VIII SA/Wa 884/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 24 września 2025r. nr [...] w przedmiocie odmowy ponownego przeliczenia należnych świadczeń oddala skargę. Komendant Główny Policji (dalej jako "KGP" lub "organ odwoławczy") decyzją z 24 września 2025 r. nr [...], działając na podstawie art. 268a, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm., dalej jako "Kpa") utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. (dalej jako "KWP" lub "organ I instancji") z 30 czerwca 2025 r.odmawiającą G. M. (dalej też jako "policjant", "funkcjonariusz", "strona" lub "skarżący") ponownego przeliczenia i wypłaty należnych świadczeń z tytułu służby w Policji oraz świadczeń związanych z przejściem na emeryturę z dniem 8 stycznia 2025 r. z uwzględnieniem podwyższonej od 1 stycznia 2025 r. kwoty bazowej. Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Rozkazem personalnym nr [...] KWP z 8 lipca 2024 r. G. M. został odwołany z zajmowanego stanowiska służbowego Komendanta Powiatowego Policji w B. i z dniem 9 lipca 2024 r. przeniesiony na własną prośbę do dyspozycji KWP. Następnie rozkazem personalnym KWP nr [...] z 9 lipca 2024 r. policjant został delegowany do czasowego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w G.. Rozkazem personalnym nr [...] KWP z 19 grudnia 2024 r. funkcjonariusz został zwolniony ze służby w Policji z dniem 8 stycznia 2025 r. Pismem z 27 maja 2025 r. G. M. wystąpił do KWP o ponowne przeliczenie i wypłatę należnych świadczeń z tytułu służby w Policji, jak również związanych z przejściem na emeryturę z uwzględnieniem podwyższonej od 1 stycznia 2025 r. obowiązującej kwoty bazowej. W uzasadnieniu wskazał, że do 8 stycznia 2025 r. pełnił służbę w Komendzie Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R., będąc przez ostatnie 6 miesięcy na podstawie art. 6e ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636 dalej jako "ustawa o Policji") na własną prośbę w dyspozycji KWP. Ponadto wskazał, że do dnia sporządzenia wniosku świadczenia wypłacone z tytułu służby nie uwzględniały podwyższonej kwoty bazowej, obowiązującej od 1 stycznia 2025 r. Jako podstawę prawną swojego wniosku wskazał art. 9 ust. 2 pkt d ustawy z dnia 9 stycznia 2025 r. o budżecie państwa na rok 2025 (Dz. U. z 2025 r. poz. 63). Decyzją nr 11 z 30 czerwca 2025 r., KWP działając na podstawie art. 104 § 1 Kpa w zw. z art. 6e ust. 1 i 3 ustawy o Policji oraz § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 - ze zm.) odmówił stronie ponownego przeliczenia i wypłaty świadczeń z tytułu służby w Policji oraz świadczeń związanych z przejściem na emeryturę z dniem 8 stycznia 2025 r. z uwzględnieniem podwyższonej od 1 stycznia 2025 r. kwoty bazowej. W uzasadnieniu organ I instancji powołał się na treść art. 6e ustawy o Policji, z którego wynika możliwość odwołania m. in. komendanta powiatowego Policji w każdym czasie (ust. 1). Wskazał, że policjanta odwołanego z ww. stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska, a policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem (ust. 3). W związku z powyższym uposażenie strony nie podlega wzrostowi na podstawie obowiązującej od 1 stycznia 2025 r. nowej kwoty bazowej, a przysługuje w wysokości obowiązującej przed odwołaniem ze stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w B. na podstawie art. 6e ust. 3 ustawy o Policji. Wniosek strony o ponowne przeliczenie i wypłatę należnych świadczeń z tytułu służby w Policji oraz świadczeń związanych z przejściem na emeryturę z dniem 8 stycznia 2025 r. z uwzględnieniem podwyższonej od 1 stycznia 2025 r. kwoty bazowej nie jest zatem zasadny. G. M. wniósł odwołanie od ww. decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności poprzez błędną wykładnię art. 6e ust. 3 ustawy o Policji oraz zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów Państwa oraz zasady prawdy obiektywnej w związku z konstytucyjną zasadą równego traktowania. