I GSK 741/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Po 1097/22 w sprawie ze skargi K. G. na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 7 października 2022 r. nr 213/22/2022 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania pomocy finansowej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gnieźnie z 1 września 2022 r. nr BP269.8110.3.2022.AK/PO; 3. zasądza od Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu na rzecz K. G. 1 140 (tysiąc sto czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA w Poznaniu), wyrokiem z 29 marca 2023 r., sygn. III SA/Po 1097/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. G. (dalej zwanego skarżącym lub wnioskodawcą) na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Agencja dalej zwana ARiMR) w Poznaniu z dnia 7 października 2022 r. nr 213/22/2022, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania pomocy finansowej, oddalił skargę. W stanie faktycznym sprawy w dniu 1 czerwca 2022 r. do Biura Powiatowego ARiMR w Gnieźnie wpłynął wniosek skarżącego o udzielenie mu pomocy finansowej na dofinansowanie zakupu, w okresie od dnia 1 września 2021 r. do dnia 15 maja 2022 r., nawozów mineralnych innych niż wapno nawozowe i wapno nawozowe zawierające magnez, nadany za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 31 maja 2022 r. Kierownik Biura ARiMR w Gnieźnie postanowieniem z 1 września 2022 r., nr BP269.8110.3.2022.AK/PO, na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: K.p.a.) w zw. z § 13zo ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 187 ze zm., dalej zwanego rozporządzeniem), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. Wskazał bowiem, iż zgodnie z § 13zo ust. 3 rozporządzenia wniosek składa się do dnia 31 maja 2022 r., a za datę złożenia wniosku uznaje się datę wpływu tego wniosku do biura powiatowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego. Z uwagi na fakt, że wniosek skarżącego wpłynął do Biura Powiatowego ARiMR w Gnieźnie 1 czerwca 2022 r. odmówiono wszczęcia postępowania. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji, utrzymał je w mocy swoim postanowieniem z 7 października 2022 r. Organ drugiej instancji stwierdził, że okolicznością bezsporną jest, że wniosek skarżącego wpłynął do Biura Powiatowego ARiMR w Gnieźnie 1 czerwca 2022 r. Bez znaczenia są zapisy art. 57 § 5 K.p.a. Zdaniem Dyrektora Oddziału ARiMR określony w § 13zo ust. 3 rozporządzenia termin ma charakter materialnoprawny, a nie procesowy. Jego uchybienie wywołuje skutek prawny w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym. Przywrócenie terminu materialnoprawnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy możliwość taką przewidują przepisy szczególne. Przedmiotowy termin nie może być przywrócony ani czynnością sądu, ani organu, niezależnie od powodów jego uchybienia oraz istnienia zawinienia bądź braku winy strony. W ocenie organu drugiej instancji Kierownik Biura ARiMR działał więc zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. WSA w Poznaniu po rozpoznaniu skargi wnioskodawcy na postanowienie organu drugiej instancji, oddalił skargę. Ponadto WSA w Poznaniu uznał, że organy zasadnie przyjęły, że z uwagi na treść § 13zo ust. 3 rozporządzenia w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 57 ust. 5 pkt 2 K.p.a. Przepisy rozdziału 10. K.p.a. pt. "Terminy", w tym powołany art. 57 § 5 pkt 2, dotyczą bowiem terminów procesowych, tj. sposobu ich obliczania oraz zagadnienia przywracania terminów procesowych. Rację miał Dyrektor Oddziału ARiMR, że określony w § 13zo ust. 3 rozporządzenia termin "do dnia 31 maja 2022 r." na złożenie wniosku o przyznanie pomocy finansowej na dofinansowanie zakupu nawozów mineralnych jest terminem materialnoprawnym. Z jego upływem nie ma bowiem możliwości realizacji prawa do uzyskania wnioskowanej pomocy. Termin ten nie podlegającym przywróceniu, niezależnie od przyczyn jego uchybienia. Wobec czego, skutkiem jego uchybienia jest wygaśnięcie praw i obowiązków o charakterze materialnym, w tym przypadku wygaśnięcie uprawnienia do ubiegania się o pomoc finansową na podstawie wskazanych wyżej przepisów. Sąd dodał także, że rozporządzenie stanowiące podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 