r. znak: RUK.6232.6.1/17.2024 o nałożeniu na S. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Z., kary pieniężnej w wysokości 500,00 zł za przekazanie 6 lutego 2023 r. odebranych od właścicieli nieruchomości niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych w ilości 18,66 Mg do zakładu, który nie jest instalacją komunalną. Z akt sprawy wynika, że sprawa nałożenia na S.B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Z., kary pieniężnej za przekazanie odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych do zakładu, który nie jest instalacją komunalną była już rozpatrywana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, które decyzją z dnia 2 lipca 2024 r. znak KO.463.15.2024, decyzją z dnia 30 października 2024 r. znak KO.463.33.2024 oraz decyzją z dnia 4 marca 2025 r. znak KO.463.10.2025 uchyliło poprzednie decyzje Burmistrza Inowłodza odpowiednio z dnia 23 kwietnia 2024 r. znak RUK.6232.6.1/3.2024, z dnia 1 sierpnia 2024 r. znak RUK.6232.6.1/6.2024 oraz z dnia 31 grudnia 2024 r. znak RUK.6232.6.1/11.2024 i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na okoliczności, które organ I instancji winien wyjaśnić i uwzględnić w toku ponownego rozpatrzenia sprawy. Wreszcie decyzją, wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 3 i art. 9zb ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2025 r. poz. 733), dalej u.c.p.g. Burmistrz Inowłodza, wymierzył S. B. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Z. zs. w P. karę pieniężną w wysokości 500,00 zł za przekazanie 6 lutego 2023 r. odebranych od właścicieli nieruchomości niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych w ilości 18,66 Mg do zakładu, który nie jest instalacją komunalną. Pismem z dnia 13 marca 2024 r. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Łodzi powołując się na informacje Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Poznaniu poinformował, że S.B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Z., przekazywał odpady o kodzie 20 03 01 - niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne, Spółce "I. Sp. j. z siedzibą we W., która nie jest instalacją komunalną, o której mowa w art. 35 ust. 6 pkt 1 ustawy o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.), co zostało udokumentowane kartą przekazania odpadów komunalnych nr [...]. W związku ze stwierdzonym naruszeniem Burmistrz Inowłodza wszczął z urzędu postępowanie administracyjne i wezwał stronę do nadesłania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania dokumentów potwierdzających, iż nałożenie przewidzianej przepisami prawa kary administracyjnej za przekazanie odebranych odpadów komunalnych do zakładu, który nie jest instalacją komunalną doprowadzi do znacznego obciążenia finansowego prowadzonej przez stronę działalności, tym samym powodując utrudnienia w jej funkcjonowaniu. W dniu 2 kwietnia 2025 r. wpłynęły dokumenty obrazujące aktualną sytuację finansową S.B.. Strona nie dostosowała się do ww. wezwania, w którym posiadała dokładny wykaz dokumentów oraz za jaki okres miały być one przedstawione. W związku z powyższym organ nie ma możliwości w pełni ocenić sytuacji finansowej firmy, ponieważ strona przedłożyła tylko rachunek zysków. Dodatkowo organ podniósł, że Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego w odpowiedzi na wniosek z dnia 19 lipca 2024 r. odpowiedział, iż zgodnie z obowiązującym "Planem gospodarki odpadami dla województwa wielkopolskiego na lata 2019 - 2025 wraz z planem inwestycyjnym" instalacja do przetwarzania odpadów prowadzona przez "I. Sp. j., z siedzibą: ul. [...], [...] W. nie posiada i nigdy nie posiadała statusu instalacji komunalnej do mechaniczno-biologicznego przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych, gdyż nie jest i nigdy nie była ujęta na liście, o której mowa w art. 38b ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach. Organ dalej argumentował, że marszałek województwa w Biuletynie Informacji Publicznej prowadzi listę funkcjonujących instalacji spełniających wymagania dla instalacji komunalnych, które zostały oddane do użytkowania i posiadają wymagane decyzje pozwalające na przetwarzanie odpadów, o których mowa w art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach, a wobec tego strona miała możliwość sprawdzenia czy zakład, do którego przekazuje niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne ma statut instalacji komunalnej. W ocenie organu posiadane przez firmę zaświadczenia na zbieranie i zezwolenie na przetwarzanie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych nie potwierdzają, że jest ona instalacją komunalną. W toku prowadzonego postępowania organ rozważył zastosowanie przepisów art. 189f § 1 k.p.a. Organ stwierdził, że w sprawie nie zaszły przesłanki, o których mowa w powyższym przepisie. Art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. zawiera warunek łączny, tj. oprócz oceny, że strona zaprzestała naruszenia prawa (strona zaprzestała przekazywać zmieszane odpady komunalne do zakładu na terenie miejscowości B. prowadzonego przez "I. Sp. j. z siedzibą we W. - został spełniony jeden z dwóch warunków) konieczne jest również stwierdzenie, że waga stwierdzonego naruszenia prawa jest znikoma. W ocenie organu naruszenie prawa nie jest znikome, bowiem niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne zostały przekazane do zakładu, który nie jest instalacją komunalną, w wyniku czego nie zostały poddane procesowi mechanicznej segregacji, co mogło mieć znaczący wpływ na osiągnięcie poziomu recyklingu. Ponadto okoliczności naruszenia prawa, nie były spowodowane potrzebą ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochroną ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony. Strona nie była również uprzednio karana za to naruszenie przez inny organ, bowiem uprawnienia do wymierzenia przedmiotowej kary przysługują Burmistrzowi Inowłodza. Mając na uwadze powyższe, ustalono karę pieniężną zgodnie art. 9zc ust. 1 u.c.p.g., w której organ wziął pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu. W związku z tym, iż był to pierwszy ujawniony przypadek naruszenia prawa w zakresie przekazania przez przedsiębiorcę odpadów zmieszanych do firmy nie posiadającej statutu instalacji komunalnej, ilość odpadów jaka została przekazana, dotychczasowe wywiązywanie się z warunków umowy oraz działanie przy braku świadomości co do naruszenia prawa, naliczono najniższą przewidzianą przepisami prawa karę pieniężną. Odwołanie od ww. decyzji złożył S.B., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Z., zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie: I. