VII SA/Wa 679/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi Z. S.A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. VII SA /Wa 679 / 04 UZASADNIENIE. Starosta [...] po rozpatrzeniu wniosku Z. S.A. [...] o wydanie pozwolenia na budowę, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wydał decyzję z dnia [...] października 2000 r., którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił na rzecz wnioskodawcy pozwolenia na budowę: * stacji transformatorowej oraz odcinka elektroenergetycznego linii napowietrznej średniego napięcia w ul. K. we wsi L. gmina W., * elektroenergetycznej linii kablowej niskiego napięcia w ul. K. na odcinku od projektowanej stacji do istniejącej linii napowietrznej nn. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2001 r. Starosta [...] działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 kpa, na wniosek M. R. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie wydania dla Z. S.A. [...] pozwolenia na budowę stacji transformatorowej, odcinka elektroenergetycznego linii napowietrznej średniego napięcia oraz elektroenergetycznej linii kablowej nn.., bowiem rozstrzygnięcie z dnia [...] października 2000 r. skierowane zostało tylko do inwestora, a właściciele nieruchomości bezpośrednio graniczących ze sporną inwestycją nie zostali powiadomieni o toczącym się postępowaniu. Następnie Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] października 2000 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w ul. K. we wsi L. gm. W. stacji transformatorowej, odcinka elektroenergetycznej linii napowietrznej średniego napięcia oraz elektroenergetycznej linii kablowej niskiego napięcia dla Z. S.A. [...], gdyż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Po rozpatrzeniu wniesionego od powyższej decyzji odwołania M.R., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2002 r. działając na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchylił w/w decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2002 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta [...] wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2002 r., którą orzekł, iż jego własna decyzja z dnia [...] października 2000 r. wydana została bez udziału stron tj. właścicieli działek graniczących z przedmiotową inwestycją oraz odstąpił od jej uchylenia z powodu okoliczności określonych w art. 146 § 2 kpa tzn. w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania M.R., decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r., uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2002 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Starosta [...] w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wydał decyzję z dnia [...] marca 2003 r. stwierdzając, iż decyzja tego organu z dnia [...] października 2000 r. wydana została bez udziału stron - właścicieli działek graniczących z inwestycją - oraz odstąpił od uchylenia tej decyzji z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 k.p.a. Po rozpatrzeniu wniesionego przez M.R. odwołania Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 2 kpa, decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2003 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] wydał decyzję z dnia [...] listopada 2003 r., w której po raz kolejny stwierdził, iż jego własna decyzja z dnia [...] października 2000 r. wydana została bez udziału stron - właścicieli działek graniczących z inwestycją i odstąpił od jej uchylenia z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 kpa tj. w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Odwołanie od decyzji w/w decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2003 r. wniósł M.R. Tym razem organ II instancji, po rozpoznaniu odwołania M.R. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa decyzją z dnia [...] marca 2004 r. uchylił decyzję organu I instancji i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w ul. K. we wsi L. gm. W.; stacji transformatorowej na wysokości działki nr ew. [...], odcinka elektroenergetycznej linii napowietrznej średniego napięcia na wysokości działek nr ew. [...], [...] oraz elektroenergetycznej linii kablowej niskiego napięcia na odcinku od projektowanej stacji do istniejącej linii napowietrznej nn na wysokości działki nr ew. [...] dla Z. SA [...]