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji KWP w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ustalenie prawa do ponownego przeliczenia świadczeń należnych z tytułu służby w Policji z uwzględnieniem kwoty bazowej w wysokości 2 193,21 zł obowiązującej od 1 stycznia 2025 r. Dodatkowo Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu poprzez zwrócenie się przez KGP do podległych komendantów wojewódzkich Policji z żądaniem udzielenia informacji czy w latach 2024-2025 w podległych im jednostkach dokonywano waloryzacji uposażeń i innych świadczeń funkcjonariuszom pozostającym w dyspozycji na podstawie art. 6e oraz art. 37a ustawy o Policji, w związku z podwyższeniem kwoty bazowej oraz ilu funkcjonariuszom, znajdującym się w ww. sytuacji prawnej, taką waloryzację w 2025 r. przyznano, a ilu jej odmówiono. Wskazaną na wstępie decyzją z 24 września 2025 r. KGP utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z dokumentacją wypłaconego uposażenia, znajdującą się w aktach niniejszego postępowania, strona za miesiąc styczeń 2025 r. otrzymała uposażenie w wysokości 15 856,20 zł. Pozostałe należności przysługujące zwalnianemu funkcjonariuszowi ze służby również zostały stronie wypłacone czego dowodem jest pismo Zastępcy Głównego Księgowego Naczelnika Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej z siedzibą w R. z 18 czerwca 2025 r. [...]. W związku z przejściem na emeryturę policjant pobrał następujące świadczenia: odprawa z tytułu zwolnienia ze służby w wysokości 600% w kwocie 95 137,20 zł brutto; ekwiwalent za niewykorzystany urlop za 138 dni w kwocie 104 198,20 zł brutto; nagroda jubileuszowa w kwocie 31 712,40 zł brutto; nagroda roczna za 2024 r. w kwocie 14 456,20 zł brutto; nagroda roczna za 2025 rok w kwocie 1 321,35 zł brutto. KGP przechodząc do analizy odwołania strony od decyzji organu I instancji zauważył, że dotyczy ono sprawy, w której skarżący żądał wypłaty wyrównania świadczeń wynikających z podwyżki kwoty bazowej na dzień 1 stycznia 2025 r. Organ odwoławczy przypomniał, że skarżący z dniem 8 lipca 2024 r., został odwołany z zajmowanego stanowiska służbowego Komendanta Powiatowego Policji w B. i z dniem 9 lipca 2024 r. z urzędu przeniesiony do dyspozycji KWP, z uposażeniem w wysokości przysługującej przed odwołaniem przez okres 6 miesięcy. Służbę w Policji pełnił do 8 stycznia 2025 r. KGP wskazał, że procedurę odwołania ze stanowiska komendanta powiatowego Policji reguluje art. 6e ustawy o Policji, który wprost określa następstwa odwołania z ww. stanowiska oraz dalsze uprawnienia, które zabezpieczają interesy zawodowe tego funkcjonariusza. W myśl ust. 1 ww. przepisu odwołanie z tej funkcji może nastąpić w każdym czasie. Jednocześnie, zgodnie z ust. 3 ww. przepisu odwołanego funkcjonariusza przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska, a policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Powyższe sformułowanie nie pozostawia miejsca do dowolnej interpretacji, zatem należy zastosować się wprost do wskazanego brzmienia przepisu. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu zwolnienia skarżącego ze służby, tj. 8 stycznia 2025 r., przysługiwało mu uposażenie w kwocie przysługującej na stanowisku Komendanta Powiatowego Policji w B.. Dlatego też należy podtrzymać stanowisko organu I instancji co do odmowy wyrównania wynagrodzenia oraz jego wypłaty. Organ Policji związany jest bowiem obowiązującymi przepisami prawa, z których jasno wynika, że wypłacone uposażenie jest właściwym, prawidłowo obliczonym oraz należnym uposażeniem. KGP wyjaśnił, że art. 121 ustawy o Policji nie ma zastosowania do funkcjonariuszy odwołanych ze stanowiska: Komendanta CBŚP, zastępcy Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP, zastępcy Komendanta BSWP, dowódcy BOA, zastępcy dowódcy BOA, dowódcy samodzielnego pododdziału kontrterrorystycznego Policji, zastępcy dowódcy samodzielnego pododdziału kontrterrorystycznego Policji, Komendanta CBZC, zastępcy Komendanta CBZC, Dyrektora CLKP, zastępcy Dyrektora CLKP, komendanta wojewódzkiego Policji, Komendanta