I SA/Bk 134/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Włodzimierz Witold Kędzierski, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, asesor WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Urszula Zajko, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę Burmistrz S. decyzją z dnia [...] marca 2002 r. znak: [...] ustalił współwłaścicielom nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] – A. S. i Ł. Z. G. - podatek od nieruchomości za grudzień 2001 z za 2002 r. od gruntów i budynków określonych jako "pozostałe". Wysokość podatku od nieruchomości ustalono na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, oraz powierzchni budynków znajdujących się na tej nieruchomości podanych przez jednego ze współwłaścicieli - Pana Ł. G. Od decyzji tej Skarżąca A. S. w dniu 30 kwietnia 2002 r. złożyła odwołanie, zarzucając, że decyzja wydana została w oparciu o błędną podstawę prawną oraz wnosząc o jej uchylenie. Kolegium nie podzieliło argumentacji Skarżącej i decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. znak: [...] utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalono, iż w myśl art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciążył na współwłaścicielach zabudowanej działki gruntów nr [...], oznaczonej symbolem B. W dniu [...] lipca 2002 r. Skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania. W następstwie, którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r. znak: [...] wznowiło postępowanie. W wyniku wznowienia postępowania Kolegium decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. znak: [...] uchyliło decyzję z dnia [...] czerwca 2002 r. oraz utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W dniu 4 sierpnia 2002 r. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji z wnioskiem o jej uchylenie w całości. Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2003 r. znak: [...] uznając, że w sprawie opodatkowania gruntów nie można posługiwać się definicją gospodarstwa rolnego z art. 46 Kodeksu cywilnego, bowiem ustawa o podatku rolnym zawiera w tym względzie definicję legalną oraz że z wypisu gruntów wynika, że działka nr [...] oznaczona jest symbolem B. Na powyższą decyzję skarżąca A. S. dnia 29 kwietnia 2004 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając Kolegium, iż dopuściło się rażącego naruszenia prawa przy jej wydaniu. W ocenie Skarżącej przy wydawaniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. naruszyło zasady postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sporawy (naruszenie art. 180, art. 187, art. 188, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa) oraz decyzję oparło na przepisach prawa materialnego, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Skarżąca podniosła ponadto, że nie posiada i nie posiadała nieruchomości będącej przedmiotem umowy kupna -sprzedaży z aktu notarialnego z dnia [...] listopada 2001 r. Rep. [...], w związku z tym, że sprzedawca przedmiotowej nieruchomości (Agencja Nieruchomości Rolnej Oddział Terenowy w O. filia w S.) nie zakwestionował jej uchylenia się od skutków wadliwego oświadczenia woli, uznała tym samym, że czynność prawna wyrażona w tym akcie notarialnym jest nieważna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów Skarżącej organ odwoławczy wyjaśnił, że materiał dowodowy wskazuje, że współwłaścicielami działki nr [...] oznaczonej symbolem B (tereny zabudowane mieszkalne), położonej w S. przy ul. [...] są skarżąca A. S. i Ł. G., po ½ części każde z nich. Podkreślono, że stosownie do postanowień art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 ze zm.) obowiązek podatkowy od wspomnianej nieruchomości ciąży solidarnie na współwłaścicielach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjne został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2005 r. Sąd przeprowadził dowód ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości za 2004r. (sygn. akt SA/Bk 239/04), aktu notarialnego Rep. [...] sporządzonego dnia 29 kwietnia 2004 r. w kancelarii notarialnej A. H. w S., z którego wynika, że Skarżąca wraz ze współwłaścicielem zbyli nieruchomość położoną w S. przy ul. [...], nr geodezyjny [...], na rzecz J. M. i K. małżonków K. Tym samym nie można uznać (jak było podnoszone w skardze), że Skarżąca skutecznie uwolniła się od skutków złożonego oświadczenia woli złożonego przy zakupie przedmiotowej nieruchomości (akt notarialny Rep. [...]). Mając powyższe na uwadze oraz postanowienia art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 ze zm.) należy zgodzić się z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w B., że obowiązek podatkowy od wspomnianej nieruchomości ciążył solidarnie na jej współwłaścicielach tj. skarżącej A. S. i Ł. G. Pamiętać przy tym należy, że podatnikiem jest właściciel (współwłaściciel) bez względu na to, czy czerpie korzyści z nieruchomości i obiektów budowlanych, od których zobowiązany jest płacić podatek. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że stosownie do postanowień art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.) podstawą wymiaru podatku powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji zarówno o samej nieruchomości, jak i o osobie właściciela czy też posiadacza samoistnego. Twierdzenie to znajduje również oparcie na gruncie postanowień art. 194 ustawy Ordynacja podatkowa zgodnie, z którym dokumenty urzędowe sporządzone w określonej przepisami prawa formie przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo potwierdzone. Dlatego też przy opodatkowaniu gruntów wymiar podatku odbywa się na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych "Zawiadomienia o zmianie" z dnia [...] grudnia 2001 r. oraz "Wypisu z rejestru gruntów" z dnia [...] kwietnia 2002 r. wystawionych przez Starostwo Powiatowe w S. również wynika, że Skarżąca w okresie od [...] listopad 2001 do [...] grudnia 2001 r. i w 2002r. była współwłaścicielem nieruchomości, nr [...], położonej w S. przy ul. [...], o pow. ogólnej [...] ha stanowiącej "tereny zbudowane mieszkalne" oznaczone literą B. Grunty takie w myśl art. 2 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.