II SA/Po 788/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra (sprawozdawca) Asesor WSA Jacek Rejman Protokolant: starszy sekretarz sądowy Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia 24 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Decyzją z dnia 24 lipca 2025 r. Nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] (dalej również jako: "Organ" lub "Dowódca JW [...]"), po rozpatrzeniu odwołania szer. T. J. (dalej również jako: "Skarżący"), uchylił pkt 2 Rozkazu Personalnego Nr [...] Dowódcy [...] z dnia 2 kwietnia 2025 r. w części dotyczącej daty zwolnienia i ustalił termin zwolnienia na dzień 31 lipca 2025 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy. Decyzja Organu II instancji, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy. W toku opiniowania służbowego w roku 2024 szer. T. J. otrzymał w opinii służbowej wystawionej przez bezpośredniego przełożonego ocenę ogólną niedostateczną. W dniu 20 września 2024 r. Skarżący zapoznał się z opinią i potwierdził otrzymanie jej kopii. Dnia 3 października 2024 r. Skarżący wniósł odwołanie od opinii służbowej, wnosząc o zmianę oceny na dostateczną. Wyższy przełożony utrzymał opinię służbową w mocy, co Skarżący potwierdził dnia 29 października 2024 r.. Następnie Skarżący wystąpił do dowódcy jednostki wojskowej z wnioskiem o weryfikację opinii, którą Dowódca [...] utrzymał w mocy. Wskutek otrzymania przez Skarżącego niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej, Dowódca [...] (dalej: "Organ I instancji") wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia szer. T. J. z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 226 pkt 6 ustawy o obronie Ojczyzny. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 2 kwietnia 2025 r. Dowódca [...] zwolnił szer. T. J. z dniem 30 maja 2025 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł go do pasywnej rezerwy. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł odwołanie od powyższego rozkazu (uzupełnione pismem z dnia 3 lipca 2025 r.), domagając się jego uchylenia i umorzenia postępowania lub przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W odwołaniu podniesiono zarzuty związane z procedurą opiniowania (doręczenie zwykłej kopii opinii zamiast poświadczonej) oraz braku skutków prawnych doręczenia rozkazu personalnego. Organ II instancji, wydając wskazaną na wstępie decyzję z dnia 24 lipca 2025 r., wyjaśnił, że opinia służbowa z oceną niedostateczną stała się ostateczna po wyczerpaniu przez żołnierza procedury odwoławczej i weryfikacyjnej. Organ wskazał, że uchybienie polegające na wręczeniu niepotwierdzonej kopii opinii nie skutkuje nieważnością procedury opiniowania, gdyż Skarżący został z opinią zapoznany i pouczony o środkach zaskarżenia, z których skorzystał. Organ podniósł, iż niewątpliwie związku z zapoznawaniem szer. T. J. z opinią służbową naruszono przepisy wręczając opiniowanemu kopię opinii służbowej nie zaś potwierdzoną kopię opinii służbowej. Z powyższego faktu nie można jednak wyprowadzić wniosku, że "procedura opiniowania służbowego żołnierza nie została zakończona". Po pierwsze jak już wyżej wskazano do opiniowania służbowego nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego więc wszelkie analogie dotyczące skutków niedoręczenia stronie np. oryginału decyzji i wejścia decyzji do obrotu prawnego są nieuprawnione. Po drugie wręczenie szer. T. J. kopii opinii służbowej nie oznacza, że nie został on z opinią służbową zapoznany albowiem przełożony zapoznał go z opinią podczas rozmowy. Co najistotniejsze jednak wręczenie szer. T. J. kopii opinii służbowej w żaden sposób nie naruszyło obowiązku pouczenia opiniowanego o przysługującym mu prawie do wniesienia odwołania od opinii służbowej. O możliwości wniesienia odwołania pouczył szer. T. J. opiniujący kpr. Ł. W.. Pouczenie o prawie wniesienia odwołania zostało także zawarte w przekazanej szer. T. J. kopii opinii służbowej. W świetle