Stołecznego Policji, pełniącego obowiązki komendanta wojewódzkiego Policji albo Komendanta Stołecznego Policji, komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, komendanta rejonowego Policji, zastępcy komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, zastępcy komendanta rejonowego Policji, komendanta komisariatu Policji i zastępcy komendanta komisariatu Policji. Zgodnie bowiem z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych art. 6e ust. 3 ustawy o Policji jest przepisem lex specialis w stosunku do art. 121 ustawy o Policji (stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 30 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 307/11). Organ odwoławczy powołał się też na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2025 r. sygn. akt III OSK 1825/23 i stwierdził, że skoro skarżący został odwołany z funkcji Komendanta Powiatowego Policji w Białobrzegach w myśl art. 6e ust. 1 i 3 ustawy o Policji, to wyrównanie uposażenia przysługującego w 2025 r. o podwyżkę wynikającą z nowej kwoty bazowej obowiązującej od 1 stycznia 2025 r. go nie obowiązywało. KGP podtrzymując stanowisko organu I instancji co do odmowy wyrównania wynagrodzenia oraz jego wypłaty wskazał, że organ Policji związany jest istniejącymi i obowiązującymi przepisami prawa, z których jasno wynika, iż wypłacone uposażenie jest właściwym, prawidłowo obliczonym oraz należnym uposażeniem. Dokonywanie wydatkowania środków publicznych wymaga istnienia podstawy prawnej w tej mierze. Jednakże ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, których sposób obliczania uposażenia wprost wynika z regulacji przepisu art. 6e ust. 3 ustawy o Policji. Następnie organ odwoławczy zauważył, że żądanie strony obejmowało również wyrównanie oraz wypłatę świadczeń przysługujących zwalnianemu funkcjonariuszowi ze służby w Policji w postaci: wysokości otrzymywanego świadczenia pieniężnego, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, odprawy z tytułu zwolnienia ze służby; nagrody rocznej oraz innych świadczeń wynikających z podwyższenia kwoty bazowej. Wskazał, że wymienione świadczenia należne funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby, obliczane są na podstawie uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku. Zgodnie zaś z dokumentacją przedmiotowego postępowania, ww. należności zostały zaś wypłacone w oparciu o kwotę ostatniego uposażenia otrzymywanego na stanowisku Komendanta Powiatowego Policji w B.. Ich wysokość zależy od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, które nie uległo waloryzacji ani wyrównaniu. W ocenie KGP, mając na uwadze argumentację skarżącego, dotyczącą wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2025 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby, wskazać należy, że w aktualnym stanie faktycznym i prawnym stronie nie przysługuje prawo do wypłaty omawianych świadczeń w wyższej niż dotychczas wysokości. Odnosząc się z kolei do podniesionych w odwołaniu zarzutów, KGP wskazał, że brak jest podstaw, aby pojęcie "prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem" rozumieć w sposób rozszerzający, tj. w ten sposób, że policjantowi odwoływanemu ze stanowiska przysługuje prawo do wyższego uposażenia niż przed odwołaniem (w przypadku podwyższenia któregoś ze składników wynagrodzenia po odwołaniu), czy też prawo do uposażenia z uwzględnieniem zmian, o których mowa w art. 121 ustawy o Policji. Gdyby bowiem ustawodawca chciał, aby uposażenie odwoływanego policjanta było inaczej ukształtowane w tym gwarancyjno-ochronnym okresie 6 miesięcy, to zawarłby w przedmiotowej regulacji stosowne zapisy. Art. 6e ust. 3 zdanie drugie ustawy o Policji stanowi natomiast, że policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Wywieść z tego więc należy, że zmiany składników uposażenia policjanta po jego odwołaniu pozostają bez wpływu na wysokość jego uposażenia, gdyż przepis gwarantuje mu "prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem" i dokładnie w taki sposób organ I