VI SA/Wa 2057/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Asesor WSA Ewa Marcinkowska Asesor WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi B. R. wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą "R." z siedzibą w U. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie: nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz B. R. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. VI SA/Wa 2057/04 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na firmę R. z siedzibą w miejscowości U. karę pieniężną w kwotach – 300 zł za nieprawidłowe działanie lub używanie przyrządu kontrolnego oraz 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, łącznie karę w kwocie 8300 zł. Kontrolę pojazdu przeprowadzono w dniu [...] lutego 2004 r. i wykazała ona uchybienia wskazane w decyzji. Kierowca podpisał protokół kontroli nie wnosząc uwag do kontroli. Od decyzji tej odwołanie złożył B. R., działając przez firmę R., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej. Skarżący powołuje się na fakt prowadzenia przez siebie dwóch firm – R. i B.. Pierwszą z nich zarejestrował w dniu [...] stycznia 2002 r. z działalnością "usługi transportowo – reklamowe", jednakże drugą w dniu [...] marca 2001 r. między innymi z określeniem działalności "usługi transportowo – towarowe". Jak określa to wpis w zaświadczeniu o zgłoszeniu działalności gospodarczej z dnia [...] marca 2001 r., rozpoczął działalność gospodarczą od [...] kwietnia 2000 r., zatem zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) do [...] maja 2004 r. wykonując te usługi był obowiązany uzyskać licencję, a w myśl art. 103 ust. 3a w/w ustawy do czasu uzyskania licencji miał obowiązek posiadać dokument potwierdzający prowadzenie przed [...] stycznia 2002 r. usług transportowych. Wymaganym dokumentem, w przekonaniu skarżącego, jest powołane wyżej zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] marca 2001 r. Skarżący wskazując na siebie jako na przedsiębiorcę wywodzi, iż mógł do [...] maja 2004 r. wykonywać usługi transportowe bez wymaganej licencji, bowiem art. 103 w/w ustawy nie uzależnia uprawnień od podmiotowości wpisu do działalności gospodarczej, a określa przedsiębiorcę, który prowadził transport drogowy w chwili wejścia w życie ustawy. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2004 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz lp. 1.1.1. załącznika do wymienionej ustawy, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ administracji powołując się na art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym i na zaświadczenie o zgłoszeniu działalności gospodarczej na firmę R. z dnia [...] stycznia 2002 r. stwierdza, iż działalność ta została rozpoczęta po wejściu w życie ustawy, zatem nie może mieć zastosowania przepis, na który się powołuje skarżący. Organ nie uznał za zasadny argument skarżącego, że wykonywał działalność transportowa pod firmą B. lecz stwierdził, że kontrolowany przewóz wykonywany był pod firmą R. i jako nowy podmiot skarżący powinien posiadać na transport licencję. Na decyzje tą B. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący ponownie podkreśla, iż bez względu na nazwę firmy, za pomocą której prowadzi działalność gospodarczą, jest przedsiębiorcą jako osoba fizyczna, a ponieważ przed wejściem w życie ustawy o transporcie drogowym wykonywał działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, do rozpatrywanej sprawy ma zastosowanie art. 103 ust. 3 w/w ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na argumenty podnoszone w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje; Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), która art. 1 wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z dniem 1 stycznia 2004 r. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna. Skarga została oparta na uprawnieniu wywodzącym się z art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.). W myśl tego przepisu przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy obowiązani są do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej uzyskać licencję na wykonywanie tego transportu pod rygorem wygaśnięcia dotychczasowych uprawnień. Nie później niż w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy przedsiębiorcy powinni wystąpić do organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport drogowy rzeczy. Na tle brzmienia tego przepisu skarżący dowodził, iż należy traktować go jako przedsiębiorcę, który wykonywał usługi transportu drogowego przed wejściem w życie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Na dowód swoich twierdzeń przedłożył zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] marca 2001 r. wskazującym, że w dniu tym został zarejestrowany pod nr [...] w Urzędzie Gminy w U. jako przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą pod nazwą Zakład [...] "B." polegającą, między innymi, na świadczeniu krajowych usług transportowo – towarowych. Organ administracji nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego twierdząc, iż według dokumentu ujawnionego w czasie kontroli "Wydanie na zewnątrz" przewoźnikiem była firma R., także należąca do skarżącego, jednakże zgodnie z zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej pod nazwą tej firmy B. R. rozpoczął działalność po dacie wejścia w życie w/w ustawy o transporcie drogowym, zatem nie może powoływać się na art. 103 ust. 3 tej ustawy. Wskazać należy, że licencji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 w/w ustawy). Podkreślenia wymaga, że zgodnie w powołanym przepisem, licencji udziela się przedsiębiorcy, którym jest w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą (art. 1 ust. 1 w/w ustawy o swobodzie działalności gospodarczej ). Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo do Ewidencji Działalności Gospodarczej (...). Wpisowi do ewidencji podlegają przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi (...). W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) w licencji określa się w szczególności: numer ewidencyjny licencji; organ, który udzielił licencji; datę udzielenia licencji; podstawę prawną; przedsiębiorcę, jego siedzibę i adres; zakres transportu drogowego; rodzaj przewozów; oznaczenie obszaru przewozów w krajowym transporcie drogowym taksówką; czas, na jaki udzielono licencji. Jak wynika z obu zaświadczeń o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej występującym tam przedsiębiorcą jest wyłącznie skarżący – B. R.. Nadto jego siedziba nie zmieniła się, jest nią miasto U. ul. K. [...], zmianie uległ jedynie adres zakładu głównego z ul. T. [...] na ul. K. [...], który stał się tożsamy z adresem skarżącego. W świetle powyższego nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu administracji publicznej, wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji administracyjnej, iż przedsiębiorcą jest firma R. "jako nowy podmiot" bowiem ów R. jest jedynie nazwą jaką przyjął przedsiębiorca (nie wyrejestrowując swojej działalności gospodarczej pod uprzednią nazwą) wykonujący usługi transportowe. Innymi słowy przedsiębiorcą w rozpoznawanej sprawie, w świetle ustaw podatkowych, ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) i ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), jest B. R., a nie B. czy R.. Zatem po stronie organu administracji, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, powstanie konieczność ustalenia, czy skarżący może powoływać się na art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), co sprowadza się do udowodnienia przez skarżącego, że należał do przedsiębiorców prowadzących do dnia wejścia w życie w/w ustawy o transporcie drogowym działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy, albowiem brak ustaleń w powyższym zakresie narusza przepisy art. 7, art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa. W następstwie tych ustaleń należało będzie dokonać rozstrzygnięcia w przedmiocie naruszenia, lub nienaruszenia przez B. R., przepisów o obowiązku posiadania licencji w dacie przeprowadzonej kontroli. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c), art. 152 i art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.