II SA/Gl 1448/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Żurawik, Asesor WSA Aneta Majowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 maja 2023 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 25 lipca 2022 r. nr IFXIV.7840.1.16.2022 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Wnioskiem z dnia 20 marca 2020 r. P. Sp. z o.o. w W. (dalej: "inwestor" lub "skarżący") zwróciła się do Prezydenta Miasta Z. (dalej: "organ I instancji") o wydanie pozwolenia dla realizacji inwestycji obejmującej stację bazową telefonii komórkowej o oznaczeniu [...] wraz z instalacją elektryczną, na terenie nieruchomości objętej działką nr [...], tj. na dachu istniejącego budynku-nieruchomości objętej Wspólnotą Mieszkaniową Nieruchomości przy [...] w Z. (dalej: "WM"). Pismem z dnia 24 czerwca 2020 r., złożonym w organie I instancji w dniu 25 czerwca 2020 r., Zarząd Budynków Miejskich w Z. (dalej: "ZBM") poinformował o wynikach głosowania nad uchwałą o uchyleniu uchwały z dnia [...]r., nr [...], wyrażającej zgodę na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Organ I instancji decyzją z dnia 25 czerwca 2020 r., nr [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Po rozpoznaniu odwołania inwestora, Wojewoda Śląski (dalej: "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") decyzją z dnia 13 października 2021, nr IFXIV.7840.4.39.2020, uchylił w całości decyzję organu I instancji z uwagi na zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "m.p.z.p.") miasta Z. (uchwała Rady Miasta Z. z dnia [...] r., nr [...]) oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W toku ponownego prowadzenia postępowania, organ I instancji wezwał inwestora do przedłożenia aktualnego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz z kserokopią aktualnie obowiązującej umowy lub innego dokumentu potwierdzającego ten stan prawny, wyjaśniając przy tym, że w dniu 19 sierpnia 2020 r. do organu wpłynęła kopia pisma ZBM, działającego jako administrator WM, adresowanego do inwestora i informującego o wypowiedzeniu umowy zawartej w dniu 3 czerwca 2016 r. W odpowiedzi na to pismo, inwestor wskazał, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane znajdujące się w aktach sprawy nie straciło swojej mocy prawnej i nadal jest aktualne. Jednocześnie ZBM potwierdził, że właściciele przedmiotowej nieruchomości (tj. działki nr [...]) podtrzymują swój sprzeciw wobec budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Dodatkowo, organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdził niezgodność projektowanej inwestycji z aktualnie obowiązującymi ustaleniami m.p.z.p.- uchwała z dnia [...]r., nr [...], oraz zmianą m.p.z.p.- uchwała z dnia [...]r., nr [...]. Podał, że dopuszczalna wysokość zabudowy na terenie sąsiadującym z projektowaną inwestycją, tj. w obszarze oddziaływania inwestycji, wynosi odpowiednio 35 m i 18 m, natomiast projektant dokonał analizy lokalizacji miejsc dostępnych dla ludności na wysokości 14,7 m (azymut 25o), 16,3 m (azymut 130o) i 14,4 m (azymut 280o), oraz nie uwzględnił możliwości zabudowy terenów o symbolu "B31MW" (azymut 130o i 280o) i "B17U" (azymut 25o) budynkami o maksymalnej wysokości odpowiednio 35 m i 18 m. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i uzupełnieniu materiału dowodowego, organ I instancji decyzją z dnia 27 stycznia 2022 r., nr [...], działając na podstawie art. 35 ust. 3 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, obecnie t. jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 682, dalej: "pr.b."), odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestora obejmującego stację bazową telefonii komórkowej o oznaczeniu [...] wraz z instalacją elektryczną oraz wykonane zostaną następujące prace: antenowa konstrukcja wsporcza (dalej: "AKW") o wysokości trzonu 13,48 m (wysokość uwzględnia wysokość sztyc odgromowych oraz wysokość stalowej podstawy trzonu), w konstrukcji rurowej z odciągami montowana na powierzchni istniejącego budynku z wykorzystaniem układu elementów konstrukcyjnych tego budynku; instalacja 9 sztuk anten sektorowych zawieszonych na powierzchni wsporników instalowanych na AKW: 5 anten typu HW ADU4518R11 skierowanych w azymutach: 25o, 130o, 280o, wysokość zawieszenia (środek geometryczny): 27,10 m n.p.t.; 3 anteny typu HW A264518RO skierowane w azymutach: 25o, 130o, 280o, wysokość zawieszenia (środek geometryczny): 27,40 m n.p.t.; 1 antena typu HW A794517RO skierowana w azymucie: 280o, wysokość zawieszenia (środek geometryczny): 26,80 m n.p.t.; instalacja 1 anteny radiowej- Ø 0,3 m, skierowanej w azymucie 357o, wysokość zawieszenia 24,80 m n.p.t. zawieszonej na AKW za pośrednictwem wspornika antenowego; instalacja 15 urządzeń RRU do powierzchni wsporników zawieszonych na AKW; urządzenia sterujące na konstrukcjach wsporczych na powierzchni dachu budynku, skrzynka elektryczna, drogi kablowe łączące anteny z urządzeniami sterującymi, instalacja elektroenergetyczna. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że budowa projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej ograniczy właścicielom działek, znajdujących się w obszarze oddziaływania, realizację zamierzeń inwestycyjnych w przyszłości. Z uwagi na brak prawnych możliwości dokonania ponownej weryfikacji oddziaływania projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na ich nieruchomości, właściciele nie będą mieli możliwości ustalenia faktycznego wpływu tej inwestycji na miejsca dostępne dla ludności w budynkach, które mogą być potencjalnie zrealizowane na tym obszarze w przyszłości, zgodnie z m.p.z.p. Nadto, obszar oddziaływania obejmuje działkę nr [...] oraz dodatkowo uwzględnia nieruchomości sąsiadujące bezpośrednio z projektowaną inwestycją, tj. działki nr [...], [...], [...], [...] i [...], a właściciele tych nieruchomości zostali uznani przez organ za strony postępowania. Końcowo organ I instancji powołał się na brak aktualnego oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz niezgodność projektowanej inwestycji z aktualnie obowiązującymi ustaleniami m.p.z.p. Po rozpoznaniu odwołania inwestora, organ II instancji decyzją z dnia 25 lipca 2022 r., nr IFXIV.7840.1.16.2022, utrzymał w mocy decyzję organ I instancji z dnia 27 stycznia 2022 r. W uzasadnieniu podał, że warunkiem niezbędnym wydania pozwolenia na budowę jest złożenie przez inwestora oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a nie udokumentowanie tego prawa. Regułą jest to, że prawo zabudowy nieruchomości gruntowej przysługuje tylko temu, kto w istocie posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W sytuacji zatem, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej poweźmie wiadomość, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może nie odpowiadać lub być niezgodne ze stanem rzeczywistym, jego obowiązkiem jest wyjaśnić tą kwestię. Inwestor swoje prawo do dysponowania nieruchomością wywodził z faktu zawarcia umowy najmu z ZBM, który reprezentuje mieszkańców budynku wielorodzinnego znajdującego się na działce nr [...] (WM). Wobec faktu, że właściciele nieruchomości, na których ma się znajdować projektowana inwestycja podjęli uchwałę o uchyleniu uchwały nr [...] z dnia [...]r. wyrażającej zgodę na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, to uchwała taka jest wiążąca dla organów administracji architektoniczno-budowlanej. Umowa najmu zawarta między inwestorem a ZBM nie może być jedynym czynnikiem decydującym o możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji zwłaszcza w sytuacji, gdy większość właścicieli nieruchomości nie wyraża zgody na jej realizację. Organ administracji publicznej nie jest władny w tej sytuacji do badania, czy skutecznie doszło do wypowiedzenia umowy, bowiem wystarczy oświadczenie właścicieli, iż nie wyrażają zgody na realizację takiej inwestycji. Odnośnie drugiego z zarzutów odwołania dotyczącego niezgodności inwestycji z m.p.z.p. organ II instancji wskazał, że inwestor słusznie zauważył, iż na działkach sąsiednich może powstać zabudowa do 35 m (lub 18 m), stąd nie ma to znaczenia dla obecnie realizowanej inwestycji. Zgodnie z art. 124 § 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.): "Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości". Dla miejsc dostępnych dla ludności bada się równoważną moc promieniowaną izotropową i w wypadku gdy taka wiązka wkracza w istniejącą zabudowę to inwestor ma obowiązek przeprowadzić odpowiednie postępowanie środowiskowe. Czyni się to tylko dla istniejącej w chwili orzekania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej zabudowy. Powyższe rozważania mają charakter teoretyczny, bowiem od dnia 4 czerwca 2022 r. obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071), na podstawie którego uchylone zostały przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.), w oparciu o które dotychczas dokonywano kwalifikacji czy dany rodzaj przedsięwzięcia obejmujący instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne - wymaga oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o której mowa w art. 59 ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko (t. jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1029), czy też nie. Obecnie wykreślenie tego rodzaju inwestycji z powyższego rozporządzenia powoduje, że nie będą one wymagały uzyskania decyzji środowiskowej, a co za tym idzie organy nie będą władne do badania mocy sumarycznej promieniowana izotropowo wyznaczonej dla anten. Stąd też wskazana przez organ I instancji przesłanka