II SA/Gd 4073/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Protokolant: Barbara Kroczak po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 października 2001r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. II SA/Gd 4073/01 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie uwzględniając odwołania T. Z., w dniu 19 października 2001 r., utrzymało w mocy decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, którą przyznano skarżącemu zasiłek celowy w wysokości 120 zł., na pokrycie wydatków związanych z potrzebami bieżącymi. Rozstrzygnięcie to zapadło na tle następujących ustaleń: Pismem z dnia 21 sierpnia 2001 r. T. Z. domagał się od organu I instancji przyznania mu pomocy finansowej w formie zasiłku z przeznaczeniem na zaległe zobowiązania płatnicze, opłaty bieżące, zakup odzieży i obuwia oraz wyżywienie. Organy administracji ustaliły, że wnioskodawca jest zarejestrowany w charakterze bezrobotnego bez prawa do zasiłku i prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Nie posiada on dochodu i utrzymuje się wyłącznie ze środków pomocy społecznej. Stosownie do art. 4 ust 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (jedn. tekst Dz. U. z 1998 r., Nr 64, poz. 414 ze zm.) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobom i rodzinom, których dochód na osobę w rodzinie, z zastrzeżeniem art. 24a, art. 27a, art. 31a, art. 33g ust. 1-3 i art. 33p, nie przekracza na osobę samotnie gospodarującą - 447 zł, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednej z okoliczności wymienionych w art. 3 pkt 2-11. W przypadku skarżącego spełnione są te warunki, gdyż jest on osobom bezrobotną (art. 3 pkt 5). Organy administracji uznały, że wnioskodawca, jako osoba bezrobotna, bez żadnego dochodu, spełnia określone ustawą warunki do otrzymania zasiłku celowego, którego wysokość nie jest w ustawie o pomocy społecznej określona. W tej sytuacji o wysokości przyznawanego określonym osobom zasiłku decyduje nie tylko sytuacja osoby ubiegającej się o przyznanie pomocy pieniężnej, ale również środki, jakie posiada w swojej dyspozycji konkretny ośrodek pomocy społecznej. Uwzględniając ograniczone możliwości Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w S. organy administracji uznały, że przyznany T. Z. zasiłek celowy w miesiącu październiku 2001 roku odpowiada aktualnym możliwościom finansowym pomocy społecznej. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wyjaśniono, że ograniczone środki na realizację zadań własnych gminy nie pokrywają wszystkich potrzeb osób znajdujących się w trudnej sytuacji. W tych warunkach, dla zaspokojenia minimalnych potrzeb wszystkich osób ubiegających się o pomoc pieniężną Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w S. przyjął, że osobom samotnym przyznaje się zasiłki celowe od 70-100 zł, a rodzinom wielodzietnym od 200- 300 zł. Kryteria te wyznaczono, jako zasadę, z możliwymi odstępstwami, aby zapewnić pomoc maksymalnej liczbie potrzebujących. Uwzględniając ponadto fakt, że T. Z. systematycznie korzysta z pomocy społecznej organ administracji wskazał, że przyznany mu zasiłek pokrywa jego podstawowe potrzeby oraz uwzględnia szczególnie trudną sytuację innych osób ubiegających się o świadczenia oraz ograniczone możliwości pomocy społecznej. T. Z. wniósł skargę do Sądu, w której wyraził pogląd, że Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w S. winien posiadać odpowiednie fundusze na zasiłki dla wszytskich osób potrzebujących. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z odwołaniem się do argumentacji faktycznej i prawnej zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał dodatkowo, że na terenie S. osoby samotne otrzymują zasiłki celowe w wysokości od 70- 100zł, i w tej sytuacji zasiłek przyznany skarżącemu w wysokości 120 zł jest maksymalnym, jaki mógł być przyznany w okolicznościach opisanych w decyzjach organów obydwu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Okoliczności faktyczne sprawy są bezsporne, a wynika z nich, że skarżący spełnia określone w ustawie przesłanki do uzyskania świadczenia pieniężnego w sytuacji, gdy jest osobom bezrobotną. Całe zagadnienie występujące w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy obowiązujące przepisy prawa zobowiązują organy administracji do przyznawania minimalnych świadczeń w określonej wysokości, czy też wysokość pomocy może być ograniczona możliwościami konkretnego ośrodka pomocy społecznej. Stosownie do art. 2 ust 4 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (jedn. tekst Dz. U. z 1998 r., Nr 64, poz. 414 ze zm.) potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Oznacza to, że suma miesięcznych świadczeń przyznanych osobom potrzebującym takiej pomocy nie może przekraczać funduszy, jakimi dysponują określone ośrodki pomocy społecznej w skali jednego miesiąca na przyznanie świadczeń fakultatywnych, tj. takich świadczeń, których udzielenie wnioskodawcom, bądź innym osobom nie ma charakteru obligatoryjnego. Zgodnie z art. 32 cytowanej wyżej ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy z pomocy społecznej. 2. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów leków i leczenia, remontu mieszkania, opału i odzieży, pobytu dziecka w żłobku lub przedszkolu, a także kosztów pogrzebu. 3. Zasiłek celowy może być przyznany również osobie i rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego. 4. Zasiłek celowy może być przyznany także osobie lub rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej. 4a. Zasiłek celowy, o którym mowa w ust. 3 i 4, może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi. 5. Zasiłek celowy może być przyznany w formie biletu kredytowanego. Przyznanie biletu kredytowanego nie wymaga wydania decyzji. Decyzja o odmowie przyznania biletu kredytowanego nie wymaga przeprowadzenia wywiadu środowiskowego (rodzinnego). Z przytoczonej wyżej normy prawnej wynika, że zasiłki celowe na wszystkie wskazane wyżej potrzeby mają charakter fakultatywny, a więc zarówno przyznanie zasiłku, jak i jego wysokość zależy nie tylko od spełnienia ustawowych warunków, lecz również potrzeb innych osób ubiegających się o przyznanie świadczeń pieniężnych z tej pomocy oraz możliwości Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w S. Skoro zatem organy obydwu instancji, dokładnie wyjaśniły wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz szczegółowo wskazały w uzasadnieniu decyzji na okoliczności, które zadecydowały o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego w wysokości 120 zł, co odpowiada wymaganiom określonym w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., to brak jest podstaw do przyjęcia, aby zaskarżone do Sądu decyzje naruszały prawo. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.