II SA/Gd 359/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski, Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.),, Sędzia NSA Jan Jędrkowiak, Protokolant: Agnieszka Szczepkowska, , po rozpoznaniu w dniu 5 października 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi M. D. i K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 grudnia 2001 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy z dnia 19 lipca 2001 r. Nr [...] 2. orzeka, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane. Burmistrz Gminy decyzją z dnia 19 lipca 2000 r. nr [...], na podstawie art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), na wniosek E. W., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na odbudowie przyziemia obiektów handlowo-usługowych na działce Nr [...] położonej w K. przy ul. K.. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z miejscowym planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego i rewaloryzacji śródmieścia K. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta i Gminy z dnia 13 czerwca 1983 r. (Dz.Urz.WRN z 1983 r., nr 2, poz. 9 ze zm.) działka nr [...] stanowi fragment terenu oznaczonego symbolem A43 MN, UH, UG - oznaczającym zespół nowoprojektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami z zakresu handlu, gastronomii i rzemiosła. W planie tym obowiązują również zapisy o możliwości lokalizacji na terenach zabudowy jednorodzinnej usług nieuciążliwych w formie wbudowanej lub jako obiektów wolnostojących oraz innych obiektów, których funkcja jest związana z przeznaczeniem terenu i nie koliduje z zagospodarowaniem podstawowym. Z ustaleń planu wynika także, że działka nr [...] znajduje się na terenie strefy B poddanej ochronie konserwatorskiej. Planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania terenu, a zatem nie było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustosunkowując się do złożonych przez M. D. i K. D. w toku postępowania zarzutów odnośnie prawa własności działki nr [...] oraz naruszenia przysługującego im prawa przechodu i przejazdu przez nieruchomość, organ administracji stwierdził, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza praw osób trzecich, a na przedmiotowej działce znajduje się już zabudowa handlowo-usługowa, planowana inwestycja nie spowoduje więc niewykonalności ustanowionego na nieruchomości prawa przejazdu i przechodu. W odwołaniu od powyższej decyzji M. D. i K. D. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Skarżący zarzucili, iż zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, dla przedmiotowej inwestycji nie było bowiem konieczne ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż takie roboty budowlane podlegały, zgodnie Prawem budowlanym, zgłoszeniu. Wobec tego postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu winno podlegać umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe. Skarżący podnieśli zarzut braku pełnej legitymacji czynnej po stronie wnioskodawczym E. W. wskazując, że stroną postępowania winni byli być również spadkobiercy zmarłego współwłaściciela nieruchomości M. W. a postępowanie administracyjne do czasu ich ustalenia winno być zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. Skarżący zarzucili, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bez uwzględnienia interesów skarżących jako uprawnionych do korzystania z ustanowionej służebności i zmierza do obejścia i niewykonania ustanowionego notarialnie ograniczonego prawa rzeczowego. Skarżący wskazali na uchybienie procesowe, polegające na niedoręczeniu im załączników do zaskarżonej decyzji. Nadto zarzucili oni niezgodność części opisowej z częścią graficzną planu zagospodarowania przestrzennego, wskazując, że w części opisowej na stronach 20-21 umieszczono odręczne dopiski bez wskazania kiedy, przez kogo i na jakiej podstawie zostały wykonane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 grudnia 2001 r., sygn. akt [...], w oparciu o przepisy art. 42 ust. 1 oraz art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustalenia Miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego i rewaloryzacji śródmieścia K. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta i Gminy , z dnia 13 czerwca 1983 r. (Dz.Urz.WRN z 1983 r., nr 2, poz. 9) ze zmianami, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z art. 42 wskazanej ustawy, a organ administracji nie mógł odmówić wnioskodawczym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu i nie narusza interesów osób trzecich, albowiem nie pozbawia tych osób możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a także możliwości dojazdu do sąsiednich posesji. Organ podkreślił, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie oznacza, że inwestor otrzyma pozwolenie na budowę. W odniesieniu do zarzutu niepełnej legitymacji wnioskodawczym organ wskazał, iż dopuszczalne jest wydanie dla tego samego terenu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania więcej niż jednemu wnioskodawcy, niezależnie od posiadanego tytułu prawnego do nieruchomości. Ustosunkowując się do zarzutu bezprzedmiotowości postępowania organ odwoławczy wskazał, iż art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) wymaga uzyskania pozwolenia na budowę w zakresie prowadzenia robót na terenie obiektów zabytkowych, zatem zgodnie z art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.) inwestor winien uprzednio uzyskać decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Organ II instancji nie podzielił zarzutów procesowych dotyczących niedoręczenia skarżącym załączników do zaskarżonej decyzji: kserokopii z planszy planu zagospodarowania oraz mapy z zaznaczonymi granicami inwestycji stając na stanowisku, że organ orzekający nie był zobligowany do ich doręczania stronom postępowania. M. D. i K. D. wnieśli skargę na powyższą decyzję zarzucając rażące naruszenie art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 244 § 1 k.c. poprzez pominięcie zakresu prawnej ochrony skarżących przysługującej im z tytułu ustanowionej na ich rzecz służebności gruntowej - prawa przechodu i przejazdu przez działkę nr [...]