II SA/Rz 1627/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2026 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na postanowienia Wojewody Podkarpackiego z dnia 8 lipca 2025 r. nr O-II.6151.1278.2025 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę - postanawia - odrzucić skargę II SA/Rz 1627/25 UZASADNIENIE W dniu 18 grudnia 2025 r. do WSA w Rzeszowie wpłynęła skarga na opisane w sentencji postanowienie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 grudnia 2025 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braków fiskalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Wezwanie przesłano Skarżącemu na wskazany adres i skutecznie doręczono w dniu 7 stycznia 2026 r. Fakt doręczenia potwierdza zalegające w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru. Termin do usunięcia braków fiskalnych skargi upływał zatem w dniu 14 stycznia 2026 r. Mimo upływu zakreślonego terminu braków tych nie usunięto. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na postanowienie wydane przez organ administracji publicznej jej wniesienie dopuszczalne po wyczerpaniu tryb zażaleniowego przewidzianego w art. 141 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm., dalej: "k.p.a."). Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zgodnie natomiast z art. 127 § 1 i 2 w zw. z art. 144 k.p.a. od postanowienia wydanego w pierwszej instancji służy stronie zażalenie tylko do jednej instancji, a stosownie do art. 127 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. właściwy do rozpatrzenia zażalenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Stosownie do art. 104 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2013 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1079, dalej: "u.c.") zezwolenia na pobyt czasowy, z wyjątkiem zezwoleń, o których mowa w art. 139a ust. 1 i art. 139o ust. 1, udziela lub odmawia jego udzielenia wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, w drodze decyzji. Stosownie do art. 22 ust 2 u.c. Szef Urzędu jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewody w sprawach uregulowanych w ustawach, o których mowa w ust. 1 pkt 1. Stosownie natomiast do art. 22 ust. 1 pkt 1 u.c. do zadań Szefa Urzędu należy wydawanie decyzji i postanowień w pierwszej instancji oraz rozpatrywanie odwołań od decyzji i zażaleń na postanowienia wydane w pierwszej instancji przez inne organy w sprawach uregulowanych: a) w niniejszej ustawie, b) w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, c) w ustawie z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin. Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że Skarżący wbrew dyspozycji normy wynikającej z art. 52 § 1 p.p.s.a. nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, mimo prawidłowego pouczenia o prawie do wniesienia zażalenia na zaskarżone w niniejszym postępowaniu postanowienia do Organu II instancji. Stwierdzić należy zatem, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie Organu I instancji jest niedopuszczalna. Końcowo Sąd zauważa, że z uwagi na fakt wniesienia skargi na postanowienie Organu I instancji, a zatem niedopuszczalnej, niezasadne było wzywanie Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego. Niezasadność wezwania nie ma jednak wpływu na kwestię dopuszczalności skargi. Nawet bowiem w przypadku uiszczenia wpisu skarga podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna, a wpis podlegałby zwrotowi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekł, jak sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.