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., wyrażające się w prowadzeniu postępowania dowodowego ukierunkowanego na ukaranie strony poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów wyrażającą się w ponownym pominięciu dowodu przedłożonego przez stronę w postaci decyzji administracyjnej zezwolenia na przetwarzanie odpadów wydanej dla "I. Sp. j., uprawniającej tę instalację do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (kod 20 03 01), co doprowadziło organ do błędnego przekonania, że strona przekazała odpady do podmiotu nieuprawionego. mimo że przekazała te odpady do podmiotu posiadającego ważne, ostateczne decyzje administracyjne - zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydane przez Starostę Wrzesińskiego o sygn. WBŚ.6233.47.2014 i zezwolenie na zbieranie odpadów wydane przez Starostę Wrzesińskiego o sygn. WBS.6233.46.1014. mimo to jednak organ świadomie wybrał interpretację na niekorzyść strony, naruszając przy tym wprost przepisy k.p.a.; II. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów i oparcie decyzji wyłącznie na informacji pozyskanej od Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska pismem z dnia 13 marca 2024 r., bez dogłębnego zbadania sprawy i dokonania własnych ustaleń w sprawie, a w szczególności bez ujawnienia w materiale dowodowym, protokołów kontroli WIOŚ, czy innych dokumentów, które stanowiły dowód zaistnienia danego stanu faktycznego, co skutkowało tym, że organ wydał decyzję w oparciu o dane, które de facto nie zostały zgromadzone w materiale dowodowym w aktach postępowania. Organ nie ustalił rzeczywistego stanu faktycznego, bowiem nie posługiwał się dowodami na poparcie swoich twierdzeń, a w konsekwencji rażąco uchybił zasadzie czynnego udziału stron postępowania, ponieważ ponownie wydał decyzję na podstawie dokumentacji, która nie stanowiła materiału dowodowego, i poczynił ustalenia, które nie miały oparcia w dokumentach czy osobowych źródłach dowodowych, a w konsekwencji strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do dokumentów, które powinny być podstawą podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie; III. art. 139 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., poprzez dopuszczenie się przez organ naruszenia zasady reformationis in peius, która została wyrażona w art. 139 k.p.a., poprzez orzeczenie o wymierzeniu stronie kary pieniężnej w wysokości 500,00 zł za przekazanie odebranych od właścicieli nieruchomości niesegregowanych odpadów komunalnych do zakładu, który w ocenie organu nie jest instalacją komunalną, podczas gdy organ przed wydaniem decyzji SKO w Piotrkowie Trybunalskim o uchyleniu zaskarżonej decyzji i ponownym rozpatrzeniu sprawy, wydał decyzję nakładającą na stronę karę w wysokości 450,00 zł, tym samym organ wydał decyzję w sprawie z pogwałceniem słusznego interesu strony; IV. art. 16 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych w prowadzonym przez organ postępowaniu dowodowym, dokonaniu naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnej, polegający na tym, że organ w wydanej decyzji ustalił, że posiadane przez "I. Sp. j. "zaświadczenia na zbierania i zezwolenie na przetwarzanie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych nie potwierdzają, że jest ona instalacją komunalną"; V. art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. oraz art. 6, art. 7, art. 189a w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez brak zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., mimo spełnienia przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, który to przepis ma charakter obligatoryjny, a nie uznaniowy, ani podrzędny wobec przepisów u.c.p.g. oraz nałożenie kary niewspółmiernie dotkliwej w stosunku do zawinienia strony; VI. art. 8 § 2 w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g., art. 22 § ust. 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 189a § 2 w zw. z art. 189f k.p.a., znajdujące wyraz w wydaniu decyzji arbitralnej, bez zastosowania zasady proporcjonalności, nałożeniu kary niewspółmiernie dotkliwej w stosunku do zawinienia strony, co wyraża się w całkowitym pominięciu przepisów działu IV k.p.a. i wymierzeniu nieproporcjonalnie dotkliwej kary, mimo że odpady zostały zagospodarowane zgodnie z ustawą o odpadach przez podmiot uprawniony do przetwarzania odpadów. Wobec postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania. Jednocześnie w oparciu o art. 132 § 1 k.p.a. wniósł, by organ I instancji w trybie samokontroli uwzględnił odwołanie w całości w terminie 7 dni od dnia jego wniesienia wydając nową decyzję, w której uchyli zaskarżoną decyzję i umorzy postępowanie. Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy w szczególności wskazał, że bezspornym jest, iż skarżący jest wpisany do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie gminy I. pod numerem [...] od dnia [...].10.2012 r. Strona skarżąca nie kwestionuje faktu posiadania stosownych umów z właścicielami nieruchomości, z których są odbierane odpady. Kolegium zaakcentowało, iż w dniu 6 lutego 2023 r. niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne o kodzie 20 03 01, w ilości 18,66 Mg, odebrane od właścicieli nieruchomości z terenu gminy I. strona skarżąca przekazała do "I. Sp. j. z siedzibą we W., zakład w B. Transportu odpadów dokonało P. (karta przekazania odpadów [...] oraz pismo WIOŚ w Poznaniu z dnia 1 marca 2024 r.). Na podstawie wydruków z Biuletynu Informacji Publicznej Województwa Wielkopolskiego: Tabela 1 - Funkcjonujące na terenie województwa wielkopolskiego instalacje komunalne do mechaniczno - biologicznego przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych i Tabela 2 - Funkcjonujące na terenie województwa wielkopolskiego instalacje komunalne do składowania odpadów powstających w procesie mechaniczno-biologicznego przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych ustalono, iż I. Sp. j. z siedzibą we W. nie jest wpisana na listę funkcjonujących instalacji spełniających wymagania dla instalacji komunalnych, które zostały oddane do użytkowania i posiadają wymagane decyzje pozwalające na przetwarzanie odpadów, o których mowa w art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach przez Marszałka Województwa Wielkopolskiego w Biuletynie Informacji