wniesionego przez szer. T. J. odwołania od opinii służbowej nie można uznać, że jego prawo do wniesienia odwołania od opinii służbowej zostało naruszone, a co za tym idzie procedura opiniowania nie została zakończona. Dlatego też uznać należy, że opinia służbowa, w której wystawiono szer. T. J. niedostateczną ogólną ocenę jest ostateczna i nie podlega już weryfikacji. Skarżący wykorzystał wszystkie przysługujące mu środki kwestionowania wydanej wobec niego opinii łącznie z jej weryfikacją. Odnosząc się do formy doręczenia rozkazu, Organ II instancji stwierdził, że w przypadku rozkazów zbiorowych wyciąg jest równoznaczny z aktem, zgodnie z art. 122 ust. 6 ustawy o obronie Ojczyzny. Organ podniósł, że wzór "wyciągu" określa załącznik nr 5 do decyzji Nr [...] z dnia 8 stycznia 2024 r. w sprawie wprowadzenia do użytku "Instrukcji o zasadach pracy biurowej w resorcie obrony narodowej" (Dz. Urz. MON z 2024 r., poz. 3). W szczególności wynika z niego, że wyciąg nie zawiera podpisu osoby, która podpisała oryginał dokumentu a jedynie stopień, imię i nazwisko osoby, która podpisała oryginał dokumentu. T. J., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Dowódcy JW [...], zarzucając jej naruszenie - art. 6 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 - zwanej dalej k.p.a.), w zw. z art. 226 pkt 6 w zb. z art. 127 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 825) oraz § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 marca 2024 r. w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2024 r., poz. 461) - zwanego dalej rozporządzeniem MON, polegające na ustaleniu, że procedura wydania względem Skarżącego opinii służbowej za 2024 r. przebiegła w sposób prawidłowy i wydania opinia wywołuje skutek zwolnienia Skarżącego z zawodowej służby wojskowej, w sytuacji gdy z akt postępowania administracyjnego w sposób oczywisty wynika, że nie dopełniono obowiązku doręczenia żołnierzowi potwierdzonej kopii opinii służbowej, a co za tym idzie nie zachowano procedur obowiązujących w procesie opiniowania służbowego żołnierzy, - art. 109 § 1 w zw. z art. 104 § 1 w zw. z art. 122 ust. 6 ustawy o obronie Ojczyzny w zw. z załącznikiem Nr 5 do decyzji Nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2024 r. (Dz. Urz. MON z 2024 r., poz. 3), polegające na uznaniu przez Organ II Instancji, iż Skarżącemu doręczony został prawidłowo sporządzony przez Organ I Instancji wyciąg z rozkazu personalnego, podczas gdy należyta analiza materiałów sprawy prowadzi do stwierdzenia, że doręczona Skarżącemu wyciąg z rozkazu personalnego Nr [...] Dowódcy [...] z dnia 2 kwietnia 2025 r. nie spełnia wymogów określonych przez Ministra Obrony Narodowej w powołanej wyżej decyzji Nr [...] (brak daty sporządzenia wyciągu oraz wskazania miejsca sporządzenia), co winno skutkować uznaniem, ze Skarżącemu nie doręczono prawidłowo sporządzonego rozstrzygnięcia Organu I Instancji. - art. 7, 77 i 80 k.p.a., polegające na wydaniu zaskarżanej decyzji w oparciu o pobieżnie i dowolnie dokonaną ocenę materiału dowodowego z jednoczesnym pominięciem przez Organ obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy, poprzez uznanie, ze Skarżący został zapoznany z opinią służbową za 2024 r. przez bezpośredniego przełożonego, podczas gdy z materiałów sprawy okoliczność ta w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości nie występuje. Wskazując na powyższe wnioskiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 24 lipca 2025 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji (rozkazu personalnego) Nr [...] Dowódcy [...] z dnia 2 kwietnia 2025 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że sąd administracyjny w sprawie o zwolnienie ze służby nie jest władny weryfikować merytorycznej treści opinii służbowej, lecz jedynie fakt jej formalnego istnienia i ostateczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej również jako: "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] o utrzymaniu w mocy Rozkazu Personalnego Dowódcy [...] o zwolnieniu żołnierza zawodowego ze służby wojskowej. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 226 pkt 6 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 825). Przepis ten stanowi, że żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje na charakter prawny decyzji podejmowanej na podstawie przywołanego przepisu. Użycie przez ustawodawcę zwrotu "zwalnia się" przesądza o tym, że jest to tzw. decyzja związana. Oznacza to, że w przypadku wystąpienia hipotezy normy prawnej (tj. faktu uzyskania ostatecznej oceny niedostatecznej), organ administracji wojskowej ma bezwzględny obowiązek wydania decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego. Organ nie działa w tym zakresie w ramach uznania administracyjnego – nie może ważyć interesu żołnierza przeciwko interesowi służby, ani brać pod uwagę innych okoliczności, takich jak sytuacja rodzinna czy dotychczasowy przebieg służby. Taki tok postępowania odpowiada wymogom ustawy, a poddanie ustaleniom faktycznym jedynie przesłanki zwolnienia odpowiada zakresowi postępowania dowodowego wytyczonemu przez stosowany przepis prawa materialnego. Wobec powyższego kluczowym zagadnieniem, również z punktu wiedzenia zarzutów skargi, w niniejszej sprawie, determinującym ocenę legalności zaskarżonej decyzji, jest kwestia ostateczności opinii służbowej, stanowiącej wyłączną przyczynę zwolnienia. Sąd w składzie orzekającym podziela ugruntowany pogląd orzecznictwa, zgodnie z którym sąd administracyjny kontrolując decyzję o zwolnieniu ze służby, nie dokonuje ponownej weryfikacji merytorycznej treści opinii służbowej. Procedura opiniowania żołnierzy jest procedurą odrębną, uregulowaną w art. 127 ustawy o obronie Ojczyzny oraz w rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 marca 2024 r. w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2024 r., poz. 461 – dalej jako rozporządzenie MON). Procedura ta przewiduje własny tok instancyjny (odwołanie do wyższego przełożonego – art. 127 ust. 6 ustawy o obronie Ojczyzny ) oraz nadzwyczajny środek weryfikacji w przypadku oceny niedostatecznej (wniosek do dowódcy jednostki – art. 127 ust. 9 ustawy o obronie Ojczyzny). Skoro ustawodawca przewidział specyficzny tryb weryfikacji ocen, to niedopuszczalne jest zastępowanie organów wojskowych przez sąd administracyjny w ocenie kwalifikacji, predyspozycji i wyników służby żołnierza. Rola Sądu ogranicza się do zbadania czy opinia ta została wydana przez uprawniony podmiot, w przewidzianej prawem procedurze oraz czy stała się ostateczna. Odnosząc się do głównego zarzutu skargi, tj. niedoręczenia Skarżącemu "potwierdzonej kopii" opinii służbowej, co w ocenie Strony skutkować miało nieistnieniem opinii, Sąd stwierdza, że zarzut ten nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi. Bezspornym w sprawie jest, że w dniu 20 września 2024 r. Skarżący otrzymał kopię opinii, a nie "potwierdzoną kopię", co przyznał sam bezpośredni przełożony sporządzający opinię. Powyższe niewątpliwie stanowiło naruszenie wynikającego z § 12 ust. 2 rozporządzenia MON obowiązku doręczenia kopii "potwierdzonej", to jednakże powyższe nie miało żadnego wpływu na byt prawny tej opinii. Podkreślenia wymaga, że celem doręczenia opinii jest zapoznanie żołnierza z jej treścią i co najistotniejsze umożliwienie mu wniesienia środka odwoławczego. W niniejszej sprawie Skarżący zapoznał się z treścią opinii, co poświadczył własnoręcznym podpisem, a następnie wniósł odwołanie. W ocenie Sądu wniesienie odwołania i jego merytoryczne rozpoznanie przez wyższego przełożonego (st. chor. szt. Ł. S.) konwalidowało ewentualne uchybienie formy doręczenia. Powyższe odnieść należy również do zarzucanej w skardze wadliwości doręczenia stanowiska wyższego przełożonego. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż po rozpoznaniu odwołania od opinii służbowej wyższy przełożony nie doręczył kopii 3 (trzeciej) strony arkusza opinii służbowej, na której odnotowany został sposób rozpatrzenia odwołania. Po pierwsze jak wynika z pisma pełnomocnika Skarżącego z dnia 20 grudnia 2024 r. (wpływ do organu 30 grudnia 2024 r.) ostatecznie doręczono Skarżącemu również 3 stronę, a co najistotniejsze Skarżący wystąpił do dowódcy jednostki wojskowej z wnioskiem o weryfikację opinii służbowej. Dowódca [...] rozpoznał ten wniosek merytorycznie utrzymując w dniu 26 listopada 2024 r. opinię służbową w mocy. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, iż Skarżący nie został pozbawiony możliwości kwestionowania wydanych opinii służbowych i ze swoich praw skorzystał. W tym miejscu odnosząc się do przytoczonego przez Skarżącego stanowiska Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych wyrażonego w decyzji Nr [...], którą przedłożono w toku postępowania administracyjnego, zaznaczyć należy, że w decyzji tej czytamy, iż "niespełnienie obowiązku doręczenia stronie potwierdzonej kopii opinii służbowej, naruszył prawo strony do wniesienia odwołania od przedmiotowej opinii". Z powyższej decyzji natomiast nie wynika czy w tamtej sprawie w ogóle żołnierz nie otrzymał opinii czy też doręczono mu wyłącznie kopię, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Ponadto co istotne w decyzji tej wskazano jednoznacznie, iż brak doręczenia opinii pozbawił żołnierza możliwości wniesienia odwołania, z czym nie mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie, co opisano wyżej. Tym samym skoro w niniejszej sprawie uchybienia w toku opiniowanie nie pozbawiły Skarżącego możliwości kwestionowania tych opinii we właściwym trybie, to uchybienia te nie mogą stanowić podstaw do twierdzenia, że nie istnieje w obrocie prawnym ostateczna opinia służbowa. Rozpoznając niniejszą sprawę w pełni podzielić należy stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2025 r. sygn. akt III OSK 1279/25, iż ewentualne błędy procesowe postępowania w przedmiocie opiniowania służbowego mogą być podnoszone wyłącznie w postępowaniu przed organami wojskowymi kontrolującymi opinię ad meritum, zaś w postępowaniu mającym za przedmiot zwolnienie żołnierza bada się jedynie czy opinia służbowa została wydana, czy ma ostateczny charakter, czy wydano ją we właściwym postępowaniu i czy pochodzi od właściwego organu. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, iż ustawa o obronie Ojczyzny jest jednym z nielicznych aktów normatywnych w systemie obowiązującego prawa, który posiada preambułę, wskazującą na cele które ustawodawca pragnie osiągną w drodze stanowionej ustawy. Zgodnie z preambułą "w trosce o bezpieczeństwo naszej Ojczyzny, kierując się konstytucyjnym obowiązkiem Jej obrony nałożonym na każdego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej oraz pragnąc zagwarantować wszystkim, którzy realizują ten obowiązek, jak najlepsze warunki, w szczególności żołnierzom, którzy pełnią służbę wojskową dla dobra Rzeczypospolitej Polskiej, a od których służba ta wymaga zdyscyplinowania, lojalności i poświęcenia, stanowi się, co następuje:" Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, iż "całość regulacji prawnych zawartych w tej ustawie służy realizacji celów wskazanych w preambule ustawy. Cele te zaś mają charakter najbardziej rudymentarny dla Ojczyzny i Narodu Polskiego. Są one zogniskowane na bezpieczeństwie Ojczyzny jako miejscu i strukturze organizacyjnej trwania i rozwoju Narodu Polskiego. Podstawowym narzędziem zapewnienie bezpieczeństwa jest armia złożona z żołnierzy. Armia i tworzący ją żołnierze muszą posiadać stałą gotowość i umiejętności do zapewnienia bezpieczeństwa Ojczyzny. Całość szczegółowych regulacji prawnych ustawy o obronie Ojczyzny oceniać należy z zastosowaniem dyrektywy celowościowej i celów wyrażonych w preambule ustawy. Ustawa z 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny służy w pierwszym rzędzie realizacji interesu publicznego, zaś interes