4 ust. 6 ustawy o ARiMR (ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2157). Sąd uznał, że skoro powyższy przepis upoważnia Radę Ministrów do określenia warunków i trybu udzielenia wsparcia w zakresie zadań realizowanych przez ARiMR, to niewątpliwie mieści się w pojęciu "określenia warunków udzielenia wsparcia" również zakreślenie nieprzekraczalnego terminu, do upływu którego wnioskodawca może złożyć wniosek o daną pomoc finansową, w tym określenie w jaki sposób ustala się upływ tego terminu. W rezultacie nie sposób podzielić stanowiska skarżącego jakoby z uwagi treść art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR winno się w niniejszej sprawie odstąpić od zastosowania § 13zo ust. 3 zd. 2. rozporządzenia. Ów przepis mógłby przykładowo znaleźć zastosowanie w sytuacji złożenia w terminie do 31 maja 2022 r. wniosku zawierającego określone braki formalne (wym. w § 13zo ust. 5 rozporządzenia), a organ na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. wyznaczyłby wnioskodawcy 7-dniowy termin do usunięcia tychże braków formalnych. Wówczas faktycznie należałoby badać zachowanie przez stronę terminu (procesowego) do usunięcia braków formalnych wniosku w zgodzie z normami określonymi w art. 57, w tym jego § 5 ust. 2 K.p.a. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu wniósł wnioskodawca, zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego poprzez: 1) nieprawidłową wykładnię § 13zo ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: rozporządzenie) polegającą na uznaniu, iż ma on charakter materialnoprawny, podczas gdy w rzeczywistości mamy do czynienia z dwoma przepisami; o charakterze materialnym (zdanie pierwsze) i charakterze procesowym (zdanie drugie), a co za tym idzie, uznanie iż art 57 §5 pkt 2 K.p.a. nie znajduje zastosowania, ze względu na materialnoprawny charakter 13zo ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, 2) nieprawidłową wykładnię § 13zo ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa polegającą na uznaniu, iż ww. przepis jest przepisem odrębnym w myśl art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, 3) niezastosowanie art. 87 w zw. z art. 92 ust.1 i 2 w zw. z art 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez nieprawidłową wykładnię polegającą na braku uznania naruszenia hierarchiczności aktów prawnych w sytuacji w której §13zo ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia jest wprost sprzeczne z treścią art. 57 §5 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz narusza ramy delegacji ustawowej określonej w art. 4 ust. 6 ustawy z dnia z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, 4) naruszenie art. 4 ust. 6 ustawy z dnia z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji I Modernizacji Rolnictwa w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej polskiej w zw. z §13zo ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poprzez nieprawidłową wykładnię delegacji ustawowej, a tym samym wydanie wyroku utrzymującego w mocy postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania na podstawie §13zo ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sytuacji gdy delegacja ustawowa określona w art. 4 ust. 6 ustawy z dnia z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie daje uprawnień do ustalenia innego niż przyjętego w ustawie sposobu liczenia zachowania terminu na złożenie wniosku II. naruszenie przepisów prawa procesowego: 1. naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. przez niepełne przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu prawnego, w szczególności poprzez: nieprzedstawienie i brak argumentacji w zakresie przyjęcia, iż §13zo ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stanowi jedną normę wyznaczającą termin do podjęcia określonego działania o charakterze materialnym, co ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż utrudnia lub wręcz uniemożliwia kontrolę instancyjną orzeczenia. Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 P.p.s.a., a także o zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że § 13zo ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia ma charakter przepisu prawa procesowego, które w sposób niezgodny z art. 87 Konstytucji i wykraczając poza delegację ustawową na podstawie której zostało wydane ww. rozporządzenie, próbuje wyłączyć zastosowanie art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. Nie sposób zaś uznać, że §13zo ust. 3 rozporządzenia stanowi lex specialis wobec art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a., a zatem wyłącza stosowanie normy wyrażonej w K.p.a. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie sformułował przeciwko zaskarżonemu przez siebie wyrokowi WSA w Poznaniu łącznie pięć zarzutów, spośród których cztery określił jako oparte na twierdzeniach odnośnie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, jeden zaś na twierdzeniach związanych z naruszeniem prawa procesowego. W tej więc sytuacji w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu procesowego, w którym wskazano na wady uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w kontekście wymogów w tym zakresie, jakie wynikają z art. 141 § 4 P.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, że nie znajduje on uzasadnionych podstaw, gdyż w okolicznościach sprawy nie można przyjąć, iż Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia wyżej wskazanego przepisu poprzez to, że w uzasadnieniu wydanego przez siebie wyroku dokonał niepełnego przedstawienia staniu prawnego sprawy. Niewątpliwie bowiem Sąd wskazał w sposób klarowny i jednoznaczny podstawy swojego rozstrzygnięcia i należycie je wyjaśnił. Tym samym uczynił zadość wymogom w tym zakresie, jakie wynikają z art. 141 § 4 P.p.s.a. Skarżący kasacyjnie natomiast, poprzez ten zarzut, w istocie nie dąży do wykazania niespełnienia przez uzasadnienie wyroku jednego z wymogów o których mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a., ale zmierza do wykazania niezasadności merytorycznego stanowiska Sądu, czego nie można realizować poprzez zarzut procesowy, a zwłaszcza zarzut oparty na podstawie prawnej obejmującej art. 141 § 4 P.p.s.a. Innymi słowy poprzez zarzut oparty na tej właśnie podstawie prawnej nie można kwestionować poprawności stanowiska wojewódzkiego sądu administracyjnego, wyrażonego w zaskarżonym wyroku, w szczególności odnoszącego się do wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego. Tak więc ten zarzut uznać należy za nieskuteczny. Przechodząc do zarzutów opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., dotyczących naruszenia prawa materialnego, na wstępie zaznaczyć należy, że wszystkie one mają komplementarny charakter, gdyż w rzeczywistości odnoszą się do tożsamej problematyki - wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów, obejmujących w szczególności regulacje: § 13zo ust. 3 rozporządzenia, art. 4 ust. 6 i art. 10a ustawy o ARiMR, a także art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. Co prawda w jednym z tych zarzutów wskazano na błędne niezastosowanie przepisów Konstytucji RP, jednakże tego typu stwierdzenie skarżącego i tak odnosiło się do problematyki błędnej wykładni przepisów, o których wyżej mowa. Tak więc tego rodzaju odmienność nie wyklucza łącznego potraktowania wszystkich zarzutów. Mając na uwadze twierdzenia skarżącego kasacyjnie odnośnie dopuszczenia się przez WSA w Poznaniu błędnej wykładni wymienionych przez niego przepisów stwierdzić należy, że są one zasadne. I tak zgodzić się z nim należy, że przepis § 13zo ust. 3 rozporządzenia nie ma wyłącznie materialnoprawnego charakteru, jak to przyjął WSA w Poznaniu. Zawiera on bowiem w swojej treści regulację o charakterze mieszanym. O ile bowiem uregulowanie zawarte w zdaniu pierwszym § 13zo ust. 3 rozporządzenia ma niewątpliwe materialnoprawny charakter, to nie można tego powiedzieć o zdaniu drugim, które wskazuje na sposób ustalenia daty złożenia wniosku o przyznanie wsparcia, w przypadkach w których nie mamy do czynienia z fizycznym ich złożeniem w siedzibie organu. Ten, ze swej istoty, jest bowiem określany przepisami prawa formalnego. Zagadnienia związane ze sposobem ustalenia daty złożenia do organu administracji publicznej pisma, między innymi zawierającego wniosek o wszczęcie postepowania, zostało unormowane w art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a., w myśl którego termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej (...). Wnioskowane przez