Publicznej. Dalej Kolegium zaznaczyło, że na okoliczność, iż ww. zakład nie jest instalacją komunalną, o której mowa w art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach, wskazywał również WIOŚ w Poznaniu w piśmie z dnia 1 marca 2024 r. Również sam skarżący w piśmie z dnia 10 kwietnia 2024 r. podał, iż "nie został przedstawiony przez Klienta (I. Sp. j. - dop. Kolegium) dokument potwierdzający, że powyższa instalacja posiada status instalacji komunalnej, zgodnie z art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach". Wobec powyższego twierdzenie strony skarżącej, iż organ nie przedstawił, a w konsekwencji nie zgromadził w materiale dowodowym żadnych dowodów na okoliczność, że "I. Sp. j. "nie jest instalacją komunalną w rozumieniu art. 9x ust. 1 pkt. 3" u.c.p.g. jest nieuprawnione. Kolegium nie zgodziło się również ze stroną skarżącą, iż "organ po raz kolejny świadomie wybrał interpretację stanu faktycznego na niekorzyść strony, oceniając dowody w taki sposób aby odpowiadały przyjętej przez organ tezie nakazującej ukaranie strony". Zdaniem organu odwoławczego okoliczność, iż "I. Sp. j. posiadała "ważne, ostateczne decyzje administracyjne - zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydane przez Starostę Wrzesińskiego o sygn. WBŚ.623 3.47.2014 i zezwolenie na zbieranie odpadów wydane przez Starostę Wrzesińskiego o sygn. WBŚ.6233.46.1014", z których wynika, iż jest uprawniona do przetwarzania w okresie roku 12.500 Mg niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych, nie świadczy o tym, iż zakład ten stanowi instalację komunalną w rozumieniu ww. przepisu art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach. Jak już bowiem wyżej wskazano, podmiot ten nie jest ujęty na liście Marszałka Województwa Wielkopolskiego, jako spełniający wymagania dla instalacji komunalnej. Tym samym zarzut naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. jest nieuzasadniony. Dalej Kolegium wyjaśniło, iż wbrew temu co wskazuje strona skarżąca, organ I instancji nie uchybił również art. 16 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych w prowadzonym postępowaniu dowodowym i naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej. Samo twierdzenie organu, że "kontrolowany podmiot nie ma możliwości przyjmowania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na teren zakładu pod adresem B. [...], [...] K.)", nie świadczy o tym, iż Burmistrz Inowłodza skutecznie zakwestionował wydaną przez Starostę Wrzesińskiego decyzję zezwalającą na przetwarzanie odpadów, gdyż nie posiada w tym zakresie żadnych środków prawnych. W ocenie Kolegium ustalony w sprawie stan faktyczny, tj. nieprzekazanie odebranych w dniu 6 lutego 2023 r. od właścicieli nieruchomości z terenu gminy I. zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji, która nie jest instalacją komunalną nie budzi wątpliwości. Przedstawiony stan faktyczny wypełnia hipotezę przepisu art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g., stanowiącego, iż przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który nie przekazuje, z zastrzeżeniem art. 9e ust. 1c i 1d, odebranych od właścicieli nieruchomości niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych do instalacji komunalnej - podlega karze pieniężnej w wysokości od 500 zł do 2000 zł za pierwszy ujawniony przypadek. Tym samym nieuzasadniony jest w sprawie zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. Kolegium nadto wyraziło stanowisko, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły okoliczności określone w art. 9e ust. 1c u.c.p.g. Na terenie zakładu "I." Sp. j. nie jest prowadzona stacja przeładunkowa, o której mowa w art. 23 ust. 10 ustawy o odpadach (pismo WIOŚ w Poznaniu z dnia 01.03.2024 r.). Ustęp 1d art. 9e u.c.p.g. dopuszcza przekazywanie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych do termicznego przekształcania, jeżeli gmina, z której są odbierane te odpady, prowadzi selektywne zbieranie odpadów zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 4a ust. 1, tj. z rozporządzeniem Ministra Klimatu i Środowiska z 10.05.2021 r. w sprawie sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów, w sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Kolegium nie zgodziło się również ze stroną skarżącą co do naruszenia przepisów art. 139 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., poprzez dopuszczenie się przez organ naruszenia zasady reformationis in peius, bowiem przepis art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. w sposób precyzyjny określa wysokość możliwej do nałożenia kary pieniężnej w wysokości od 500 do 2.000 zł. Zatem wymierzenie kary poza tymi widełkami ustawowymi stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Dodatkowo Kolegium zauważyło, że wątpliwe jest również twierdzenie strony skarżącej, iż "nie wniosłaby bowiem odwołania od wydanej decyzji mając świadomość, że może to w konsekwencji doprowadzić do pogorszenia jej sytuacji i tym samym doprowadzić do zwiększenia wysokości kary administracyjnej, nałożonej na nią w pierwotnie wydanej decyzji", gdyż w poprzednim odwołaniu sama podnosiła zarzut naruszenia art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g., poprzez wymierzenie kary pieniężnej w wysokości nieprzewidzianej w tym przepisie. W dalszej kolejności organ podniósł, iż z brzmienia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że dla odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Kolegium uznało, że nie można zgodzić się ze skarżącym, iż w sprawie "waga naruszenia prawa jest znikoma - bowiem: a) I. posiada zezwolenie na przetwarzanie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych, co powoduje, że strona zadbała o zagospodarowanie odpadów w sposób zgodny z ustawą o odpadach, b) przekazanie odpadów nastąpiło do podmiotu, który posiada ważne, ostateczne zezwolenie na niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych, co oznacza, że jest to podmiot zweryfikowany przez organy administracji, podlegający kontroli inspekcji środowiska, a w konsekwencji przekazanie odpadów do takiego podmiotu jest zgodnie z celami stawianymi przez ustawę Prawo ochrony środowiska i zgodne ze standardami ochrony środowiska; c) strona oddala do instalacji I. symboliczną w kontekście jej działalności ilość odpadów". Kolegium podkreśliło, że w sprawie nie ulega wątpliwości, iż niesegregowane odpady zostały przekazane w dniu 6 lutego 2023 r. przez stronę skarżącą do niewłaściwej