niezgodności inwestycji z postanowieniami m.p.z.p. nie występuje w niniejszej sprawie. Organ II instancji wyjaśnił także, że częściowo podziela stanowisko inwestora dotyczące naruszenia niektórych przepisów postępowania przez organ I instancji m. in. naruszenia art. 79a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: "k.p.a."). Jednakże powyższe uchybienia nie miały wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem organ I instancji co do zasady wydał prawidłową decyzję z uwagi na fakt, że przedmiotowa inwestycja nie spełnia wymagań stawianych przez przepisy pr.b. Pismem z dnia 31 sierpnia 2022 r. inwestor złożył skargę na powyższą decyzję, wnosząc o uchylenie zarówno decyzji organu I, jak i II instancji. Zarzucił jej naruszenie: − art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w całości, tj. jego zastosowanie, w sytuacji, gdy decyzję należało co najmniej uchylić; − art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., przez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nieprzeprowadzenie wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonanie jego oceny w sposób dowolny wybiórczy, co doprowadziło do niezasadnego przyjęcia, że inwestor nie przedstawił organowi I instancji aktualnego oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane; − art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne ustalenie, iż brak jest aktualnego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; − art. 107 § 3 w zw. z 11 k.p.a., przez niewskazanie w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz (w szczególności) przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, podczas gdy z tego przepisu wynika bezwzględny obowiązek wskazania w uzasadnieniu decyzji powyższych elementów; − art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez nie działanie w postępowaniu administracyjnym przez organ I i II instancji na podstawie i w granicach prawa, a w konsekwencji naruszenie art. 8 § 1 k.p.a., tj. zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; − art. 75 § 1 w zw. z art. 76a § 2 k.p.a. oraz art. 76a § 3 k.p.a., poprzez błędne uznanie nieuwierzytelnionej kopii pisma za oryginał dokumentu; − art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 4 pr.b., poprzez niezastosowanie pomimo spełnienia przez inwestora wymagań określonych tych przepisach; − art. 4 pr.b., poprzez niezastosowanie w sytuacji wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zgodności zamierzeń budowlanych z przepisami pr. b. w zw. z art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pr.b. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że umowa najmu została na piśmie zawarta dnia 3 czerwca 2016 r. na czas oznaczony 10 lat (§ 4 ust. 1 umowy najmu), z datą pewną. Możliwość jej rozwiązania dla wynajmującego została przewidziana w § 4 ust. 2 umowy: "w przypadku zalegania przez Najemcę z zapłatą czynszu większą niż 30 dni, z zastrzeżeniem, że Wynajmujący, przed złożeniem odpowiedniego oświadczenia, zobowiązany jest wezwać pisemnie pod rygorem nieważności Najemcę do zapłaty należnego czynszu, wyznaczając w tym celu odpowiedni termin, który nie będzie krótszy niż 30 dni od daty doręczenia wezwania.". Zgodnie z tą umową czynsz płatny jest od dnia podpisania protokołu przejęcia przedmiotu najmu (§ 7 ust. 1 umowy), a protokół podpisania przedmiotu najmu nie został do tej pory podpisany. Wobec tego nie zaktualizował się obowiązek płatności czynszu najmu, stąd też wynajmujący nie miał podstaw do rozwiązania umowy. Pismem z dnia 30 września 2022 r. organ II instancji złożył odpowiedź na skargę i wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 30 listopada 2022 r. ZBM poinformował, że WM podtrzymuje sprzeciw wobec budowy masztu antenowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Na wstępie przypomnieć jednak należy, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja organu II instancji z dnia 25 lipca 2022 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 27 stycznia 2022 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przywołanej już wcześniej stacji bazowej telefonii komórkowej. Przechodząc do merytorycznej oceny kwestionowanej skargą decyzji, wskazać należy, że wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę oraz o zatwierdzenie projektu budowalnego inwestycji wpłynął do organu w dniu 20 marca 2020 r. i dlatego stosownie do art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471) zastosowano w sprawie przepisy pr.b. w brzemieniu sprzed dnia 19 września 2020 r. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 pr.b. pozwolenie na budowę wydaje się temu, kto złoży w tym przedmiocie stosowny wniosek oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie natomiast do art. 35 ust. 1 pr.