III SA/Łd 712/25

Dnia 22 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 21 sierpnia 2025 roku nr 1001-IUOD-3.4812.376.2025.2 w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) umarza postępowanie administracyjne, 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na rzecz skarżącego J. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z 21 sierpnia 2025 r. nr 1001-IUOD-3.4812.376.2025.2 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy własną decyzję z 16 lipca 2025 r. nr 1001-IUOD-2.4811.2239.2025.2 o odmowie uwzględnienia sprzeciwu J.R. od wezwania z 25 kwietnia 2025 r. nr 1001-IUCKOD-1.4810.13464.2025.2 do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z 25 kwietnia 2025 r. nr 1001-IUCKOD-1.4810.13464.2025.2 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na podstawie art. 37ge ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2268 ze zm., dalej: "ustawa o autostradach" lub "u.a.") wezwał J.R. do wniesienia opłaty dodatkowej w wysokości 500 zł. Wezwanie zostało wystosowane w związku z naruszeniem obowiązku wniesienia opłaty za przejazd na płatnym odcinku autostrady A4 węzeł S. w dniu 17 grudnia 2021 r. pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], którego właścicielem w dniu odnotowania naruszenia był J.R. Powyższe wezwanie zostało doręczone adresatowi 6 maja 2025 r. Od ww. wezwania 7 maja 2025 r. J.R. wniósł sprzeciw do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, informując, że opłata za przejazd była uiszczona w jedną stronę biletem nr 11340218 z 17 grudnia 2021 r. obowiązującym od godziny 14:30:47 zakupionym w tym samym dniu o godzinie 8:54:25 kodem 20211217/MPY/9KB3N/83 oraz w drodze powrotnej biletem nr 11348812 z 17 grudnia 2021 r. obowiązującym od godziny 17:00:41 zakupionym w tym samym dniu o godzinie 16:38:43 kodem 20211217/MPY/Z2O2W/57. Bilety zakupiono za pomocą aplikacji mpay. Do sprzeciwu załączono zrzuty z aplikacji, dokumentujące zakup e-biletów. Decyzją z 16 lipca 2025 r. nr 1001-IUOD-2.4811.2239.2025.2 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi odmówił uwzględnienia sprzeciwu od wezwania z 25 kwietnia 2025 r. nr 1001-IUCKOD-1.4810.13464.2025.2 do wniesienia opłaty dodatkowej. 22 lipca 2025 r. J.R. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że przy zakupie biletów doszło do pomyłki edytorskiej poprzez brak wpisania początku numeru rejestracyjnego [...], jednak zakupione bilety miały na celu opłacenie przejazdu pojazdem o numerze rejestracyjnym [...], a nie [...]. Wnioskodawca zaznaczył, że działał w dobrej wierze i nie zamierzał uniknąć opłacenia przejazdu. Wskazaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy własną decyzję z 16 lipca 2025 r. W uzasadnieniu organ powołał treść przepisów materialnoprawnych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, tj. art. 37a ust. 7, 8, 12 i 28, art. 37ge ust. 1, 5 i 6 ustawy o autostradach w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2023 r. i wyjaśnił, że ww. regulacje mają zastosowanie w przypadku przejazdu autostradą rozpoczętego przed dniem 1 lipca 2023 r., na mocy art. 9 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1193, dalej: "ustawa zmieniająca"). Od 1 grudnia 2021 r. do 30 czerwca 2023 r. za przejazd na państwowych autostradach płatnych A2 [...] i A4 [...], zarządzanych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA), obsługiwanych w systemie e-TOLL, można było zapłacić za pomocą: e-biletu autostradowego – wydawanego elektronicznie w aplikacji e-TOLL PL BILET lub w aplikacji partnerów systemu e-TOLL (lista partnerów dostępna na stronie etoll.gov.pl/lekkie/ w zakładce Partnerzy – Sieć dystrybucji e-biletu autostradowego) albo wydawanego w punktach stacjonarnych (bilet papierowy) u partnerów systemu e-TOLL (na stacjach paliw A. S.A. oraz B. SA) oraz przez aplikację e-TOLL i urządzenia pokładowe ZSL lub OBU – opłata naliczana była na podstawie danych geolokalizacyjnych pojazdu, które transmitowane były do systemu e-TOLL. Jedną z form wniesienia opłaty zgodnie z wymogami określonymi w ustawie o autostradach była zatem usługa e-biletu autostradowego dostępna w aplikacji. Bilet autostradowy w rozumieniu ww. ustawy stanowił potwierdzenie wniesienia opłaty i uprawniał do przejazdu autostradą tylko gdy spełnione