instalacji, tj. do instalacji nieposiadającej statusu instalacji komunalnej. Okoliczność, iż ww. spółka posiada zezwolenia nie świadczy o tym, iż zakład ten stanowi instalację komunalną w rozumieniu ww. przepisu art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach. Samo nałożenie kary za przekazanie odebranych od właścicieli nieruchomości niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych do zakładu, który nie jest instalacją komunalną, nie jest uzależnione od ilości tych odpadów. W ocenie organu I instancji naruszenie prawa nie jest znikome, bowiem niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne zostały przekazane do zakładu, który nie jest instalacją komunalną, w wyniku czego nie zostały poddane procesie mechanicznej segregacji, co mogło mieć znaczący wpływ na osiągnięcie poziomu recyklingu. Ponadto okoliczności naruszenia prawa, nie były spowodowane potrzebą ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochroną ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony. Kolegium zgodziło się z organem I instancji, iż charakter kary, o której mowa w art. 9x ust. 1 pkt u.p.z.p., wyłącza możliwość wystąpienia przesłanki "znikomości wagi czynu". Przekazanie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych do zakładu, który nie jest instalacją komunalną, nie gwarantuje, iż odpady przekazywane są do instalacji spełniającej wymagania najlepszej dostępnej techniki, o której mowa w art. 207 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, lub technologii, o której mowa w art. 143 tej ustawy, zapewniającej: - mechaniczno-biologiczne przetwarzanie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych i wydzielanie z niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych frakcji nadających się w całości lub w części do odzysku, lub - składowanie odpadów powstających w procesie mechaniczno-biologicznego przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych. Oceniając wagę naruszenia prawa trzeba mieć na uwadze, że przepisy z zakresu ochrony środowiska charakteryzują się rygoryzmem, ponieważ ich celem jest ochrona dobra, jakim jest środowisko. Uzasadniając wysokość nałożonej kary organ wziął pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu. W związku z tym, iż był to pierwszy ujawniony przypadek naruszenia prawa w zakresie przekazania przez przedsiębiorcę odpadów zmieszanych do firmy nie posiadającej statutu instalacji komunalnej, ilość odpadów jaka została przekazana, dotychczasowe wywiązywanie się z warunków umowy oraz działanie przy braku świadomości co do naruszenia prawa naliczono najniższą przewidzianą przepisami prawa karę pieniężną. Nadto Kolegium zaakcentowało, iż wiadomym jest z urzędu (rozpatrywanie odwołań od decyzji organów gminy), iż strona skarżąca przekazała również do instalacji niebędącej instalacją komunalną niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne odebrane od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy M. oraz A. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż nieuprawnione jest również twierdzenie strony skarżącej o naruszeniu art. 8 § 2 w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g., art. 22 § ust. 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 189a § 2 w zw. z art. 189f k.p.a., znajdujące wyraz w wydaniu decyzji arbitralnej, bez zastosowania zasady proporcjonalności, nałożeniu kary niewspółmiernie dotkliwej w stosunku do zawinienia strony, co wyraża się w całkowitym pominięciu przepisów działu IV k.p.a. i wymierzeniu nieproporcjonalnie dotkliwej kary, mimo że odpady zostały zagospodarowane zgodnie z ustawą o odpadach przez podmiot uprawniony do przetwarzania odpadów. Przesłanką wymierzenia kary w przedmiotowej sprawie jest obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna polegająca na braku realizacji obowiązków wynikających z art. 9e ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. Okolicznością przemawiającą za odstąpieniem od nałożenia kary nie może być również powoływanie się na regulację art. 109 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy Prawo zamówień publicznych, który stanowi, iż z postępowania o udzielenie zamówienia zamawiający może wykluczyć wykonawcę, wobec którego wydano ostateczną decyzję administracyjną o naruszeniu obowiązków wynikających z prawa ochrony środowiska, prawa pracy lub przepisów o zabezpieczeniu społecznym, jeżeli wymierzono tą decyzją karę pieniężną. Wymierzenie bowiem kary jest następstwem naruszenia prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję złożyła Z. Spółka z o.o. ( KRS: [...] , przed przekształceniem S.B. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: Z.) (dalej także: strona skarżąca, skarżący). Strona skarżąca zaskarżyła ww. decyzję w całości i zarzuciła jej naruszenie: 1) art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13.09.1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2025 r. poz. 733), dalej u.c.p.g., w zw. z art. 8 i art. 6, art. 189a § 2 w zw. z art,189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), dalej k.p.a., wyrażające się w samowolnym i nieuzasadnionym racjonalnymi przesłankami niezastosowaniu regulacji działu IV, a pomimo tego, że w orzecznictwie i doktrynie nie ulega wątpliwości, że po nowelizacji k.p.a. z dnia 7 kwietnia 2017 r. należy stosować ustawę nową do stanów faktycznych zaistniałych po wejściu w życie ustawy, zaś ratio legis ustanowienia Działu IVa k.p.a. polegało właśnie na usunięciu wątpliwości co do stosowania regulacji szczególnych oraz na ujednoliceniu przepisów o administracyjnych karach pieniężnych, nadto zaś w sprawie istniały niewątpliwie przesłanki dla odstąpienia od wymierzenia kary skarżącemu po myśli przepisu art. 189f k.p.a., a to wobec znikomości naruszenia oraz usunięcia naruszenia przez stronę; 2) art. 78 § 1 w zw. z art. 75 i 80 k.p.a. i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. wyrażające się w pominięciu dowodu przedłożonego przez stronę w postaci decyzji administracyjnej - zezwolenia na przetwarzanie odpadów wydanej dla I. Sp. j. uprawniającej tę instalację do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (kod 20 03 01), co doprowadziło organ do błędnego przekonania, że strona przekazała odpady do podmiotu nieuprawionego, mimo że przekazała te odpady do podmiotu posiadającego ważne, ostateczne decyzje administracyjne - zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydane przez Starostę Wrzesińskiego o sygn. WBS.6233.47.2014 