II OZ 218/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 stycznia 2026 r., sygn. akt III SAB/Lu 74/25 o odrzuceniu skargi A.H. na bezczynność Wojewody Lubelskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 21 stycznia 2026 r., sygn. akt III SAB/Lu 74/25, odrzucił skargę A.H. na bezczynność Wojewody Lubelskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 złotych. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd I instancji wskazał, że skarga została wniesiona za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej (ePUAP), jednakże ani skarga, ani załączniki nie zostały podpisane przez skarżącego. Z uwagi na powyższe, zarządzeniem z 23 grudnia 2025 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez podpisanie skargi oraz załączników do skargi kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie poinformowano skarżącego, że zarówno skarga, jak i załączniki do skargi nie zostały podpisane w przewidziany prawem sposób. Sąd zaznaczył, że wezwanie zostało doręczone skarżącemu 11 stycznia 2026 r., natomiast 13 stycznia 2026 r. skarżący ponownie nadesłał za pośrednictwem ePUAP pismo, do którego załączył skargę wraz załącznikami. Skarżący podpisał jedynie pismo przewodnie, natomiast skarga oraz załączniki do skargi nie zostały podpisane przez skarżącego. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") skargę odrzucił. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Wyjaśnił, że 13 stycznia 2026 r. podjął próbę uzupełnienia braków formalnych jednakże z uwagi na brak biegłości w obsłudze systemów teleinformatycznych (ePUAP) pozostawał w błędnym przekonaniu, że podpisanie pisma przewodniego (formularza ogólnego) obejmuje również załączoną do niego skargę. Działanie to wynikało z błędu przy obsłudze platformy cyfrowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. stanowi, że jednym z wymogów pisma w postępowaniu sądowym jest jego podpisanie. Stosownie do art. 46 § 2a p.p.s.a. w przypadku, gdy pismo strony wnoszone jest w formie dokumentu elektronicznego, powinno zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Z kolei zgodnie z art. 46 § 2b p.p.s.a. zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. Z art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stosownie do jego treści, sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi. W tej sprawie kwestią sporną pozostawało ustalenie, czy elektroniczne podpisanie pisma przewodniego sporządzonego w formularzu dokumentu elektronicznego platformy ePUAP jest wystarczające dla uznania, że podpis ten obejmuje stanowiącą załącznik do tego pisma skargę. W tej kwestii należy wskazać, że 6 grudnia 2021 r., w sprawie o sygn. akt I FPS 2/21, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę o następującej treści: "Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym". Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie podziela poglądy i argumentację przedstawione w powyższej uchwale, przyjmując je jako własne. Należy wskazać, za uzasadnieniem przywołanej uchwały, że "Interpretacja dopuszczająca wnoszenie skargi w formie niepodpisanego załącznika do formularza pisma ogólnego jest sprzeczna nie tylko z celowościową wykładnią przepisów p.p.s.a., ale przede wszystkim z wykładnią językową tych przepisów. Z powołanych przepisów wynika, że podpisane powinno zostać pismo strony, a więc jej wnioski i oświadczenia składane poza rozprawą (art. 45 p.p.s.a.). Nie można zgodzić się z poglądami części orzecznictwa, które za niezasadne uznaje wzywanie do usunięcia braku formalnego podpisania skargi, skoro stanowiła ona załącznik do pisma ogólnego sporządzonego na formularzu platformy ePUAP, który został podpisany podpisem elektronicznym. Okoliczność, że na gruncie zasad technicznych systemu ePUAP skarga może stanowić załącznik do pisma ogólnego nie może mieć przeważającego znaczenia". Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że przesłane do skarżącego wezwanie do uzupełnienia braków złożonego pisma procesowego, zawierało w swojej treści pouczenie, które wskazywało, że w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Stanowisko to – jak trafnie dostrzegł Sąd I instancji – pozostaje w zgodności z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 6 grudnia 2021 r. (sygn. akt I FPS 2/21). Wobec powyższego, stanowisko Sądu I instancji odrzucające skargę skarżącego – z uwagi na jej niepodpisanie – należało uznać za prawidłowe. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.