były warunki określone w art. 37a ust. 12 u.a. W celu jego zakupu należało podać w aplikacji: numer rejestracyjny pojazdu, kategorię pojazdu, węzeł początkowy i końcowy lub całą autostradę oraz datę i godzinę początku okresu ważności e-biletu autostradowego. Wydany e-bilet autostradowy zawierał ww. dane oraz datę i godzinę końca okresu ważności e-biletu autostradowego, liczbę kilometrów, kwotę opłaty za przejazd oraz numer indywidualny e-biletu autostradowego. Organ zauważył, że przejazd autostradą płatną pojazdu o łącznej DMC poniżej 3,5t o numerze rejestracyjnym [...] na płatnym odcinku autostrady A4: węzeł [...] zrealizowany został 17 grudnia 2021 r., tj. przed wejściem w życie przepisów ustawy zmieniającej związku z czym w sprawie zastosowanie mają przepisy dotychczasowe. J.R. jako właściciel pojazdu o ww. nr. rejestracyjnym widniejący w CEPIK był odpowiedzialny za uiszczenie opłaty za ww. przejazd. Opłaty tej system SPOE KAS nie odnotował. Z bazy danych "Infolinia e-bilet", która gromadzi dane dotyczące przejazdów i biletów autostradowych wynika, że 17 grudnia 2021 r. J.R. zakupił bilety autostradowe o numerach: 20211217/MPY/9KB3N/83 dla pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] na kwotę 3,70 zł, ważność biletu: 17 grudnia 2021 r. od godziny 14:30 do 19 grudnia 2021 r. do godziny 14:30, węzeł wjazdowy [...] – węzeł wyjazdowy [...] oraz 20211217/MPY/Z2O2W/57 dla pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] na kwotę 3,70 zł, ważność biletu: 17 grudnia 2021 r. od godziny 17:00 do 19 grudnia 2021 r. do godziny 17:00, węzeł wjazdowy [...]– węzeł wyjazdowy [...]. Natomiast wystosowane do J.R. wezwanie dotyczyło nieopłaconego przejazdu z 17 grudnia 2021 r. o godzinie 15:57 pojazdem o numerze rejestracyjnym [...], na odcinku autostrady A4 węzeł wyjazdowy [...]. Organ podkreślił, że regulacje prawne w zakresie opłat autostradowych nie budzą żadnych wątpliwości interpretacyjnych i jednoznacznie wskazują, że wśród elementów, jakie musi zawierać bilet autostradowy jest numer rejestracyjny pojazdu. Wskazując nieprawidłowy numer rejestracyjny pojazdu właściciel pojazdu nie dochował należytej staranności, ponieważ przed wjazdem na płatny odcinek autostrady nie zweryfikował prawidłowości danych na zakupionym e-bilecie. Przejazd pojazdem o numerach rejestracyjnych innych niż numery pojazdu powiązanego z opłatą jest traktowany jak przejazd bez wniesienia opłaty. Przepisy regulujące tryb poboru opłaty za przejazd płatną autostradą nie przewidują możliwości zaliczenia opłaty uiszczonej za przejazd, nawet niezrealizowany, na poczet przejazdu pojazdem o wskazanych innych numerach rejestracyjnych. Przejazd płatnym odcinkiem autostrady A4 nie powinien mieć miejsca w przypadku braku prawidłowego wniesienia opłaty, a taka sytuacja miała miejsce w sprawie zatem zdaniem organu, opłata dodatkowa w wysokości 500 zł za przejazd pojazdu o nr rejestracyjnym [...] naliczona została prawidłowo, a tym samym zasadna jest odmowa uwzględnienia sprzeciwu od wezwania z 25 kwietnia 2025 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję J.R. podniósł następujące zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego: 1) naruszenia zasady państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) oraz zasady zaufania obywatela do państwa poprzez zignorowanie faktu uiszczenia opłaty oraz działanie organu w sposób nieprzewidywalny i arbitralny. W ocenie skarżącego wpłata kwoty należnej za przejazd, nawet z błędem formalnym, świadczy o dobrej woli i zamiarze wywiązania się z obowiązku, a nie o próbie jego uniknięcia. 2) naruszenia zasady proporcjonalności i zakazu nadmiernego formalizmu – art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie skarżącego nałożenie kary pieniężnej, mimo że cel przepisów – uiszczenie opłaty – został osiągnięty jest nieproporcjonalne i wynika z nadmiernego formalizmu. Błąd w numerze rejestracyjnym jest drobną pomyłką, która w żaden sposób nie naraziła Skarbu Państwa na szkodę, ponieważ należność została uregulowana. 3) bezpodstawnego wzbogacenia Państwa w rozumieniu art. 405 k.c. wskutek pobieranie kary pieniężnej przy jednoczesnym dysponowaniu kwotą za opłacony przejazd kosztem skarżącego. 