i zezwolenie na zbieranie odpadów wydane przez Starostę Wrzesińskiego o sygn. WBŚ.6233.46.1014, mimo to organ świadomie wybrał interpretację na niekorzyść strony, naruszając przy tym wprost przepisy k.p.a., co spowodowało, z winy organu II instancji, niemożność zweryfikowania okoliczności kluczowych w sprawie i pogwałcenie przez organ treści przepisu art. 78 § 1 k.p.a. stanowiącego, iż żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a zatem organ II instancji nie zweryfikował okoliczności kluczowych dla sprawy, pomimo podołaniu przez stronę ciężarowi dowodowemu w przedmiotowym zakresie; 3) art. 77 § 1 w zw. z art 7 i art. 80 w zw. z art. 81 a § 1 k.p.a., wyrażające się w pogwałceniu zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony w zakresie stanu faktycznego i prowadzeniu postępowania dowodowego ukierunkowanego na ukaranie strony, bowiem organ I instancji w wydanej decyzji sam stwierdził, że strona zaprzestała naruszania prawa, ponieważ przestała przekazywać zmieszane odpady komunalne do zakładu na terenie miejscowości B. prowadzonego przez I. Sp. j., mimo to zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji w dalszym ciągu wybrali interpretację na niekorzyść strony, naruszając przy tym wprost przepisy k.p.a.; 4) art. 8 § 1 w zw. z art. 6 w zw. z art. 189f k.p.a., wyrażające się w wydaniu przez organ II instancji decyzji arbitralnej, bez zastosowania zasady proporcjonalności co wyraża się w nałożeniu kary w sposób zautomatyzowany, bez należytego rozpatrzenia wszelkich aspektów sprawy i co poskutkowało wymierzeniem kary nieadekwatnie do rzeczywistego zakresu rzekomego naruszenia, które miało dotyczyć przekazania odpadów komunalnych w ilości jedynie 18,66 Mg do instalacji komunalnej I. Sp. j., który to podmiot jest uprawniony do przetwarzania w okresie roku 12500 Ma niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych; 5) art. 7, art. 77§ 1, 79 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 189f k.p.a., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów i nieprzeprowadzenie pełnego postępowania wyjaśniającego skutkującego brakiem uznania zaistniałych przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f k.p.a., mimo że przesłanki te zostały spełnione, a organ II instancji obowiązany jest również badać okoliczności określone z art 189f k.p.a., w konsekwencji czego organ II instancji w wydanej decyzji oparł się wyłącznie na informacji pozyskanej od Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska pismem z dnia 13 marca 2024 r. bez dogłębnego zbadania sprawy i dokonania własnych ustaleń w sprawie, a w szczególności bez ujawnienia w materialne dowodowym, protokołów kontroli WIOŚ, czy innych dokumentów, które stanowiły dowód zaistnienia danego stanu faktycznego, co skutkowało tym, że organ wydał decyzję w oparciu o dane, które de facto nie zostały zgromadzone w materiale dowodowym w aktach postępowania. Organ nie ustalił rzeczywistego stanu faktycznego, bowiem nie posługiwał się dowodami na poparcie swoich twierdzeń, a w konsekwencji organ rażąco uchybił zasadzie czynnego udziału stron postępowania, ponieważ wydał decyzję na podstawie dokumentacji, która nie stanowiła materiału dowodowego, i poczynił ustalenia, które nie miały oparcia w dokumentach czy osobowych źródłach dowodowych, a w konsekwencji strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do dokumentów, które powinny być podstawą podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie; 6) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., wyrażające się w sporządzeniu uzasadnienia, które nie daje w pełni odpowiedzi na pytanie, dlaczego organ zdecydował się na ukaranie strony, bowiem organ nie dokonuje wyczerpującego i przekonującego porównania wszystkich dostępnych źródeł w postaci orzecznictwa i stanowiska doktryny celem wykazania, że stanowisko i wykładnia organu II instancji zasługuje na uznanie; 7) art. 16 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych w prowadzonym przez organ postępowaniu dowodowym i dokonaniu naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnej, polegający na tym, że organ w wydanej decyzji ustalił, że posiadane przez I. Sp. j. zaświadczenia na zbierania i zezwolenie na przetwarzanie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych nie potwierdzają, że jest ona instalacją komunalną; 8) art. 189a § 2 w zw. z art. 189f k.p.a. oraz art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. w zw. z art. 22 § 2 ust. 1 i ust. 2 Ordynacji podatkowej, znajdujące wyraz w wydaniu decyzji arbitralnej, bez zastosowania zasady proporcjonalności, nałożeniu kary niewspółmiernie dotkliwej w stosunku do zawinienia strony, co wyraża się w całkowitym pominięciu przepisów działu IV k.p.a. i wymierzeniu nieproporcjonalnie dotkliwej kary, mimo że odpady zostały zagospodarowane zgodnie z ustawą o odpadach przez podmiot uprawniony do przetwarzania odpadów, tj. do instalacji komunalnej I. Sp. j., który to podmiot jest uprawniony do przetwarzania w okresie roku 12500 Mg niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych. Wobec powyższego, strona skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Inowłodza z dnia 5 maja 2025 r., znak RUK.6232.6.1/17.2024, w całości, 2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego w postępowaniu na rzecz skarżącej od organu, 3) przeprowadzenie na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodów z następujących dokumentów: - zezwolenia na przetwarzanie odpadów wydanego przez Starostę Wrzesińskiego o sygn. WBŚ.6233.47.2014 i zezwolenia na zbieranie odpadów wydanego przez Starostę Wrzesińskiego o sygn. WBŚ.6233.46.1014 - na okoliczność jego treści, a to na okoliczność zezwolenia na przetwarzanie odpadów wydanej dla I. Sp. j. uprawniającej tę instalację do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (kod 20 03 01), - informacji z otwarcia ofert w postępowaniu przetargowym w Gminie K. ogłoszonym pod numerem [...] - celem wykazania wysokiego prawdopodobieństwa grożącej stronie szkody w przypadku utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji polegającej na fakultatywnym wykluczeniu strony z postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, celem wykazania zasadności wstrzymania wykonalności decyzji; - fragmentu Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia w postępowaniu przetargowym w Gminie K. ogłoszonym pod numerem [...] - celem wykazania wysokiego prawdopodobieństwa grożącej stronie szkody