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 pr.b. Jeżeli inwestor spełnia wymagania określone przepisami pr.b. organ nie może odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - art. 35 ust. 4 pr.b. W świetle powołanych wyżej przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjnie wyznaczone granice, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego - organ obowiązany jest ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. Zgodnie z art. 4 pr. b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z kolei, w art. 3 pkt 1 pr. b., zdefiniowano pojęcie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przez które to rozumie się tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Tak szeroki zakres wykazania prawa do dysponowania nieruchomością obejmuje zgodę na wykonywanie robót budowlanych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 526/20). Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, dalej: "u.w.l."; t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048). Nadto, z jej art. 6 i art. 21 wynika, iż w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej podmiotem praw i obowiązków jest wspólnota, gdyż to ona działa za członków wspólnoty, a więc w ich interesie. Czynności prawne i te faktyczne oraz załatwianie spraw przed urzędami i sądami odnoszące się do nieruchomości wspólnej, należą w niniejszej sprawie do kompetencji WM. W świetle definicji zawartej w art. 3 ust. 2 u.w.l. dach budynku niewątpliwie jest częścią wspólną nieruchomości i wszelkie kwestie związane z jej przebudową wymagają zgody WM (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 310/15). Oznacza to, że w postępowaniu administracyjnym mającym za przedmiot wykonanie robót budowlanych co do części wspólnych, interes prawny ma wspólnota, reprezentowana przez zarząd. Powzięcie jakichkolwiek wątpliwości, co do złożonego oświadczenia uprawnia do podjęcia w tym zakresie stosownych czynności wyjaśniających (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Go 802/13). Taka właśnie sytuacja zaistniała w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Z analizy akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że udzielona uchwałą z [...] r. zgoda na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, została cofnięta. Członkowie WM nie wyrazili woli budowy planowanej inwestycji na dachu budynku do nich należącego. Okoliczność ta wynika z pism uczestników postępowania K. i B. S. z dnia 22 czerwca 2020 r. oraz pism ZBM z dnia 24 i 30 czerwca 2020 r. W aktach znajduje się również wiadomość e-mail skierowana do organu I instancji przez ZBM, której załącznikiem był skan pisma z dnia 19 sierpnia 2020 r. Wynika z niego, że wypowiedziano zawartą między WM a inwestorem umowę najmu. Stąd też inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sprzeciw wobec budowy stacji bazowej telefonii komórkowej w imieniu WM, podtrzymał ZBM w piśmie z dnia 22 grudnia 2021 r. Rację ma organ I instancji, że powzięcie wiadomości o tym, że oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może nie odpowiadać prawu lub jest niezgodne z rzeczywistym stanem prawnym, kładzie na niego obowiązek wyjaśnienia tej kwestii. W niniejszej sprawie organ I instancji uczynił zadość temu obowiązkowi. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, wola członków WM została przez nich klarownie wyrażona, o czym świadczy również procentowy ich udział w głosowaniu za przyjęciem uchwały o uchyleniu uchwały z [...] r. Co ważne, zadaniem organu, ani też Sądu, nie jest badanie skuteczności obowiązywania umowy najmu, czy też skuteczności jej wypowiedzenia. Na gruncie niniejszej sprawy organ I instancji dokonał weryfikacji wniosku inwestora oraz załączonych do niego dokumentów, dodatkowo uzupełnionych w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Materiał dowodowy został zebrany w sposób rzetelny i skrupulatny oraz był kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, a jego spójna, logiczna i kompleksowa ocena dokonana przez organ II instancji nie naruszyła granic swobodnej oceny dowodów i skład orzekający w niniejszej sprawie ją podziela. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji świadczy o wypełnieniu przez organ II instancji obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa. W tym stanie sprawy zarzuty skargi dotyczące naruszeń przepisów postępowania nie znajdują potwierdzenia. Nadto, nie zaistniały wątpliwości, które można rozstrzygnąć na korzyść inwestora, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, bowiem organ II instancji w sposób wszechstronny i przekonywujący przedstawił argumentację na poparcie swojego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 p.p.s.a. Z kolei, powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.