instancji postąpił. Pismem z 29 października 2025 r. skarżący wniósł skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji ww. rozstrzygnięcie organu odwoławczego Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie: I. Przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przepis ten "zamraża" wysokość uposażenia funkcjonariusza w dyspozycji i wyłącza go z systemowej waloryzacji uposażeń (podwyżki kwoty bazowej), podczas gdy prawidłowa wykładnia celowościowa (ratio legis) wskazuje, iż jest to przepis o charakterze gwarancyjnym i ochronnym, mający jedynie zabezpieczyć funkcjonariusza przed pogorszeniem sytuacji materialnej, a nie pozbawiać go praw do powszechnych podwyżek należnych całej formacji. 2) art. 9 ust. 2 pkt d ustawy z dnia 9 stycznia 2025 r. o budżecie państwa na rok 2025 (Dz. U. z 2025 r. poz. 63), poprzez jego błędne niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy, skutkujące odmową przeliczenia świadczeń skarżącego w oparciu o nową, obligatoryjną kwotę bazową, mimo że skarżący w dniu wejścia w życie tej normy pozostawał w czynnej służbie. II. Przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 Kpa, poprzez całkowite pominięcie w uzasadnieniu decyzji ostatecznej kluczowego zarzutu podniesionego w odwołaniu, dotyczącego wewnętrznej sprzeczności w działaniu organu I instancji, który - pomimo rzekomego "zamrożenia" uposażenia na mocy art. 6e ustawy o Policji - w ostatnim miesiącu służby skarżącego (pozostającego w dyspozycji) przyznał mu rozkazem personalnym jednorazowy dodatek, mający bezpośredni wpływ na podwyższenie podstawy wymiaru świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby; 2) art. 8 § 1 Kpa (zasada pogłębiania zaufania do organów Państwa) w zw. z art. 32 Konstytucji RP (zasada równego traktowania), poprzez zaakceptowanie przez organ odwoławczy stanu, w którym organ I instancji stosuje wykładnię art. 6e ustawy o Policji w sposób instrumentalny i niekonsekwentny - raz dopuszczając aktywną ingerencję w wysokość uposażenia poprzez przyznanie dodatku, a innym razem odmawiając obligatoryjnej waloryzacji wynikającej ze zmiany kwoty bazowej - co rażąco narusza zaufanie skarżącego do działań organu; 3) art. 7 Kpa (zasada prawdy obiektywnej), art. 77 § 1 Kpa (obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego) oraz art. 80 Kpa (zasada swobodnej oceny dowodów), poprzez zignorowanie zawartego w odwołaniu wniosku dowodowego o zwrócenie się przez KGP do podległych komendantów wojewódzkich w celu ustalenia jednolitej praktyki stosowania art. 6e ustawy o Policji w kontekście waloryzacji, co miało kluczowe znaczenie dla oceny zarzutu naruszenia zasady równego traktowania. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji KGP oraz poprzedzającej ją decyzji KWP w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organy obu instancji odmówiły skarżącemu ponownego przeliczenia świadczeń opierając się na błędnej wykładni art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, dokonując jej w sposób sprzeczny z celem (ratio legis) tej regulacji. W odpowiedzi na skargę KGP podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organu odwoławczego z 24 września 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję KWP z 30 czerwca 2025 r. odmawiającą skarżącemu ponownego przeliczenia i wypłaty należnych świadczeń z tytułu służby w Policji oraz świadczeń związanych z przejściem na emeryturę z dniem 8 stycznia 2025 r. z uwzględnieniem podwyższonej od 1 stycznia 2025 r. kwoty bazowej. Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny. Skarżący pełnił służbę w Policji, a z dniem 9 lipca 2024 r. został przeniesiony do dyspozycji KWP na podstawie art. 6e ust. 1 i 3 ustawy o Policji. Skarżący został zaś zwolniony ze służby z dniem 8 stycznia 2025 r. Podstawą sporu jest zmiana stanu prawnego, jaka zaszła w trakcie pozostawania skarżącego w dyspozycji KWP. Z dniem 1 stycznia 2025 r. weszła bowiem w życie ustawa z dnia 9 stycznia 2025 r. o budżecie państwa na rok 2025 (Dz. U. z 2025 r. poz. 63). Przepis art. 9 ust. 2 pkt d tej ustawy ustalił powszechnie obowiązującą kwotę bazową dla funkcjonariuszy na wysokość 2 193,21 zł, w miejsce dotychczasowej kwoty 2 088,77 zł. W ocenie skarżącego, skoro w dniu 1 stycznia 2025 r. pozostawał on w czynnym stosunku służbowym, to nowa, obligatoryjna wysokość kwoty bazowej powinna stanowić podstawę naliczenia jego uposażenia za styczeń 2025 r. oraz wszystkich świadczeń pochodnych, związanych ze zwolnieniem ze służby (odprawy, ekwiwalentu za urlop, rocznego świadczenia pieniężnego). Organy obu instancji z kolei odmówiły skarżącemu ponownego przeliczenia świadczeń opierając się na wykładni art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, twierdząc, że prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem wyłącza prawo do systemowej waloryzacji. Zdaniem skarżącego, ww. przepis żadnym wypadku nie stanowi normy penalizującej czy wyłączającej. Nie może być interpretowany jako zakaz obejmowania funkcjonariusza w dyspozycji powszechnymi, systemowymi podwyżkami płac, które wynikają ze zmiany obiektywnych wskaźników (jak kwota bazowa) i dotyczą całej formacji. Przyjęcie logiki organów oznaczałoby bowiem, że przepis mający chronić, w rzeczywistości prowadzi do realnego pogorszenia sytuacji materialnej funkcjonariusza w dyspozycji w stosunku do pozostałych policjantów, co jest absurdem i zaprzeczeniem gwarancyjnej funkcji tej normy. Organy obu instancji przyjęły jednak, że skoro skarżący pozostawał w dyspozycji KWP i na podstawie art. 6e ust. 3 ustawy o Policji przez okres 6 miesięcy posiadał prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem, to wszystkie wyżej wymienione należności zostały naliczone i wypłacone na podstawie uposażenia przysługującego funkcjonariuszowi przed odwołaniem ze stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w B.. Zgodnie z art. 6e ust. 1 ustawy o Policji odwołać ze stanowiska Komendanta CBŚP, zastępcy Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP, zastępcy Komendanta BSWP, dowódcy BOA, zastępcy dowódcy BOA, dowódcy samodzielnego pododdziału kontrterrorystycznego Policji, zastępcy dowódcy samodzielnego pododdziału kontrterrorystycznego Policji, Komendanta CBZC, zastępcy Komendanta CBZC, Dyrektora CLKP, zastępcy Dyrektora CLKP, komendanta wojewódzkiego Policji, Komendanta Stołecznego Policji, pełniącego obowiązki komendanta wojewódzkiego Policji albo Komendanta Stołecznego Policji, komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, komendanta rejonowego Policji, zastępcy komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, zastępcy komendanta rejonowego Policji, komendanta komisariatu Policji i zastępcy komendanta komisariatu Policji można w każdym czasie. Natomiast zgodnie z art. 6e ust. 3 ustawy o Policji policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska, z zastrzeżeniem że policjanta odwołanego ze stanowiska Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP, dowódcy BOA, Komendanta CBZC, Dyrektora CLKP, komendanta wojewódzkiego Policji i Komendanta Stołecznego Policji przenosi się do dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Przepis art. 6e ust. 3 ustawy o Policji stanowi gwarancję stabilności stosunku służbowego, która wyraża się tym, że decyzja o odwołaniu policjanta ze stanowiska może być wprawdzie podjęta w każdym czasie, jednakże odwołany w tym trybie policjant pozostaje w dalszym ciągu w służbie. Zmienia się wówczas sytuacja faktyczna i prawna takiego funkcjonariusza, którego status wymaga przeniesienia (mianowania) na odpowiednie stanowisko służbowe. Wskutek bowiem odwołania policjanta ze stanowiska zajmowanego na podstawie powołania, przestaje on pełnić swoją funkcję i podlega tym samym regulacjom, jakie obowiązują wszystkich funkcjonariuszy. Zgodzić się należy z organami obu instancji, że brak jest podstaw, aby pojęcie "prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem" rozumieć w sposób rozszerzający, tj. w ten sposób, że policjantowi odwoływanemu ze stanowiska