w przypadku utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji polegającej na fakultatywnym wykluczeniu strony z postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, celem wykazania zasadności wstrzymania wykonalności decyzji; - rachunku zysków i strat skarżącego według stanu na luty 2025 - na okoliczność grożącej skarżącemu rażącej straty, która może skutkować jego niewypłacalnością wobec okoliczności, że skarżący osiąga stratę rzędu 2,5 miliona złotych, w tym również ze względu na nakładane na niego kary pieniężne, których nie jest w stanie pokryć w sytuacji, gdy jego przedsiębiorstwo uległo pożarowi. W uzasadnieniu skargi strona w szczególności wskazała, że strona odbierała odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Strona posiada wpis do rejestru działalności regulowanej podmiotów odbierających odpady komunalne. Strona, działając przy udziale pośrednika w obrocie odpadami, przekazała jedynie 18,66 Mg odpadów do instalacji prowadzonej przez I. sp. j., który to podmiot jest uprawniony do przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych (kod 20 03 01). Instalacja ta legitymuje się zezwoleniem na przetwarzanie odpadów wydanym przez Starostę Wrzesińskiego o sygn. WBŚ.6233.47.2014 oraz zezwoleniem na zbieranie odpadów wydanym przez Starostę Wrzesińskiego o sygn. WBŚ.6233.46.1014. W treści tego zezwolenia na przetwarzanie wyraźnie wskazano, że I. sp. j. jest uprawniony do przetwarzania w okresie roku 12500 Mg niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych. W ocenie strony organ nie przedstawił, a w konsekwencji nie zgromadził w materiale dowodowym żadnych dowodów na okoliczność, że I. sp. j. nie jest instalacją komunalną w rozumieniu art. 9x ust. 1 pkt 3 UCPG, ani też nie uczynił wyczerpującego i merytorycznego rozważenia czy zachodzą przesłanki obligatoryjnego odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wynikające z art. 189f KPA i poprzestanie na pouczeniu. Mimo braków materiału dowodowego organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, nakładającą na stronę karę pieniężną za przekazanie odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych do zakładu, który nie jest instalacją komunalną. Ponadto strona kolejny raz podniosła, iż wydanie decyzji o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej na stronę byłoby niewspółmiernie dotkliwe w stosunku do rzeczywistego naruszenia, która to dotkliwość może wywołać dla strony niepowetowaną stratę wynikającą ze skutków ustawy - Prawo Zamówień Publicznych. Zgodnie z art. 109 ust. 1 pkt 2 lit c) Ustawy Prawo Zamówień Publicznych: z postępowania o udzielenie zamówienia zamawiający może wykluczyć wykonawcę wobec którego wydano ostateczną decyzję administracyjną o naruszeniu obowiązków wynikających z prawa ochrony środowiska, prawa pracy lub przepisów o zabezpieczeniu społecznym, jeżeli wymierzono tą decyzją karę pieniężną. Z powyższego wynika, że w sytuacji gdyby podmiot został ukarany jakąkolwiek karą pieniężną (nowy przepis nie wskazuje żadnej konkretnej minimalnej stawki, więc kara może opiewać nawet na kwotę symboliczną), może zostać wykluczony z przetargu. Jest to dyskrecjonalne prawo zamawiającego, które nie może być skutecznie ograniczone przez wykonawcę, jeżeli zostaną spełnione warunki wspomnianego przepisu. Strona podtrzymała, iż w jej ocenie, gdyby na skutek ukarania w niniejszym postępowaniu karą pieniężną (jakąkolwiek) strona miała ponieść ryzyko w postaci wykluczenia jej z przetargów, to w sytuacji faktycznej i prawnej niniejszego postępowania byłaby to konsekwencja niewspółmiernie rażąco dotkliwa dla strony i powodująca nieodwracalne i dotkliwe dla niej skutki. Ponad powyższe strona wskazuje na grożące jej rażące straty, które mogą skutkować jej niewypłacalnością wobec okoliczności, że strona osiąga stratę rzędu 2,5 miliona złotych, w tym również ze względu na nakładane na niego kary pieniężne, których nie jest w stanie pokryć w sytuacji, gdy jego przedsiębiorstwo uległo pożarowi. Dodatkowo strona wskazała, że zarówno Organ I instancji jak i Organ II instancji, w niniejszej sprawie podejmują interpretację przepisów, skrajnie na niekorzyść Strony. Strona wskazuje, że ustawodawca po to utworzył Dział IV a KPA aby mógł być on stosowany uniwersalnie do wszystkich administracyjnych kar, ponadto jak najbardziej można rozważyć odstąpienie od jej wymierzenia w ogóle i zastąpienie kary pouczeniem i nie ma racjonalnego uzasadnienia odmowy możliwości zastosowania art. 189 f KPA dla takich kar. W mniemaniu strony skarżącej opisany powyżej stan rzeczy powinien skutkować odstąpieniem od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, w szczególności że mamy do czynienia z brakiem zawinienia strony. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 119 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W związku z tym, że organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o skierowanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a skarżący nie sprzeciwił się temu wnioskowi i nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim, mocą której w wyniku rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji, Kolegium orzekło o nałożeniu na S.B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Z., kary pieniężnej w wysokości 500,00 zł za przekazanie 6 lutego 2023 r. odebranych od właścicieli nieruchomości niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych w ilości 18,66 Mg do zakładu, który nie jest instalacją komunalną. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że S.B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Z. zgodnie z informacją z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej z dniem [...] czerwca 2025 r., a z dniem [...] lipca 2025 r. wpis dotyczący działalności gospodarczej został ze wskazanego wyżej rejestru wykreślony. Jednocześnie stosownie do treści Informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego Numer KRS: [...] dnia [...] czerwca 2025 r. został dokonany wpis do ww. rejestru spółki pod firmą Z. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która to spółka powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Z. w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia skargi należy przytoczyć, że zgodnie z art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 733) podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do przekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych bezpośrednio do instalacji komunalnej. Jak stanowi zaś art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.) instalacją komunalną jest instalacja do przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych lub pozostałości z przetwarzania tych odpadów, określona na liście, o której mowa w art. 38b ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach, spełniająca wymagania najlepszej dostępnej techniki, o której mowa w art. 207 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, lub technologii, o której mowa w art. 143 tej ustawy, zapewniająca: 1) mechaniczno-biologiczne przetwarzanie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych i wydzielanie z niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych frakcji nadających się w całości lub w części do odzysku, lub 2) (uchylony) 3) składowanie odpadów powstających w procesie mechaniczno-biologicznego przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych. Zgodnie zaś z art. 38b ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach marszałek województwa w Biuletynie Informacji Publicznej prowadzi listę: funkcjonujących instalacji spełniających wymagania dla instalacji komunalnych, które zostały oddane do użytkowania i posiadają wymagane decyzje pozwalające na przetwarzanie odpadów, o których mowa w art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach. Zgodnie z art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który nie przekazuje, z zastrzeżeniem art. 9e ust. 1c i 1d ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, odebranych od właścicieli nieruchomości niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych do instalacji komunalnej - podlega karze pieniężnej w wysokości od 500 zł do 2000 zł za pierwszy ujawniony przypadek. Przewidziana w powołanym przepisie kara ma charakter przymuszający przedsiębiorców do przekazania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych do instalacji komunalnych (por. wyrok WSA w Szczecinie z 27 kwietnia 2016 r., II SA/Sz 1308/15, LEX nr 2098391, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Zgodnie z art. 9e ust. 1c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach dopuszcza się przekazywanie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych za pośrednictwem stacji przeładunkowej, o której mowa w art. 23 ust. 10 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Natomiast zgodnie z art. 9e ust. 1d ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach dopuszcza się przekazywanie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych do termicznego przekształcania, jeżeli gmina, z której są odbierane te odpady, prowadzi selektywne zbieranie odpadów zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 4a. W kontrolowanej sprawie bezsporne jest, że S.B., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Z., jako podmiot wpisany do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie gminy I. pod numerem [...] od dnia [...] października 2012 r., zgodnie z przepisem art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach był obowiązany do przekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych bezpośrednio do instalacji komunalnej. W kontrolowanej sprawie bezsporny jest fakt posiadania przez skarżącego stosownych umów z właścicielami nieruchomości, z których są odbierane odpady. Bezsporne jest także, że skarżący niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne o kodzie 20 03 01, w ilości 18,66 Mg, odebrane od właścicieli nieruchomości z terenu gminy I. w dniu 6 lutego 2023 r. przekazał do "I. Sp. j. z siedzibą we W., zakład w B. Jak prawidłowo ustalił organ w kontrolowanej sprawie nie zachodziły okoliczności określone w art. 9e ust. 1c i 1d ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W związku z powyższym podstawą wydania zaskarżonej decyzji było stwierdzenie przez organ, że w dniu 6 lutego 2023 r. skarżący nie przekazał niesegregowanych (zmieszanych) odpadów do instalacji komunalnej, chociaż posiadał taki obowiązek. Bezsporne jest, że stwierdzony przez organ w kontrolowanej sprawie przypadek naruszenia prawa w zakresie przekazania przez skarżącego odpadów zmieszanych do zakładu nie będącego instalacją komunalną był pierwszym takim ujawnionym przypadkiem. Osią sporu w kontrolowanej sprawie jest więc rozstrzygnięcie czy "I. Sp. j. z siedzibą we W., zakład w B. w dniu przekazania mu przez skarżącego niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych posiadał status instalacji komunalnej. Jak wynika z zalegającego w aktach administracyjnych sprawy wydruku treści Biuletynu Informacji Publicznej Województwa Wielkopolskiego: Tabela 1 - Funkcjonujące na terenie województwa wielkopolskiego instalacje komunalne do mechaniczno-biologicznego przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych i Tabela 2 - Funkcjonujące na terenie województwa wielkopolskiego instalacje komunalne do składowania odpadów powstających w procesie mechaniczno-biologicznego przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych, "I. Sp. j. z siedzibą we W. nie jest wpisana na listę funkcjonujących instalacji spełniających wymagania dla instalacji komunalnych, które zostały oddane do użytkowania i posiadają wymagane decyzje pozwalające na przetwarzanie odpadów, o których mowa w art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach prowadzonej przez Marszałka Województwa Wielkopolskiego w Biuletynie Informacji Publicznej. Skoro zaś "I. Sp.j. z siedzibą we W. w dacie dokonywania powyższego wydruku (który bez wątpienia został dokonany, co wynika z analizy zalegającego w aktach administracyjnych sprawy wydruku strony Biuletynu Informacji Publicznej Województwa Wielkopolskiego, najwcześniej w dniu [...] kwietnia 2023 r., kiedy to została dokonana ostatnia zmiana treści) nie figurował na prowadzonej przez Marszałka Województwa Wielkopolskiego liście funkcjonujących instalacji spełniających wymagania dla instalacji komunalnych, a tym samym nie posiadał w tej dacie statusu instalacji komunalnej, to tym samym takiego statusu nie posiadał także w dniu 6 lutego 2023 r., kiedy to skarżący przekazał "I. Sp.j. z siedzibą we W. niesegregowane (zmieszane) odpady. Powyższy status "I. Sp. j. z siedzibą we W. potwierdził także WIOŚ w Poznaniu w piśmie z dnia 1 marca 2024 r. Również sam S.B. w piśmie z dnia 10 kwietnia 2024 r. podał, iż "nie został przedstawiony przez Klienta ("I. Sp.j. – dopisek Sądu) dokument potwierdzający, że powyższa instalacja posiada status instalacji