III SAB/Kr 9/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Wojewody Małopolskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 sierpnia 2024 r. o uzupełnienie materiału dowodowego w postępowaniu znak: WS-IV.7533.1.1544.2022.KW6 postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 13 grudnia 2025 r. (data nadania) A. F. (dalej: skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na bezczynność Wojewody Małopolskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 sierpnia 2024 r. o uzupełnienie materiału dowodowego w postępowaniu znak: WS-IV.7533.1.1544.2022.KW6. Skarżący wskazał, że jego wniosek oraz wezwanie i ponaglenie, znajdują się w aktach sprawy. Wobec powyższego skarżący wniósł o: - stwierdzenie, że Wojewoda Małopolski dopuścił się bezczynności wprowadzony postepowaniu znak: WS-IV.7533.1.1544.2022.KW6, a bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa – zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z § 1a p.p.s.a.; - ukaranie dyscyplinarne urzędników winnych naruszenia prawa – winnych zaistniałej bezczynności; - przyznanie na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; - zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wyjaśnił, że działka nr [...] była przedmiotem postępowania prowadzonego przez organem w sprawie stwierdzenia nabycia prawa własności z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Miasto Zakopane w trybu art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 z poźn. zm.). Postepowanie zakończyło się wydaniem w dniu 5 sierpnia 2025 r. decyzji znak: WS-IV.7533.1.1544.2022, która to decyzja skierowana została do skarżącego i B. J., jako współwłaścicieli tej nieruchomości zgodnie z treścią księgi wieczystej [...]. Obecnie akta sprawy znak: WS- IV.7533.1.1544.2022.KW6 znajdują się w posiadaniu organu odwoławczego – Ministra Finansów i Gospodarki, albowiem skarżący i B. J. złożyli odwołania w administracyjnym toku instancji od ww. decyzji, które nie zostały dotychczas rozpoznane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. Jeżeli organ trwa w bezczynności po wniesieniu skargi podlega ona merytorycznemu rozpoznaniu. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi, postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. Jeszcze inną sytuacja jest sytuacja, gdy bezczynność ustała przed wniesieniem skargi. W takiej sytuacji nie ma przedmiotu skargi (nie ma bezczynności), a zatem skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 13 grudnia 2025 r. (data nadania), skarżący złożył skargę na bezczynność Wojewody Małopolskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 sierpnia 2024 r. o uzupełnienie materiału dowodowego w postępowaniu znak: WS-IV.7533.1.1544.2022.KW6. Z akt sprawy wynika jednak, że postępowanie prowadzone pod znakiem: WS-IV.7533.1.1544.2022 zakończyło się wydaniem przez Wojewodę Małopolski decyzji w dniu 5 sierpnia 2025 r. W związku z powyższym skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.