II SA/Gl 99/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie WSA Włodzimierz Kubik Rafał Wolnik (spr.) Protokolant st. referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2005 r. sprawy ze skargi J. D. i R. D. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę o d d a l a s k a r g ę su. Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2003 roku (sygn. akt II SA/Ka 703/02) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach uchylił decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza P. z dnia [...] . Przedmiotem decyzji organu pierwszej instancji było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie J. J. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego w P. przy u. [...] na działce nr [...]. Uchylając te decyzje Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w szczególności, że zaskarżona decyzja wydana została bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, które to uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Sąd wskazał również, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ orzekający winien w pierwszym rzędzie poczynić ustalenia faktyczne co do realizacji zamierzenia objętego wnioskiem. Postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę byłoby bowiem bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy roboty budowlane już wykonano, co obliguje organ do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa. Wskazał przy tym Sąd na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 1993 r. III ARN 2/93. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji w dniu [...] roku wydał decyzję Nr [...], na mocy której umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wskazano, że prace budowlane związane z rozbudową zostały wykonane (wpis do dziennika budowy z dnia [...]). Z kolei decyzją z dnia [...] , po uprzednim zgłoszeniu przez inwestora obiektu do odbioru, Burmistrz P. udzielił pozwolenia na użytkowanie pokoju powstałego w wyniku rozbudowy. Ponieważ w ocenie organu rozbudowa została wykonana, dalsze prowadzenie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę stało się bezprzedmiotowe. Odwołanie od tej decyzji wnieśli skarżący J. i J. D. W treści tego odwołania zarzucili bezczynność organu pierwszej instancji po wyroku NSA z dnia 5 czerwca 2003 roku, jak też niewykonanie postanowienia NSA z dnia 28 października 2002 roku w sprawie o sygn. akt II SA/Ka 703/02. Zaznaczyli, iż w tym przedmiocie wnieśli odrębną skargę. W ocenie skarżących decyzja Burmistrza P. z dnia [...] stanowi przyznanie przez ten organ niewykonania powołanego wcześniej postanowienia NSA. Rozpoznając to odwołanie Wojewoda Ś. zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podzielił stanowisko, że skoro roboty budowlane zostały wykonane, to prowadzenie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę w świetle art. 28 Prawa budowlanego jest bezprzedmiotowe, a to obliguje organ do jego umorzenia na zasadzie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazano również, że kwestia legalności wykonanych robót budowlanych może być rozpatrzona przez organ nadzoru budowlanego w odrębnym postępowaniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz w późniejszych pismach procesowych skarżący ponownie wyrazili swoją krytykę w stosunku do organów administracji w związku z niewykonaniem wcześniejszych orzeczeń NSA. Domagali się "podtrzymania postanowienia i wyroku NSA" oraz uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania J. J. wniosła o oddalenie skargi, wskazując, że roboty budowlane wykonane zostały jeszcze przed doręczeniem postanowienia NSA z dnia 28 października 2002 roku. Strony zgodnie twierdziły, że obecnie postępowanie toczy się przed organami nadzoru budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja jest w ocenie składu orzekającego zgodna z prawem. W szczególności zwrócić należy uwagę na przepis art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), w myśl którego ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 roku wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Orzeczeniem takim w niniejszej sprawie jest wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2003 roku, sygn. akt II SA/Ka 703/02. Wyrokiem tym Sąd dokonał oceny prawnej i wskazał, w jakim kierunku powinno zmierzać postępowanie po uchyleniu zaskarżonych decyzji. Rozważania te przytoczone zostały w pierwszej części uzasadnienia. Kontrolując zatem zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję Sąd, będąc związany powołanym wyrokiem badał w pierwszej kolejności, czy dokonane w nim ustalenia zostały wykonane przez organy administracji oraz, czy ich wykonanie nie narusza obowiązującego porządku prawnego. Zdaniem Sądu, uwzględniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W szczególności stwierdzić należy, że organy prowadziły postępowanie zgodnie z wytycznymi NSA. Istotą zaś tego postępowania było zbadanie, czy zrealizowane przez inwestora roboty budowlane zostały zakończone, albowiem ta okoliczność w pierwszej kolejności miała wpływ na przedmiotowość prowadzonego postępowania. Zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy po przeprowadzenia uzupełniającego postępowania ustaliły, że roboty budowlane zostały zakończone. Świadczą o tym zapisy w dzienniku budowy, jak i późniejsza decyzja w kwestii pozwolenia na użytkowanie. Sami zresztą skarżący nie kwestionują tej okoliczności faktycznej. Taki stan rzeczy nie tylko upoważniał lecz wręcz obligował w ocenie Sądu organy administracji architektoniczno-budowlanej do umorzenia postępowania administracyjnego na zasadzie art. 105 § 1 kpa w związku z art. 28 Prawa budowlanego. Zarzuty skarżących skupiły się przede wszystkim na prowadzeniu ich zdaniem postępowania wbrew treści wcześniejszych orzeczeń NSA. Zarzuty nie mogą mieć jednak wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Nie ulega bowiem w ocenie Sądu wątpliwości, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są rozstrzygnięciami wydanymi na skutek wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę. Taki stan rzeczy powodował, że postępowanie w kwestii pozwolenia na budowę znalazło się na etapie wniosku inwestora o jego udzielenie. Udzielenie natomiast pozwolenia na budowę (jak również ewentualna odmowa udzielenia takiego pozwolenia) jest bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy roboty budowlane objęte wnioskiem zostały wykonane. Kwestie natomiast legalności, czy też zgodności wykonania tych robót z przepisami prawa nie stanowiły przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie. Są one, jak podają sami skarżący, przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego, albowiem te organy są właściwe w tej sprawie na obecnym etapie postępowania. Z przytoczonych wyżej rozważań i przyczyn skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).