VII SA/Wa 510/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędzia NSA Bogusław Moraczewski (spr.), Asesor WSA Bogusław Cieśla,, Protokolant Edyta Kuczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi P. L. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie tego organu z dnia [...] października 2003 r. II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Sygnatura akt VII SA/WA 510/04 Uzasadnienie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2004r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 144 kpa (Dz.U. z 2000r, Nr 98, poz.1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez P. L. reprezentowanego przez pełnomocnika adwokata M. S. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2003r., znak: [...], którym sprostował z urzędu treść własnej decyzji z dnia [...] stycznia 2003r., znak: [...] stwierdzającej nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1997r., Nr [...], znak: [...] w przedmiocie nadania P. L. uprawnień budowlanych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż na podstawie art. 113 § 1 kpa sprostował z urzędu treść własnej decyzji z dnia [...] stycznia 2003r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1997r., Nr [...] o nadaniu P. L. legitymującemu się wykształceniem technik mechanik, o specjalności urządzenia i instalacje przemysłu gazowniczego, uprawnień budowlanych do kierowania budową i robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności instalacyjnej w zakresie instalacji gazowych, przy wykonywaniu instalacji gazowych w budownictwie jednorodzinnym i zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 m3 i prostej funkcji technologicznej, takich jak: magazyny, drobne obiekty handlowe, warsztaty rzemieślnicze oraz uprawnień do wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi w zakresie sieci gazowych, zgodnie z dyplomem mistrza – z wyłączeniem robót budowlanych przy obiektach zabytkowych, w ten sposób, że skreślono w całości wiersze od 23 do 26 prostowanej decyzji (sentencja decyzji) zawierające wyrażenie "wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi w zakresie sieci gazowych, zgodnie z dyplomem mistrza – z wyłączeniem robót budowlanych przy obiektach zabytkowych" i wprowadzono w to miejsce wyrażenie "kierowania budową i robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności instalacyjnej w zakresie instalacji gazowych, przy wykonywaniu instalacji gazowych w budownictwie jednorodzinnym i zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 m3 i prostej funkcji technologicznej, takich jak: magazyny, drobne obiekty handlowe, warsztaty rzemieślnicze". Organ administracji podniósł również, iż u podstaw postanowienia z dnia [...] października 2003r. znalazła się sprzeczność treści sentencji prostowanej decyzji z treścią jej uzasadnienia. W opinii Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z całokształtu okoliczności rozpatrywanej sprawy, zgromadzonego materiału dowodowego jak też z uzasadnienia omawianego rozstrzygnięcia wynika bez wątpliwości, iż stwierdzenie nieważności nadanych P. L. uprawnień budowlanych miało dotyczyć obarczonego wadą nieważności nadania uprawnień budowlanych do kierowania budową i robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności instalacyjnej w zakresie instalacji gazowych, przy wykonywaniu instalacji gazowych w budownictwie jednorodzinnym i zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000m3 i prostej funkcji technologicznej, takich jak: magazyny, drobne obiekty handlowe, warsztaty rzemieślnicze. Wpisanie innego zakresu uprawnień było wynikiem pomyłki, zaś zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z dyspozycją art. 113 kpa, gdyż nie dotyczyło sprostowania błędów i omyłek istotnych. Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2004r. złożył P.L. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata M. S., wnosząc o jego uchylenie. W skardze zarzucono, iż postanowienie będące przedmiotem skargi wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa procesowego tj. art. 113 § 1 kpa. W opinii skarżącego sprostowanie decyzji na podstawie powołanego artykułu może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na sprostowaniu błędów pisarskich lub rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Rozstrzygnięcie w sprawie istotnej kwestii zakresu uprawnień budowlanych skarżącego nie może być traktowane w kategoriach pomyłki nieistotnej lub błędu pisarskiego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżone postanowienie narusza prawo, a stosownie do treści art. 1 § 2 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002r nr 153 poz. 1269) tylko w takim zakresie jest możliwa jego sądowa kontrola. Zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydane zostało na podstawie art. 113 § 1 kpa. Zgodnie z treścią paragrafu 1 powołanego artykułu organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Oznacza to, że sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone powyższym przepisem. Przyjęta w nim klasyfikacja wad jest wyczerpująca. Wady te charakteryzuje ich oczywistość, stanowiąca równocześnie normę dopuszczalności sprostowania. Wynika z tego, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego, czy też innego powinna wynikać z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. W szczególności oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Ustawodawca nie wskazuje ustawowej definicji tych pojęć, stąd też o ich interpretacji winno decydować znaczenie potoczne (wyrok NSA OZ w Lublinie z 13 marca 1998r., I SA/Lu 1091/96). W orzecznictwie NSA utrwalony został pogląd, iż instytucja sprostowania określona w art. 113 kpa dotyczy jedynie błędów i omyłek o charakterze nieistotnym. Podkreślić należy, iż stosując ten przepis nie można zmienić najistotniejszego elementu decyzji administracyjnej jakim jest sentencja, w niej bowiem jest wyrażona wola organu. Zgodnie z art. 110 kpa, organ, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Oznacza to, że z chwilą należytego ogłoszenia lub doręczenia decyzji zyskuje ona cechy niezmienności w tym znaczeniu, że organ który ją wydał sam nie może jej zmienić, chyba że przepisy kpa wyraźnie to dopuszczają. Na gruncie niniejszej sprawy należy zauważyć, iż rozbieżność pomiędzy sentencją a uzasadnieniem polegającą na określeniu innego zakresu uprawnień budowlanych niż te, które posiadał skarżący należy ocenić jako omyłkę istotną, która nie podlega naprawieniu w trybie określonym przez art. 113 § 1 kpa (wyrok NSA z 19.11.1997r., SA/SZ 1059/97 niepubl.). Niedopuszczalne jest obejmowanie instytucją sprostowania omyłek popełnionych przez organ administracji publicznej w określeniu okoliczności mogących rzutować na ocenę legalności decyzji kończącej postępowanie zwłaszcza, gdy omyłki te powodują sprzeczność między sentencją a uzasadnieniem. Podkreślić też należy, że rozstrzygniecie i uzasadnienie decyzji stanowią jej odrębne elementy. Pierwszy z nich zawiera stanowisko właściwego organu decydujące o prawach i obowiązkach stron, a drugi uzasadnienie tego stanowiska. W razie zatem sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem a jego uzasadnieniem pierwszeństwo należy przyznać rozstrzygnięciu i w nim upatrywać stanowiska organu co do praw i obowiązków stron. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 23.04.2001 II SA 863/00 LEX 75522, a podniesiony również w skardze, iż błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej nie mogą podlegać sprostowaniu w omawianym trybie. Tego rodzaju zmiany istotne mogą być dokonywane przy zastosowaniu innych instytucji, jak: środków zaskarżenia, wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany, czy stwierdzenia nieważności. Brak rozróżnienia tych różnych aspektów zagadnienia prowadzić może do zaprzeczenia zasady trwałości decyzji administracyjnej i związania nią organu, który ją wydał, a w konsekwencji do przekreślenia pewności obrotu prawnego i naruszenia prawa strony do obrony swych interesów. Ujawnione naruszenie przepisów prawa mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia powodują uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] października 2003r. z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).