przysługuje prawo do wyższego uposażenia niż przed odwołaniem (w przypadku podwyższenia któregoś ze składników wynagrodzenia po odwołaniu), czy też prawo do uposażenia z uwzględnieniem zmian, o których mowa wart. 121 ustawy o Policji. Gdyby bowiem ustawodawca chciał, aby uposażenie odwoływanego policjanta było inaczej ukształtowane w tym gwarancyjno-ochronnym okresie 6 miesięcy, to zawarłby w przedmiotowej regulacji stosowne zapisy. Art. 6e ust. 3 zdanie drugie ustawy o Policji stanowi natomiast, że policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Wywieść z tego więc należy, że zmiany składników uposażenia policjanta po jego odwołaniu pozostają bez wpływu na wysokość jego uposażenia, gdyż przepis gwarantuje mu "prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem". Tym samym, obowiązująca przez okres 6 miesięcy od daty odwołania ochrona wysokości uposażenia jest jedynym przywilejem przysługującym osobom odwołanym z funkcji komendanta. Trafnie wskazały organy obu instancji, że skoro funkcjonariusz został odwołany ze stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w B. na podstawie art. 6e ust. 1 i 3 ustawy o Policji i przeniesiony do dyspozycji KWP przed wejściem w życie ustawy budżetowej na rok 2025 z dnia 9 stycznia 2025 r. (Dz. U. z 2025 poz. 63), na mocy której nastąpiło podwyższenie kwoty bazowej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy do wysokości 2 193,21 zł., to zmiany powstałe we wskazanym 6 - miesięcznym okresie, mające wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość, nie mogą być uwzględnione wobec skarżącego. Powyższe wynika bowiem wprost z art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, który to przepis stanowi, że policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Słusznie zatem w niniejszej sprawie uznały organy obu instancji, że uposażenie skarżącego nie podlega wzrostowi na podstawie obowiązującej od 1 stycznia 2025 r. nowej kwoty bazowej, a przysługuje w wysokości obowiązującej przed odwołaniem ze stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w B. na podstawie art. 6e ust. 3 ustawy o Policji. Wniosek więc skarżącego o ponowne przeliczenie i wypłatę należnych świadczeń z tytułu służby w Policji oraz świadczeń związanych z przejściem na emeryturę z dniem 8 stycznia 2025 r. z uwzględnieniem podwyższonej od 1 stycznia 2025 r. kwoty bazowej nie jest więc zasadny. W związku z powyższym stwierdzić należy, że organy obu instancji, wbrew zarzutowi skargi nie naruszyły art. 6e ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego błędną interpretację. Istota przedmiotowego zarzutu sprowadza się do następującej kwestii: czy zdanie drugie ww. przepisu - "policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem" - należy rozumieć ściśle, tak jak to uczyniły organy obu instancji, czy też należy je wykładać szerzej, z uwzględnieniem innych przepisów ustawy o Policji dotyczących prawa do uposażenia i ich zmian następujących po odwołaniu, o którym mowa w przepisie art. 6e ust. 1 ustawy o Policji. W bezspornych okolicznościach niniejszej sprawy rozkazem personalnym KWP nr [...] z 8 lipca 2024 r. skarżący został odwołany z zajmowanego stanowiska służbowego Komendanta Powiatowego Policji w B. i z dniem 9 lipca 2024 r. przeniesiony na własną prośbę do dyspozycji KWP. Wobec skarżącego znalazł więc zastosowanie art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska, z zastrzeżeniem, że policjanta odwołanego ze stanowiska Komendanta CBŚP, komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego Policji przenosi się do dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, interpretacja określenia prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem, o którym mowa w ww. przepisie, winna być dokonana przy użyciu wykładni językowej, a zatem w sposób ścisły. Należy zwrócić uwagę, że art. 6e ust. 3 ustawy o Policji ma charakter szczególny, bowiem dotyczy kwestii odwołania policjanta ze stanowiska - na gruncie niniejszej sprawy Komendanta Powiatowego