skarżącego kasacyjnie wsparcie zostało uregulowane przepisami rozporządzenia, które w swoich przepisach określa zarówno przesłanki jego uzyskania przez konkretne kategorie podmiotów jak i tryb jego przyznawania. Przedmiotowe rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 4 ust. 6 ustawy o ARiMR, który stanowi, że Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres i sposoby realizacji zadań wymienionych w ust. 1, w tym warunki i tryb udzielania wsparcia w ramach tych zadań, mając na względzie priorytety polityki państwa w zakresie rolnictwa, rozwoju wsi i rynków rolnych oraz efektywne wykorzystanie środków finansowych. Rację ma skarżący kasacyjnie twierdząc, że zakres delegacji do wydania rozporządzenia był węższy od tego przyjętego przez rozstrzygające sprawę organy obu instancji oraz WSA w Poznaniu. Zgodzić się z nim należy, że zarówno organy jak i Sąd dopuściły się naruszenia prawa, w postaci błędnej (rozszerzającej) wykładni art. 4 ust. 6 ustawy o ARiMR. O ile bowiem Rada Ministrów, na podstawie tego przepisu, została umocowana do określenia w drodze rozporządzenia przesłanek uzyskania wsparcia na zakup nawozów jak i trybu jego przyznawania, to jednak nie mogła określać, a w zasadzie modyfikować, sposobu ustalania zachowania tego terminu, w przypadku nadania w placówce pocztowej przesyłki zawierającej wniosek o przyznanie wsparcia, w stosunku do tego przyjętego w 57 § 5 pkt 2 K.p.a. W tym miejscu dodać również należy, że zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 81. Przepis ten odsyła między innymi właśnie do art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a., a to odesłanie ma zastosowanie na gruncie przedmiotowej sprawy, gdyż w tym wypadku brak jest podstaw do przyjęcia, że § 13zo ust. 3 zd. 2 rozporządzenia może zostać uznany za przepis odrębny, który uzasadniałby wyłączenie zastosowania art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. W tym wypadku zarzuty skarżącego kasacyjnie również zasługują na uwzględnienie. Reasumując stwierdzić więc należy, że przyjęta przez Sąd pierwszej instancji wykładnia, zgodnie z która Rada Ministrów była umocowana także do uregulowania w rozporządzeniu sposobu ustalania zachowania terminu przewidzianego na złożenia wniosku, nadanego w placówce pocztowej, jest nieprawidłowa, gdyż nie znajduje ona umocowania w art. 4 ust. 6 ustawy o ARiMR. W związku z tym § 13zo ust. 3 zd. drugie rozporządzenia nie mógł w tym wypadku stanowić podstawy przyjęcia, że wniosek o przyznanie wsparcia na zakup nawozów został złożony po upływie przewidzianego na to terminu, co w konsekwencji miało uzasadniać odmowę wszczęcia postępowania w tej sprawie. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok, a uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, rozpoznał skargę na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu. W tym zakresie, kierując się art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. P.p.s.a., w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Skoro bowiem organy błędnie przyjęły podstawy prawne sposobu ustalenia zachowania terminu, w przypadku nadania przesyłki zawierającej wniosek o udzielenie wsparcia na zakup nawozów, na skutek niewłaściwej wykładni regulacji rozporządzenia jak również przepisów ustawy o ARiMR oraz K.p.a., rozstrzygnięcia organów obu instancji należało wyeliminować z obrotu prawnego. Na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., w zw. z art. 207 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 pkt 1 lit. c i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, dalej zwanego rozporządzeniem), a także art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 pkt 1 lit. c rozporządzenia Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu na rzecz skarżącego kasacyjnie 1 1 040 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w wysokości 560 zł (zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego w wysokości 360 zł, zwrot wpisu od skargi kasacyjnej - 100 zł, a także zwrot uiszczonej opłaty kancelaryjnej od uzasadnienia wyroku - 100 zł) oraz zwrot kosztów postępowania przed Sądem pierwszej instancji w kwocie 580 (480 - tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, zwrot wpisu od skargi w kwocie 100 zł).