indywidualny żołnierza pełniącego służbę podlega ochronie tylko wówczas, gdy wyraźnie taką gwarancję dla żołnierza wprowadza ustawa. Ochrona interesu żołnierza w przypadkach nieuregulowanych wyraźnie w ustawie o obronie Ojczyzny może mieć zaś miejsce tylko wówczas, gdy interes ten nie jest sprzeczny z interesem bezpieczeństwa Ojczyzny. W ten sposób winien być rozumiany przepis art. 7 k.p.a. w zakresie uwzględniania obu interesów w toku postępowań administracyjnych prowadzonych w sprawach żołnierzy pełniących służbę na gruncie ustawy o obronie Ojczyzny". Z tych też względów należy przyjąć, w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjny, iż brak jest na gruncie ustawy o obronie Ojczyzny przepisów zawierających kompetencję dla sądu administracyjnego do badania w toku postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby zarzutów sprowadzających się w istocie do sposobu i wyniku opiniowania skarżącego. Podsumowując tą część rozważań podkreślić należy, iż wbrew zarzutom skargi w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna opinia służbowa stwierdzająca ogólną ocenę niedostateczną Skarżącego, która to opinia poddana została kontroli instancyjnej przez uprawnione i właściwe do tego organy. Tym samym wystąpiła przesłanka obligująca organy wojskowe do wydania decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, a co za tym idzie zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 226 pkt 6 w zb. z art. 127 ustawy o obronie Ojczyzny za niezasadny. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 109 § 1 w zw. z art. 104 § 1 w zw. z art. 122 ust. 6 ustawy o obronie Ojczyzny w zw. z załącznikiem Nr 5 do decyzji Nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2024 r. (Dz. Urz. MON z 2024 r., poz. 3), polegające na uznaniu przez Organ II instancji, iż Skarżącemu doręczony został prawidłowo sporządzony przez Organ I instancji wyciąg z rozkazu personalnego który nie zawierał daty sporządzenia wyciągu oraz wskazania miejsca sporządzenia. Nie jest przedmiotem sporu, iż wzór "wyciągu" określa załącznik nr 5 do decyzji Nr [...] z dnia 8 stycznia 2024 r. w sprawie wprowadzenia do użytku "Instrukcji o zasadach pracy biurowej w resorcie obrony narodowej" (Dz. Urz. MON z 2024 r., poz. 3). Analiza załącznika nr 5 do decyzji Nr [...] Ministra Obrony Narodowej jednoznacznie wskazuje, iż na samym dole wyciągu winien znajdować się "odcisk pieczęci urzędowej" a obok, "podpis, data i miejsce sporządzenia". W niniejszej sprawie na dole wyciągu faktycznie brak jest wskazania daty i miejsca sporządzenia. Jednakże powyższe, w ocenie Sądu, nie można skutkować uznaniem wadliwości doręczonego wyciągu. Należy mieć na uwadze, iż data i miejsce sporządzenia wyciągu jest elementem wyciągu z rozkazu, to jednakże istotne jest aby wyciąg zawierał te elementy, a bez znaczenia pozostaje kwestia w którym miejscu dokładnie się powyższe znajduje. W niniejszej sprawie sporządzony wyciąg na samej górze wskazuje "[...], dn. 03 kwietnia 2025 r.". Tym samym , w ocenie Sadu, wbrew zarzutom skargi" wyciąg z rozkazu personalnego zawiera datę i miejsca jego sporządzenia. Fakt braku powtórzenia tych danych na końcu wyciągu nie może świadczyć o braku tego elementu. Tym samym pomimo, że sporządzony wyciąg rozkazu nie odpowiada wprost określonemu wzorowi, to nie można uznać, iż nie zawiera określonych w tym wzorze elementów tj. daty i miejsca sporządzenia. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi stan faktyczny został ustalony prawidłowo, a dokonana ocena materiału dowodowego nie nosi cech dowolności. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż w obrocie prawnym istnieje opinia służbowa w której skarżący otrzymał niedostateczną ogólną ocenę, a opinia została wydana przez właściwe podmioty, to tym samym zaktualizowała się przesłanka do obligatoryjnego zwolnienia Skarżącego ze służby. W tym stanie rzeczy, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.