II SA/Łd 851/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie: NSA Ewa Markiewicz, Asesor Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę instalacji gazowej p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. II SA/Łd 851/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł. przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta Ł. został zatwierdzony projekt budowlany i wydano pozwolenie na budowę dla W. i P.T. zam. w Ł. przy ul. A na wykonanie rozbudowy instalacji gazu w lokalach mieszkalnych nr 2 i nr 4 przy ul. A w Ł. Od decyzji tej złożyła odwołanie J. P. podnosząc, iż organ I instancji wydał tę decyzję bez konsultacji z odwołującą się i bez jej zgody. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] wydał decyzję uchylającą zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i w tym stanie faktycznym umorzył prowadzone postępowanie. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, iż o złożonym odwołaniu i przekazaniu go zgodnie z obowiązującym trybem postępowania do organu II instancji zostały powiadomione wszystkie strony postępowania w tym zainteresowany inwestor W. i P. T. Tym samym podjęta decyzja o pozwoleniu na budowę nie stała się prawomocną, upoważniającą inwestora do rozpoczęcia robót. Jednak jak wynika z oświadczenia inwestora, prace instalacyjne objęte pozwoleniem na budowę zostały wykonane. Stało się to w okresie odwoławczym, kiedy decyzja nie była jeszcze prawomocna , gdyż pozostałe strony otrzymały ją z opóźnieniem. Wojewoda [...] wskazał, że ponieważ istniało duże prawdopodobieństwo innego terminu odbioru decyzji przez inne strony postępowania niż przez P. T., który odebrał ją osobiście, do obowiązku inwestora należało dołożenie staranności w ustaleniu czy decyzja uprawomocniła się. W aktach sprawy brakuje także oświadczenia kierownika budowy przyjmującego na siebie obowiązki sprawowania nadzoru nad inwestycją, co jest niezbędne do podjęcia prac. W tej sytuacji należy przyjąć, iż inwestor nie dopełnił wszystkich obowiązków przed rozpoczęciem prac a tym samym popełnił samowolę naruszając przepisy obowiązującego prawa budowlanego. W związku z tym postępowanie w sprawie o pozwolenie na budowę stało się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć. Na decyzję Wojewody [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył P. T., wnosząc o uchylenie tej decyzji. W skardze skarżący podniósł, ze Wojewoda [...] nie ustosunkował się merytorycznie do bezzasadnych zarzutów J. P., choć powinien badać dopuszczalność odwołania i brak interesu prawnego po jej stronie. Wskazał, iż decyzja I instancji została mu doręczona grudnia 1998 r. Roboty instalacyjne zostały rozpoczęte w dniu 21 grudnia 1998 r. co zostało potwierdzone wpisem w dzienniku budowy ( wydanym w Wydziale Urbanistyki i Architektury w którym wcześniej odebrał decyzję )- czyli po upływie terminu do wniesienia odwołania. Upływ tego terminu oznaczał dla niego, że decyzja stała się ostateczna. Decyzję I instancji doręczono J. P. mimo, że nie brała udziału w postępowaniu i nie była wymagana jej zgoda na wykonanie instalacji gazowej, bo wykonanie tego typu robót mieści się w granicach zwykłego zarządu. Odwołanie zostało złożone w dniu [...] a on dowiedział się o nim dopiero po zakończeniu robót instalacyjnych, po 6 stycznia 1999 r. przy czym, nie otrzymał o nim zawiadomienia na piśmie. Skarżący zarzucił dokonanie ustaleń z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, rozpatrzenie odwołania mimo braku interesu prawnego J. P. i bez ustosunkowania się merytorycznego do jej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wyrokiem z dnia 7 stycznia 2003 roku uchylił decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] , uznając, iż rozpoznanie przez Wojewodę [...] sprawy nastąpiło bez wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności tej sprawy, w szczególności nie zostały wyjaśnione okoliczności związane z doręczeniem decyzji organu I instancji stronom postępowania. Wojewoda [...] ponownie rozpatrując sprawę decyzją z dnia [...]. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie przed organem administracji architektoniczno-budowlanej I instancji. Wojewoda [...] rozpoznając ponownie sprawę wskazał, iż odwołanie J. P. dotyczy wydanego pozwolenia na budowę, natomiast roboty budowlane zostały wykonane i zakończone na początku stycznia 1999 roku i wobec powyższego należy stwierdzić, iż bezprzedmiotowe stało się postępowanie organu administracji architektoniczno- budowlanej w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji, która została już zrealizowana. Art.105 § 1 kpa stanowi, iż gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji państwowej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] zaskarżył do Sądu P. T., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) ewentualnie o jej uchylenie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 , art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 kpa. Skarżący wskazał, iż w postępowaniu odwoławczym oraz w zaskarżonej decyzji w ogóle nie ustosunkowano się do zarzutów osoby wnoszącej odwołanie, tj. J. P., która nie brała udziału w postępowaniu w I instancji. Sam fakt doręczenia tej osobie decyzji wydanej w I instancji nie przesądza o jej statusie strony postępowania w rozumieniu art. 28 kpa. Organ odwoławczy nie wyjaśnił tej kwestii, a w szczególności – czy decyzja wydana w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę instalacji gazowej w lokalach mieszkalnych stanowiących własność skarżącego naruszała interes prawny osoby odwołującej się od tej decyzji tj. jej prawa i uprawnienia wynikające z przepisów prawa materialnego. Skarżący podkreślił ponadto, iż nie zgadza się z twierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżący wykonał instalację gazową w warunkach, samowoli budowlanej bądź niezgodnie z pozwoleniem na budowę. P. T. wskazał, iż organ odwoławczy bezprawnie uznał postępowanie w I instancji za bezprzedmiotowe, rażąco naruszając art. 105 § 1 kpa i art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Postępowanie w I instancji mogłoby być uznane za bezprzedmiotowe , gdyby skarżący najpierw wykonał roboty budowlane i następnie wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Odpowiadając na zarzuty skarżącego Wojewoda [...] poinformował, iż wbrew jego twierdzeniom w swojej decyzji Nr [...] nie sugerował, iż instalacja gazowa w przedmiotowej sprawie została wykonana w warunkach samowoli budowlanej, ani decyzja ta wprost nie zawiera takiego sformułowania. Wojewoda [...] stwierdził, iż bezprzedmiotowe stało się postępowanie organu administracji architektoniczno-budowlanej I instancji w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji, gdyż w aktualnym stanie faktycznym nie istnieje kwestia udzielenia pozwolenia na budowę ponieważ instalacja została już wykonana. Wojewoda [...] zważył, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa organem właściwym do prowadzenia postępowania dotyczącego przedmiotowej inwestycji jest organ nadzoru budowlanego, jak stanowi art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.-prawo budowlane i to ten organ jest kompetentny do podjęcia decyzji czy wykonana instalacja może być dopuszczona do użytkowania. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów odwołującej się J. P. należy stwierdzić, iż kwestia posiadania przez J. P. statusu strony pozostaje bezsporną, natomiast wyjaśnienie wątpliwości związanych z doręczeniem decyzji organu I instancji stronom nie miałoby wpływu na podjęcie rozstrzygnięcia. Na rozprawie przed Sądem z dniu 19 stycznia 2005 roku pełnomocnik skarżącego P. T. radca prawny A. B. cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi natomiast na treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W sprawie niniejszej nie zachodziła jednak konieczność wyrokowania, gdyż zaistniały postawy do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. Zgodnie z uregulowaniem zawartym w treści art. 161 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Oświadczenie pełnomocnika skarżącego co do cofnięcia skargi jest co do zasady wiążące dla Sądu, chyba że zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej. W sprawie niniejszej oświadczenie pełnomocnika skarżącego P. T. radcy prawnej A. B. o cofnięciu skargi złożone w toku rozprawy, Sąd uznał za skuteczne. Z uwagi na powyższe Sąd umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, mając na uwadze powołane przepisy.