komunalnej, zgodnie z art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach". Dodatkowo jak zawarł organ I instancji w uzasadnieniu decyzji "Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego w odpowiedzi na wniosek złożony przez Organ w dniu 19 lipca 2024 r. odpowiedział, iż zgodnie z obowiązującym "Planem gospodarki odpadami dla województwa wielkopolskiego na lata 2019 - 2025 wraz z planem inwestycyjnym, instalacja do przetwarzania odpadów prowadzona przez I. sp. j., z siedzibą: ul. [...], [...] W. nie posiada i nigdy nie posiadała statutu instalacji komunalnej do mechaniczno — biologicznego przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych, gdyż nie jest i nigdy nie była ujęta na liście, o której mowa w art. 38b ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm.).". Ma rację Kolegium, że fakt posiadania przez "I. Sp. j. z siedzibą we W. zezwolenia na przetwarzanie odpadów wydanego przez Starostę Wrzesińskiego o sygn. WBŚ.6233.47.2014 oraz zezwolenia na zbieranie odpadów wydanego przez Starostę Wrzesińskiego o sygn. WBS.6233.46.1014, w treści którego wskazano, że "I. Sp.j. jest uprawniony do przetwarzania w okresie roku 12500 Mg niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych nie świadczy, iż zakład ten prowadzi instalację komunalną. Biorąc powyższe pod uwagę, nie budzi wątpliwości Sądu, że w dniu 6 lutego 2023 r. skarżący nie przekazał niesegregowanych (zmieszanych) odpadów do instalacji komunalnej, w związku z czym w kontrolowanej sprawie zasadnie organ stwierdził, że zaistniały przesłanki do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, o której mowa w art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w związku z czym nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł, co stanowiło, co należy podkreślić, najniższy możliwy jej wymiar. Stosownie do art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych m.in. przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej (pkt 1), czy odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia (pkt 2), przepisów niniejszego działu (k.p.a.) w tym zakresie nie stosuje się. W ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie uregulowano przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, zatem w kontrolowanej sprawie organy, wbrew zarzutom skargi, analizowały zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia kary zawartą w k.p.a. Wbrew zarzutom skargi organy w kontrolowanej sprawie rozważyły możliwość zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. prawidłowo dochodząc do wniosku, że w sprawie tej nie zaszły przesłanki do zastosowania tego przepisu. Zgodnie z art. 189f § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Sądu, procedujące w sprawie organy administracji publicznej zasadnie uznały, że nie zostały spełnione przesłanki przemawiająca za odstąpieniem od nałożenia na skarżącego przedmiotowej kary pieniężnej. W szczególności przekazanie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych do zakładu, który nie jest instalacją komunalną, nie gwarantuje, iż odpady przekazywane są do instalacji spełniającej wymagania najlepszej dostępnej techniki, o której mowa w art. 207 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, lub technologii, o której mowa w art. 143 tej ustawy, zapewniająca: 1) mechaniczno-biologiczne przetwarzanie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych i wydzielanie z niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych frakcji nadających się w całości lub w części do odzysku, lub 2) (uchylony) 3) składowanie odpadów powstających w procesie mechaniczno-biologicznego przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych, co nie może być uznane za naruszenie prawa nieznaczne, niewielkie, czy błahe. Tym samym nie budzi wątpliwości, że w kontrolowanej sprawie nie wystąpiły przesłanki do zastosowania przez organy art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Nie budzi także wątpliwości, że w kontrolowanej sprawie nie wystąpiły również przesłanki do zastosowania przez organy art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Odnosząc się natomiast do wniosków dowodowych skarżącego zawartych w skardze wskazać należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest orzekanie przez sąd na podstawie akt sprawy (art. 133 p.p.s.a.), przy czym p.p.s.a. dopuszcza możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, ograniczonego jedynie do dowodu z dokumentu, uzależniając jednak możliwość jego przeprowadzenia od łącznego spełnienia przesłanek, o których mowa w powołanym art. 106 § 3 p.p.s.a., tj.: 1) jeśli przeprowadzenie dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i 2) nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przy czym sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a jedynie weryfikuje legalność wydanych przez organy administracji aktów. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., może mieć miejsce wyjątkowo, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Przywołany przepis wyraźnie stanowi o przeprowadzeniu dowodu, a nie o prowadzeniu postępowania dowodowego (por. wyrok NSA z 14 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 767/22, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie nie powstały jednak, zdaniem Sądu, istotne wątpliwości, które powodowałyby konieczność przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów z dokumentów. Sąd podkreśla, że z przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, iż dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, nie zaś obowiązkiem sądu. Brak przeprowadzenia dowodu (czy z urzędu, czy na wniosek) nie może być postrzegane jako naruszenia prawa procesowego, w rozumieniu wskazanego przepisu (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 202/20, CBOSA). Reasumując, w kontrolowanej sprawie w prawidłowo ustalonym i nie budzącym wątpliwości stanie faktycznym sprawy, trafnie doszło do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500,00 zł za przekazanie 6 lutego 2023 r. odebranych od właścicieli nieruchomości niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych w ilości 18,66 Mg do zakładu, który nie jest instalacją komunalną, a okoliczności z tym związane zostały w pełni wykazane i uzasadnione, spełniając wymogi art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wbrew zarzutom skargi nie naruszają przepisów prawa materialnego, a także procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.