Policji - a ustawodawca nie wprowadził żadnych warunków, od spełnienia których uzależnione byłoby odwołanie przez organ funkcjonariusza. Taka regulacja podyktowana jest w szczególności tym, że istotnym elementem przydatności określonej osoby na konkretnym stanowisku służbowym jest wykonywanie powierzonej funkcji w sposób nie budzący żadnych wątpliwości organu dokonującego powołania. Warunkiem powołania jest bowiem, obok fachowości i doświadczenia określonej osoby, pełne zaufanie jakim darzy ją organ powołujący. Oznacza to, że osoba wyrażająca zgodę na objęcie stanowiska komendanta Policji musi liczyć się z możliwością odwołania jej z tej funkcji w każdym czasie. Jednocześnie ustawodawca wprowadził zapis pełniący swojego rodzaju funkcję gwarancyjną dla policjanta odwoływanego ze stanowiska - przez okres sześciu miesięcy od daty odwołania policjant ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Jak więc trafnie wskazały to organy - ochrona wysokości uposażenia jest jedynym przywilejem przysługującym osobom odwołanym z funkcji określonych w art. 6e ustawy o Policji. Z racji tego, że omawiana regulacja ma szczególny charakter gwarancji, ale i przywileju, to powinna być rozumiana ściśle. Ścisłe rozumienie art. 6e ust. 3 zdanie drugie ustawy o Policji oznacza, że w tym przypadku nie stosuje się art. 121 tej ustawy (por. wyrok NSA z 30 czerwca 2011 r., I OSK 307/11, LEX nr 1082721). Zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji w razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Ww. przepis przewiduje więc, że w przypadkach w nim wskazanych policjant otrzymuje uposażenie, dodatki i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian wpływających na ich wysokość. Hipoteza tego przepisu wskazuje, że nie odnosi się on do sytuacji, o której mowa w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji. Podobnie art. 6e ustawy o Policji nie zawiera przepisu odsyłającego do stosowania art. 121 ust. 1. Analiza treści art. 6e ust. 3 zd. 2 ustawy o Policji wskazuje natomiast na wprowadzenie regulacji szczególnej względem art. 121 ust. 1 i zagwarantowanie funkcjonariuszom odwołanym ze stanowiska, o których mowa w art. 6e ust. 1, prawa do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Reasumując, w ocenie Sądu brak jest podstaw, aby pojęcie "prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem" rozumieć w sposób rozszerzający, tj. w ten sposób, że policjantowi odwoływanemu ze stanowiska przysługuje prawo do wyższego uposażenia niż przed odwołaniem (w przypadku podwyższenia któregoś ze składników wynagrodzenia po odwołaniu), czy też prawo do uposażenia z uwzględnieniem zmian, o których mowa w art. 121 ustawy o Policji. Gdyby ustawodawca chciał, aby uposażenie odwoływanego policjanta było inaczej ukształtowane w tym gwarancyjno-ochronnym okresie 6 miesięcy, to zawarłby w przedmiotowej regulacji stosowne zapisy. Art. 6e ust. 3 zdanie drugie ustawy o Policji stanowi natomiast, że policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Wywieść z tego należy, że zmiany składników uposażenia policjanta po jego odwołaniu pozostają bez wpływu na wysokość jego uposażenia, gdyż przepis gwarantuje mu "prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem". Gwarancyjny aspekt regulacji zawartej w art. 6e ust. 3 zdanie drugie ustawy o Policji (tj. to, że odwołany policjant ma prawo do "uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem") oznacza, że nie może otrzymać uposażenia w niższej wysokości, chociażby w tym okresie zaszły zmiany np. na niekorzyść takiego policjanta. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych art. 6e ust. 3 ustawy o Policji jest przepisem lex specialis w stosunku do art. 121 ustawy o Policji (stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 30 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 307/11). Za pozbawione zatem podstaw należy uznać zarzuty podniesione przez skarżącego we wniesionej przez niego skardze. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.