. Wojewoda [...] w uzasadnieniu tej decyzji stwierdził, iż projekt zagospodarowania działki powinien spełniać przesłanki określone w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a wymogów tego przepisu, w ocenie organu, projekt zagospodarowania terenu złożony przez inwestora nie spełnia. Przedstawiony przez inwestora projekt został wykonany niestarannie, w sposób uniemożliwiający jednoznaczne stwierdzenie, czy projektowane elementy inwestycji - słup linii energetycznej, część przewodów - zostały zlokalizowane na terenie, do którego inwestor posiada tytuł prawny, czy też na terenie działki M.R. Ponadto organ wskazał, że inwestor pomimo wezwań do przedłożenia mapy zagospodarowania terenu z wyraźnie naniesionymi granicami działek na wysokości, których realizowana jest przedmiotowa inwestycja, takich dokumentów nie dostarczył. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. złożył Z. S.A. [...]. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu wniesionej skargi stwierdzono m.in., że projekt zagospodarowania terenu przedstawiony przez skarżącego spełnia wszystkie wymogi art. 34 ust 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i nie sposób się w nim dopatrzyć niestaranności, czy uchybień świadczących o tym, że nie mógł być on podstawą do wydania decyzji pozwalającej na budowę urządzeń elektroenergetycznych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Przepis art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi, iż projekt budowlany powinien zawierać: projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych (...) ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Powyższy przepis wyraźnie i jednoznacznie określa obowiązki inwestora tzn. obowiązek dołączenia do projektu budowlanego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz obowiązek sporządzenia takiego projektu zagospodarowania na aktualnej mapie. Niewypełnienie tych obowiązków przez inwestora stanowi zaś dla organu architektoniczno - budowlanego podstawę odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż w dniu 8 sierpnia 2000 r. skarżący Z. uzyskał pozytywną opinię uzgodnienia dokumentacji projektowej napowietrznej linii energetycznej, słupowej stacji transformatorowej, napowietrznej linii energetycznej nn, kabli energetycznych nn, złącza kablowego wydaną przez Powiatowy Zespół Uzgodnień Dokumentacji Projektowej, która została potwierdzona przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Do opinii tej załączona została mapa, na podstawie, której wykonano projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji. Po przeanalizowaniu akt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż organ odwoławczy zasadnie ocenił, że projekt zagospodarowania terenu spornej inwestycji, sporządzony na podstawie nieaktualnej mapy wykonany został niestarannie, w sposób uniemożliwiający dokonanie podstawowych ustaleń w niniejszej sprawie tj. uniemożliwiający jednoznaczne stwierdzenie, czy projektowane elementy inwestycji -słup linii energetycznej, część przewodów - zostały zlokalizowane na terenie, do którego inwestor posiada tytuł prawny, czy też na terenie działki należącej do innego podmiotu między innymi M.R. Wskazać należy, iż ustalenie z kolei tej kwestii istotne było ze względu na treść art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec braku możliwości ustalenia na podstawie złożonych przez inwestora dokumentów, czy sporna inwestycja znajduje się na terenach, do których posiada on tytuł prawny, organ II instancji pismem z dnia 15 lipca 2003 r. wezwał inwestora do przedłożenia aktualnej mapy z elementami zagospodarowania terenu i wyraźnie naniesionymi granicami działek, na których realizowana ma być przedmiotowa inwestycja. Do dnia wydania rozstrzygnięcia przez ten organ, inwestor nie przedłożył żądanej dokumentacji. Uznać, więc trzeba za chybiony zarzut skargi, jakoby skarżący Z. nie naruszył jakiegokolwiek warunku określonego w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Błędny jest też pogląd skarżącego, że sporządzenie projektu budowlanego na podstawie mapy uzyskanej wraz z opinią Powiatowego Zespołu Uzgodnień Projektowych w dniu 8 sierpnia 2000 r. (jedynego aktualnego podkładu mapowego, jaki znajdował się w Powiatowej Składnicy Map w Starostwie Powiatowym w [...]) jest ze wszech miar prawidłowe i zgodne z obowiązującym prawem. Faktem jest, iż inwestor przedłożył projekt zagospodarowania terenu sporządzony na podstawie podkładów mapowych, jakie znajdowały się w Powiatowej Składnicy w Starostwie Powiatowym w [...]