4) sprzeczności z zasadą domniemania niewinności (art. 42 ust. 3 Konstytucji RP). W przekonaniu skarżącego kara zostaje nałożona bez udowodnienia jego winy – to niego przerzucono ciężar udowodnienia, że należność została uregulowana. Prawo, które najpierw karze, a dopiero potem wymaga udowodnienia braku winy, jest niezgodne z podstawowymi zasadami państwa prawa. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot kosztów postępowania sądowego oraz opłaty dodatkowej w wysokości 500zł, kosztów egzekucyjnych w wysokości 161,06 zł oraz odsetek w wysokości 1,66 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga jest zasadna jednak z innych przyczyn niż zarzuty sformułowane w skardze. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.); stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 3 p.p.s.a. przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, którą organ ten utrzymał w mocy własną decyzję odmawiającą uwzględnienia sprzeciwu skarżącego od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej. Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie jednakże z innych przyczyn niż w niej podniesione. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Z ustaleń dokonanych w rozpoznawanej sprawie wynika, że skarżący 17 grudnia 2021 r. był kierowcą pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], przemieszczającego się po płatnym odcinkiem autostrady A4: węzeł [...]. Opłatę za przejazd ww. uiścił za pomocą aplikacji mpay, błędnie wpisując numer rejestracyjny "[...]". Błąd we wpisanym numerze rejestracyjnym nie uniemożliwił zweryfikowania przejazdu konkretnym pojazdem. Postępowanie związane z wnoszeniem opłat za przejazd autostradą płatną, pobieraniem opłaty dodatkowej za niewniesienie opłaty za przejazd, wnoszeniem sprzeciwu oraz postępowaniem w przedmiocie tego sprzeciwu zostało uregulowane w rozdziale 5a ustawy u.a. Zgodnie z art. 37a ust. 1 u.a. w brzmieniu obowiązującym w dniu przejazdu) za przejazd autostradą, po dostosowaniu jej do poboru opłat, pobierane są opłaty za przejazd. Postępowanie związane z brakiem opłaty w terminach i trybie przewidzianym ustawą, w tym za kontynuację przejazdu autostradą lub jej odcinkiem po upływie daty i godziny końca okresu ważności wskazanych na bilecie, jest inicjowane wezwaniem do wniesienia opłaty dodatkowej, od którego to wezwania przysługuje sprzeciw, a następnie – w razie jego nieuwzględnienia wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepisy k.p.a. – w zakresie określonym w art. 37gf ust. 5 u.a. mają zastosowanie wyłącznie do etapu w sprawie sprzeciwu oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – dlatego, jak wskazuje się w orzecznictwie NSA, postępowanie to jest nie dość, że swoistą hybrydą, to również postępowaniem uproszczonym, determinowanym jego przedmiotem (por. wyrok NSA z 14 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 1818/23, publ. CBOSA). Termin do zgłoszenia sprzeciwu ma charakter procesowy, bowiem określa granice czasowe dla dokonania określonej czynności procesowej – przez adresata wezwania, o którym jest mowa w art. 37ge ust. 7 ustawy u.a. płatnych (podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty dodatkowej) – w postępowaniu zainicjowanym wezwaniem do uiszczenia tej opłaty. Nie ma przy tym znaczenia, że postępowanie to nie jest czystym "postępowaniem administracyjnym jurysdykcyjnym", o którym mowa w k.p.a., chociaż kończy się – w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu – wydaniem decyzji administracyjnej, to jednak przepisy k.p.a. stosuje się w nim "odpowiednio" i we wskazanym w ustawie zakresie (por. wyrok NSA z 14 listopada 2024 r., sygn. akt II GSK 1383/24, publ. CBOSA). Stosownie do treści art. 37ge u.a. za niewniesienie opłaty za przejazd autostradą, o której mowa w art. 37a ust. 7, w tym za kontynuację przejazdu autostradą lub jej odcinkiem po upływie daty i godziny końca okresu ważności wskazanych na bilecie autostradowym, od wnoszącego opłatę pobiera się opłatę dodatkową w wysokości 500 zł. Z kolei w myśl art. 37a ust. 7 u.a. do wniesienia opłaty za przejazd autostradą, pobieranej przez Szefa KAS, jest zobowiązany: 1) właściciel pojazdu albo 2) posiadacz pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, albo 3) użytkownik pojazdu, o którym mowa w art. 80b ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym – zwany dalej "wnoszącym opłatę". Równocześnie Sąd zwraca uwagę na treść art. 37a us. Przepis ten stanowił, iż dane, o których mowa w ust. 12, są gromadzone w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS i przechowywane w tym systemie nie krócej niż 12 miesięcy i nie dłużej niż 24 miesiące, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił przejazd autostradą lub jej odcinkiem, chyba że przed upływem tego terminu zostanie wystawione wezwanie, o którym mowa w art. 37ge ust. 7, wszczęte postępowanie administracyjne, egzekucyjne lub sądowoadministracyjne, w którym dane te są niezbędne; w takim przypadku dane są przechowywane do czasu zakończenia danego postępowania. Zgodnie z art. 25 pkt 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 1005) przepis ten wszedł w życie z dniem 1 grudnia 2021 r. i stosownie do art. 1 pkt 1 lit. c oraz art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1193) obowiązywał do 30 czerwca 2023 r. Tym samym w okresie od 1 grudnia 2021 r. do 30 czerwca 2023 r., a więc w okresie obowiązywania tego przepisu, dane, o których mowa w art. 37a ust. 12 u.a. (a więc dane, które powinien zawierać bilet autostradowy) mogły być gromadzone i przechowywane w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy, ale równocześnie zgodnie z wolą ustawodawcy nie dłużej niż 24 miesiące, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił przejazd autostradą lub jej odcinkiem. Równocześnie ustawodawca w sposób wyraźny pozwolił na dłuższy okres przechowywania tych danych – tj. dłuższy niż 24 miesiące licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił przejazd autostradą lub jej odcinkiem – jedynie w przypadku, gdy przed upływem 24 miesięcy licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił przejazd autostradą lub jej odcinkiem, zostało: wystawione wezwanie, o którym mowa w art. 37ge ust. 7; wszczęte postępowanie administracyjne, egzekucyjne lub sądowoadministracyjne, w którym dane te są niezbędne – w takim jednak przypadku dane te są przechowywane do czasu zakończenia danego postępowania. Zatem jeśli ustawodawca przed wskazanym w treści tego przepisu okresem (tj. przed upływem 24 miesięcy od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił przejazd autostradą lub jej odcinkiem) nie podjął określonych działań (tj. gdy nie wystawił wezwania, o którym mowa w art. 37ge ust. 7 u.a.; bądź nie wszczął postępowania administracyjnego, egzekucyjnego lub sądowoadministracyjnego, w którym dane te są niezbędne), to tym samym nie może w sposób legalny wykorzystywać wskazanych danych. Oznacza to, że dane te nie mogą być już wykorzystywane przez organ, a więc nie mogą być podstawą żądania opłaty dodatkowej. Z treści art. 37a ust. 30 in fine ustawy u.a. płatnych wynika bowiem, że nawet w przypadku wystosowania przed upływem wskazanego terminu (tj. 24 miesięcy od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił przejazd autostradą lub jej odcinkiem) wezwania, o którym mowa w art. 37ge ust. 7 ustawy u.a. płatnych, czy wszczęcia postępowania administracyjnego, egzekucyjnego lub sądowoadministracyjnego (w którym dane te są niezbędne) organ może przechowywać wskazane dane jedynie do czasu zakończenia danego postępowania. W tym miejscu wskazać należy, że w uzasadnieniu do projektu zmian, które spowodowały dodanie do art. 37a ustawy u.a. płatnych ust. 30 (por. druk sejmowy nr IX.1073, opubl. Lex/el, a także https://www.sejm.gov.pl/Sejm9.nsf/ PrzebiegProc.xsp?nr=1073), wskazano, m.in. iż dane zawarte na biletach będą przechowywane nie krócej niż 12 i nie dłużej niż 24 miesięcy, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił przejazd autostradą lub jej odcinkiem. Dane zawarte na biletach, w tym przede wszystkim numer rejestracyjny pojazdu, są niezbędne do poboru opłaty za przejazd. Nie powinny one być przetwarzane bez ograniczenia czasowego. Z drugiej jednak strony w momencie, kiedy dane te zostaną usunięte, Szef KAS bezpowrotnie traci możliwość weryfikacji faktu uiszczenia opłaty za przejazd. Biorąc pod uwagę, że jest to zachowanie podlegające sankcji, w przypadku jej błędnego nałożenia, po usunięciu danych, Szef KAS nie będzie miał możliwości ponownego sprawdzenia, czy opłata została uiszczona. Z tego względu w interesie obywateli zasadne