IV SA/Wa 99/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.) Asesor WSA Wanda Zielińska – Baran Protokolant Andrzej Malinowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2004 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu odwołania T. B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] października 2003 r. w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nieruchomości położonej w O. przy zbiegu ulic [...] dla inwestycji polegającej na budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 42 ust. 1 pkt 2 i 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tj. Dz.U, 1999 nr 15 poz. 139 z późn. zn) w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80 poz. 717).W uzasadnieniu organ podniósł, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwala inwestorom ubiegać się o wydanie na ich rzecz decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie ustaleń tego planu, który jest przepisem prawa lokalnego. Organ rozpoznający wniosek o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla danej inwestycji - ogranicza się wyłącznie do zbadania zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Plan zagospodarowania obejmujący teren planowanej inwestycji, zatwierdzony uchwałą Rady Miasta O. z dnia [...].07.2003 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Wojewody [...] nr [...] poz. [...] z [...].09.2003 r., przewidywał całkowity zakaz zabudowy na terenie objętym inwestycją. W tej sytuacji organ odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wskazanej we wniosku inwestycji jako sprzecznej z omawianym planem. Dodatkowo organ wskazał na treść art.46a ust. 1 powołanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wprowadzający bezwzględny wymóg zgodności decyzji ustalającej warunki zabudowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod rygorem jej nieważności. W skardze T. B. wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2004 r. zarzucając jej naruszenie przepisów: art. 6, 7, 8, 77 § 1i 107§3 kpa w zw. z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 5 art. 3 pkt 1 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. i w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organy wydające decyzję w niniejszej sprawie oparły rozstrzygniecie wyłącznie na analizie planowanej inwestycji z punktu widzenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pomijając szereg okoliczności takich jak stosunki miejscowe, wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury ewentualnych zagrożeń dla środowiska naturalnego Zdaniem skarżącej -w świetle art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej tylko w przypadku sprzeczności inwestycji z interesem publicznym - racjonalne i uzasadnione byłoby odmowne załatwienie wniosku właściciela działki o ustalenie warunków zabudowy ograniczające drastycznie jego konstytucyjnie zagwarantowane prawo własności. Skarżąca zarzuciła, że organ ii instancji nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wskazanych w odwołaniu zarzutów dotyczących ograniczenia jej prawa własności. Dodatkowo wskazała, że planowana inwestycja nie narusza ładu przestrzennego albowiem przedmiotowa działka znajduje się przy głównej ulicy, w Centrum O., w jej bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się bloki mieszkalne a na przedmiotowej działce kilkadziesiąt lat wcześniej posadowione były budynki mieszkalne, rozebrane w latach 50-tych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Motywując tć stanowisko podtrzymało argumentacje zawartą w uzasadnieniu decyzji. Dodatkowo wskazało, że nie doszło do naruszenia żadnego z przepisów procesowych wskazanych przez skarżącą a uzasadnienie odpowiada wymogom art. 107§3 kpa Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Jak wynika z treści art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tj. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 z późn. zm.) - postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma na celu zbadanie czy zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca wskazał, że jedynie w sytuacji, gdy zamierzenie jest sprzeczne z takim planem organ może odmówić ustalenia warunków zabudowy. 2 wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta O. nr [...] i ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Wojewody [...] z dnia [...].09.2003 r.i dołączonego do niego wyrysu wynika, że działka, na której planowana jest inwestycja położona jest na terenie leśnym obejmującym całkowity zakaz zabudowy. Plan zabrania na tym terenie wznoszenia budowli i urządzeń nie związanych z gospodarką leśną i funkcją turystyczno - wypoczynkową natomiast dopuszcza budowę ścieżek rowerowych i urządzeń służących turystyce i wypoczynkowi po uzgodnieniu z Nadleśnictwem C. Plan zabrania także niszczenia wydm, które uznaje się za cenne elementy krajobrazu obszaru objętego planem. Działka znajduje się w granicach strefy ochrony urbanistycznej [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. We wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skarżąca wskazała, że inwestycja ma polegać na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Nie jest to, zatem budowla związana z gospodarką leśną i posiadająca funkcję turystyczno -wypoczynkową, na wznoszenie, której zezwala miejscowy plan. Zamierzona przez skarżącą inwestycja jest, zatem sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a to skutkowało odmową ustalenia warunków zabudowy. Odmienne rozstrzygnięcie - jak słusznie wskazało Samorządowe kolegium Odwoławcze – prowadziłoby do nieważności decyzji - na mocy art. 46a wskazanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie można podzielić zarzutu skargi, że rozstrzygnięcie organów (zarówno I jak i II instancji) pomija kwestię przysługującego skarżącej prawa własności działki, które zostało znacznie ograniczone tymi decyzjami albowiem odmowa ustalenia warunków zabudowy skutkuje tym, że T. B. nie może w pełni dysponować działką W pierwszej kolejności należy wskazać, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich ( art. 46 w/w ustawy). A zatem organ nie bada czy wnioskującemu o ustalenie warunków -przysługują jakiekolwiek prawa rzeczowe do terenu inwestycji. Po drugie natomiast wbrew twierdzeniu skarżącej - rozstrzygnięcie organów nie jest sprzeczne z art. 140 kc. Ten stanowi wszak, że właściciel może korzystać z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Niewątpliwie prawo własności jest prawem szczególnie chronionym lecz twierdzenia skarżącej, że może być ono ograniczone jedynie w ściśle określonych sytuacjach podyktowanych koniecznością ochrony interesu publicznego - nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawnych. Szereg ustaw wprowadza ograniczenia w korzystaniu i dysponowaniu rzeczą a jedną z nich jest Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym. Takie ograniczenie do zagospodarowania terenu - przepisami ustaw -przewiduje także omawiana ustawa w art. 3, co tym więcej przemawia za tym, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącej, że uzasadnienie decyzji nie odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 kpa. W ocenie Sądu zawiera ono wszystkie niezbędne elementy - Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało fakty, które uznało za udowodnione oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia. Odniosło się także do zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących naruszenia art. 140 kc oraz art. art.64 Konstytucji. Co do zarzutu skarżącej, odnoszącego się do stwierdzenia organu II instancji, żeita terenie planowanej inwestycji obowiązuje całkowity zakaz zabudowy, co rozmija się rzeczywistym stanem rzeczy wskazać należy, że zapis miejscowego planu zagospodarowania terenu w części "zasady zagospodarowanie terenu" jednoznacznie wskazują na całkowity zakaz zabudowy na tym terenie za wyjątkiem ścieżek rowerowych i urządzeń służących turystyce i wypoczynkowi. Skarżąca nie wskazywała natomiast ażeby planowana przez nią inwestycja miała pełnić funkcję związana z gospodarką leśną i turystyczno - wypoczynkową. W tej sytuacji - wobec niezasadności zarzutów skargi i braku podstaw zaskarżenia, które winny być wzięte pod uwagę z urzędu -skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz 1270) oraz powołanych wyżej przepisów należało orzec jak w sentencji.