. Jednakże stwierdzić trzeba, iż wobec treści art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz wobec wezwania z dnia 15 lipca 2003 r. do przedłożenia aktualnej mapy z elementami zagospodarowania terenu z wyraźnie naniesionymi granicami działek, okoliczność ta jest bez znaczenia, bowiem to na inwestorze ciążył obowiązek sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na aktualnej mapie. Wskazać należy, iż inwestor ubiegający się o pozwolenie na budowę ma obowiązek uzyskania map obejmujących teren planowanej inwestycji w powiatowej składnicy map, przy czym winien był zlecić jednostkom wykonawstwa geodezyjnego aktualizację tychże map, a o tej procedurze inwestor został poinformowany m.in. w piśmie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] z dnia 3 listopada 2003 r. Tak, więc wbrew zarzutom skargi do wykonania aktualizacji mapy nie był w żadnym wypadku zobligowany organ rozstrzygający niniejszą sprawę. Dlatego też twierdzenie, że skoro to Wojewodzie [...] podlega bezpośrednio Powiatowa Składnica Map w [...] i w sytuacji, gdy Wojewoda [...] czterokrotnie w latach 2002 -2004 analizował podstawy prawne wydanej decyzji, a powziął wątpliwości, co do szczegółowości, precyzyjności i staranności map służących do celów projektowych, to powinien był podjąć kroki zmierzające do zaradzenia takiemu stanowi rzeczy, uznać należy za całkowicie bezzasadne. Niezależnie od wyżej wskazanych kwestii podkreślić trzeba, iż przedstawienie przez skarżący Z. czytelnego projektu zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji, było w ocenie Sądu istotne również z uwagi na to, że Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy spornej inwestycji na wysokości konkretnych, wymienionych z numeru ewidencyjnego działek. W decyzji tej ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy odcinka linii elektroenergetycznej napowietrznej we wsi L. przy ul. K. w rejonie działek nr ew. [...] i [...], budowy słupowej stacji transformatorowej na wysokości działki ew. nr. [...], budowy linii napowietrznej niskiego napięcia na odcinku od wysokości działki nr ew. [...], przez działki nr ew. [...], [...], [...], [...] do wysokości działki nr ew. [...] przy ul. K. Natomiast ani decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2000 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, ani też projekt zagospodarowania terenu załączony do projektu budowlanego nie określają numerów konkretnych działek, na wysokości których ma przebiegać inwestycja, a to zdaniem Sądu uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie przez terytorium jakich działek przebiegać ma przedmiotowa inwestycja. Wskazane przez stronę skarżącą okoliczności, mające usprawiedliwić przyczyny niedopełnienia warunków określonych w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w żadnym wypadku nie mogą stanowić podstawy do odmiennej oceny prawnej decyzji z dnia [...] października 2000 r., aniżeli przedstawiona została w zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. Poza sporem w niniejszej sprawie jest też fakt, iż skarżący uzyskał wydaną w dniu [...] października 2000 r. decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji, bez uprzedniego dopełnienia wymogu określonego w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w zw. z art. 39 ust. 3 i art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W aktach niniejszej sprawy znajduje się jedynie decyzja z dnia [...] sierpnia 2000 r. Zarządu Dróg Powiatowych, którą organ ten wyraził zgodę na umieszczenie linii energetycznej i kablowej w pasie drogi oraz pismo z dnia 7 listopada 2000 r. zawierające oświadczenie Zarządu Dróg Powiatowych o zapoznaniu się z decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2000 r. Z urzędu stwierdzić należy, iż zgoda na umieszczenie w pasie drogi linii energetycznej i kablowej nie jest tożsama ze zgodą na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, wymaganą przepisem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W myśl art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi wyrażonego w formie decyzji. Uzyskanie takiego zezwolenia przez inwestora jest więc warunkiem koniecznym do podjęcia działań zmierzających do uzyskania pozwolenia na budowę. Podkreślenia przy tym wymaga, iż uzyskanie przez inwestora uzgodnienia o jakim mowa w art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - a jako takie należałoby potraktować decyzję Zarządu Dróg Powiatowych z dnia [...] sierpnia 2000 r. - nie może zastępować wydanego na podstawie art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zezwolenia zarządu drogi na dysponowanie nieruchomością, w tym wypadku pasa drogowego, na cele budowlane, stosownie do wymogu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Decyzje, bowiem wydane w oparciu o art. 40 ustawy o drogach publicznych wydawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego, a więc od uzasadnionej oczywiście woli organu uzależnione będzie wydanie decyzji pozytywnej bądź negatywnej. Stąd treść tych decyzji nie może być przedmiotem domniemania (zob. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2003 r. IV SA 2605/2000 niepubl.). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.