jest, aby okres retencji tych danych nie był zbyt krótki. W świetle powyższego nie może być wątpliwości co do tego, że dane zawarte na biletach, w tym przede wszystkim numer rejestracyjny samochodu nie mogą być przez organ przetwarzane bez ograniczenia czasowego, gdyż ustawodawca w sposób wyraźny takie ograniczenie czasowe wprowadził. Zastrzegł on jednak, że czas ten – z uwagi na interes obywatela – powinien być odpowiedni, tj. z jednej strony nie powinien być zbyt krótki, gdyż z uwagi na interes obywatela – powinien być odpowiedni, tj. z jednej strony nie powinien być on zbyt krótki, gdyż usunięcie tych danych powoduje, że organ bezpowrotnie traci możliwość weryfikacji faktu uiszczenia opłaty za przejazd. Z drugiej jednak strony czas ten nie powinien być zbyt długi, ponieważ trudno przyjąć, że organ może w sposób nieograniczony przechowywać i korzystać ze zgromadzonych danych w celu uruchamiania procedury poboru opłaty dodatkowej. Wskazane założenia ustawodawcy, zdaniem Sądu, zapewniły organom odpowiedni czas na podjęcie działań zmierzających do uzyskania opłaty dodatkowej za przejazd bez uiszczenia opłaty, gdyż dane zawarte na biletach muszą być przechowywane minimum przez 12 miesięcy licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił przejazd autostradą lub jej odcinkiem. A jednocześnie, zgodnie z wolą ustawodawcy, dane te nie mogą być przechowywane w nieskończoność – bez żadnego ograniczenia czasowego, a jedynie przez ściśle określony czas, tj. maksymalnie przez 24 miesiące licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił przejazd autostradą lub jej odcinkiem. Równocześnie ustawodawca przewidział w sposób wyraźny przypadki, w których termin ten ulega wydłużeniu, o których już wspominano. Przy czym, wprowadzenie wskazanego ograniczenia miało zdaniem Sądu na celu pozbawienie organu możliwości wykorzystania wskazanych danych po upływie określonego w przepisie terminu – przepis ten został więc wprowadzony w interesie obywatela. Uznać zatem należy, że skoro okres wskazany w treści tego przepisu upłynie, to organ zobligowany będzie do usunięcia wskazanych danych, tj. danych związanych ze ściśle określonymi przejazdami wykonanymi przez określone ustawą podmioty zobowiązane do wnoszenia opłaty za przejazd autostradą (wszak de facto chodzi zwykle o przejazdy, w odniesieniu do których biletu nie wykupiono), a nie danych związanych z całościowym funkcjonowaniem kont tych podmiotów zarejestrowanych w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS), a co za tym idzie nie będą one mogły być podstawą uruchomienia procedury zmierzającej do uzyskania opłaty dodatkowej, w tym do wystawienia wezwania do jej uiszczenia – organ nie będzie już bowiem miał możliwości oparcia się na zgromadzonych w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS danych zawartych na biletach, gdyż z upływem wskazanego przez ustawodawcę okresu utracił on podstawę do ich przechowywania i wykorzystywania. Z tego też powodu należy uznać, że wykorzystywanie danych, które powinny zostać usunięte z systemu, a co za tym idzie, którymi organ nie ma już prawa dysponować, narusza porządek prawny. Wykorzystanie takich danych ocenić należy jak wykorzystanie dowodu sprzecznego z prawem. W myśl bowiem art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc otwarty katalog środków dowodowych opatrzył ustawodawca warunkiem niesprzeczności dowodu z prawem. W doktrynie wskazuje się, iż określenie, którym posłużył się ustawodawca w art. 75 § 1 k.p.a., tj.: "nie jest sprzeczne z prawem" należy rozumieć szeroko – jako sprzeczność z wszelkiego rodzaju przepisami prawa, a nie wyłącznie z przepisami prawa administracyjnego. Jeśli więc idzie o sprzeczność środka dowodowego z prawem procesowym, to chodzi głównie o niezgodny z określonymi procedurami sposób jego pozyskania. Gdy zaś chodzi o sprzeczność środka dowodowego z prawem materialnym, to tyczy się to sprzeczności z przypadkami, gdy przepisy prawa z różnych względów wyłączają możliwość pozyskania lub posłużenia się określonym środkiem dowodowym. Dowód może być więc sam w sobie sprzeczny z prawem, jak również może to być dowód uzyskany w sposób sprzeczny z prawem (por. P. M. Przybysz, Komentarz do art. 75 k.p.a. [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, Lex/el 2025 r.; K. Budziarek, Dowód sprzeczny z prawem, czyli kilka słów na temat art. 75 § 1 k.p.a., [w:] Administracja. Teoria. Dydaktyka. Praktyka z 2017 r., nr 1, s. 50–67. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Pogląd zaprezentowany w niniejszym orzeczeniu odpowiada w istocie stanowisku samego organu zaprezentowanemu przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na jego internetowej stronie podmiotowej pod adresem: https://e-toll.mf.gov.pl/inne-dokumenty/klauzula-informacyjna-szefa-krajowej-administracji-skarbowej/ (dostęp aktualny na dzień wyrokowania). W ramach zamieszczonej tam klauzuli informacyjnej dotyczącej przetwarzania danych osobowych użytkowników Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej Krajowej Administracji Skarbowej (SPOE KAS) oraz danych pozyskanych za pośrednictwem strony internetowej obsługującej system SPOE KAS lub Telefonicznego Centrum Obsługi Klienta (TCOK) przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, w ramach dodatkowej informacji zamieszczonej po punkcie 11 klauzuli, oznaczonej dodatkowo słowem "UWAGA", informuje się użytkowników wskazanego systemu, a więc de facto korzystających z autostrad płatnych, o przywoływanych tam i szeroko omówionych ramach czasowych związanych z gromadzeniem i przetwarzaniem danych związanych z przejazdem autostradą, zaznaczając, że są one przechowywane nie krócej niż 12 miesięcy i nie dłużej niż 24 miesiące, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił przejazd autostradą lub jej odcinkiem. W przypadku jednak, gdy przed upływem tego terminu zostanie wystawione wezwanie, o którym mowa w art. 37ge ust. 7 ustawy u.a. płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, do uiszczenia opłaty dodatkowej za przejazd autostradą bez wniesienia wymaganej opłaty, wszczęte postępowanie administracyjne, egzekucyjne lub sądowoadministracyjne, w którym dane te są niezbędne, w takim przypadku dane są przechowywane do czasu zakończenia danego postępowania. Z uwagi na stwierdzony charakter naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. uznał, że brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego i w związku z tym postępowanie to umorzył jak w punkcie 2 sentencji wyroku. Obligowało to Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej oraz umorzenia postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 145 § 3 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Kierując się zasadami ekonomiki procesowej, ustawodawca umożliwił więc, aby wyrok sądu administracyjnego definitywnie załatwiał sprawę administracyjną bez potrzeby ponownego angażowania organu administracji tylko po to, żeby wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania nie zależy więc od woli sądu, lecz od stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Przy czym sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu – pozytywne czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W wyniku dokonanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że organ naruszył art. 37a ust. 30 ustawy u.a. pł – nie mógł on bowiem oprzeć ustaleń faktycznych na danych gromadzonych w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS, gdyż w dacie wystawienia wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej nie miał już podstaw do ich przechowywania oraz prowadzenia postępowania zmierzającego do wyegzekwowania od strony opłaty dodatkowej. Równocześnie Sąd zwraca uwagę na to, iż niniejsze rozstrzygnięcie nie pozostaje w sprzeczności z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 1 lipca 2021 r. w sprawie dokonywania zwrotu opłaty dodatkowej oraz rozpatrywania sprzeciwu (Dz. U. z 2021 r. poz. 1205), gdyż w dacie wydania wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej opłaty tej dochodzono nienależnie – w chwili sporządzania wskazanego powyżej wezwania organ nie mógł już dysponować danymi będącymi podstawą wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej. Wobec ujawnionej bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego Sąd nie odniósł się do merytorycznych zarzutów skargi, ponieważ ich rozpatrzenie stało się niecelowe. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi Sąd orzekł w punkcie 3 sentencji wyroku, zgodnie z art. 200 p.p.s.a. d.cz.