. W ocenie skarżących organ odwoławczy błędnie przyjął, iż planowana inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, a zgodnie z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym skarżący nie będą mogli skutecznie domagać się ochrony swoich interesów na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, jeżeli nie zostały one uwzględnione w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący wskazali, iż organ odwoławczy nie rozpoznał zarzutu dotyczącego niezgodności pomiędzy planem a jego częścią opisową i nie rozstrzygnął wątpliwości co do posłużenia się nową nazwą ulicy Rynek, kiedy w dacie sporządzania planu, tj. w 1982 r. ulica ta nosiła nazwę ulicy K., a ponadto w zaskarżonej decyzji nie wskazano dodatkowej funkcji przedmiotowej działki określonej w części opisowej symbolem "UR". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu niezgodności planu szczegółowego z jego częścią opisową organ odwoławczy wskazał, iż treść odręcznych zapisów nie miała wpływu na ustalenie zgodności inwestycji z planem i nie podważają mocy prawnej wskazanego planu jako obowiązujących przepisów gminnych, a zatem zarzuty skarżących są bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, nie będąc związany zarzutami skargi, uznał skargę za zasadną, z uwagi na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji prowadzące postępowanie w obu instancjach dopuściły się naruszenia przepisów postępowania - art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a., dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W postępowaniu tym pominięto bowiem współwłaścicieli nieruchomości, na której ma być realizowana planowana inwestycja. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Współwłaściciel nieruchomości, której dotyczy postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowana terenu posiada wynikający z prawa własności interes prawny w takim postępowaniu. Podnoszony przez organy administracji argument, iż prawo złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowana terenu jest niezależne od własności nieruchomości jest uzasadniony. Art. 46 ust.l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.) przewiduje bowiem, iż dla tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi nieruchomości. Osoba składająca wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowana terenu nie musi być zatem jego właścicielem, a wydana decyzja zgodnie z art. 46 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności. Okoliczność ta nie wyłącza jednak udziału właściciela nieruchomości jako uczestnika w prowadzonym postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowana terenu. Zgodnie z odpisem z księgi wieczystej nieruchomości prowadzonej przez Sąd Rejonowy w K. Kw [...] właścicielami nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] byli E. W. i M. W.. Ze znajdującej się aktach sprawy kserokopii postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 15 listopada 2000 r. wynika, iż spadek po zmarłym w dniu 8 grudnia 1999 r. M. W. nabyli w częściach równych wnioskodawczym E. W. oraz dzieci zmarłego M. W. i M. W.. (dowód: kserokopia odpisu z księgi wieczystej akta administracyjne organu I instancji, kserokopia odpisu postanowienia k. 22) Zatem w postępowaniu administracyjnym wszczętym na skutek wniosku E. W. przymiot strony posiadali również pozostali współwłaściciele nieruchomości obejmującej działkę nr [...] - M. W. i M. W.. Organy administracji winny zapewnić wszystkim stronom czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 10 k.p.a.). Skoro w dacie orzekania przez organ I instancji krąg spadkobierców po zmarłym M. W. nie był ustalony, organ administracji, w oparciu o art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. winien zawiesić postępowanie do czasu zgodnego z prawem ustalenia kręgu spadkobierców i tym samym podmiotów uprawnionych do wzięcia czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Brak udziału w postępowaniu M. W. i M. W. wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowiącego, iż niezawiniony przez stroną brak udziału w postępowaniu stanowi przesłanką wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decyzja lub postanowienie ulegają uchyleniu w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnia zatem uchylenie zaskarżonej decyzji. Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny bez względu na to, czy miało ono, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy, a dla zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b nie ma znaczenia, iż zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje wyłącznie na żądanie strony (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 1999 r., sygn. akt III SA 979/98, LEX nr 39458, z dnia 4 kwietnia 1997 r. sygn. akt III SA 1795/95, LEX nr 29916). Skarga podlegała zatem uwzględnieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd uznał za niezasadny zarzut bezprzedmiotowości postępowania. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczył inwestycji polegającej na odbudowie przyziemia obiektu. Z art. 39 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że zmiana zagospodarowania terenu polegająca na odbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z obowiązku tego zgodnie z art. 39 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2000, nr 106, poz. 1126 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji, nie są zwolnione roboty budowlane polegające na odbudowie obiektów budowlanych. Wbrew stanowisku skarżących, złożony wniosek, jak wynika z jego treści, nie dotyczył remontu obiektu lecz jego odbudowy. Okoliczność tę potwierdza stanowisko samych skarżących zawarte w piśmie z dnia 12 czerwca 2000 r. złożonym w toku postępowania przed organem I instancji, w którym skarżący zarzucali, iż na przedmiotowej działce nie znajdują się żadne obiekty handlowo - usługowe a jedynie fragmenty starego fundamentu. Wskazać natomiast należy, iż organy administracji nie wyjaśniły w sposób dostateczny charakteru planowanej inwestycji. Odbudowa obiektu zakłada bowiem przywrócenie poprzedniego stanu obiektu i jego wzniesienie na miejscu obiektu istniejącego. Natomiast z załącznika graficznego do decyzji, na którym linie rozgraniczające inwestycji oznaczono kolorem zielonym nie wynika, by kształt i położenie planowanego obiektu odpowiadały poprzednio istniejącemu w tym miejscu budynkowi. Mimo użycia przez inwestora sformułowania o odbudowie obiektu, złożony wniosek w istocie dotyczyć mógł jego budowy, a nie odbudowy co winno zostać przez organ administracji wyjaśnione i poddane ocenie. Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia interesów skarżących jako beneficjentów służebności przechodu i przejazdu przez działkę nr [...] i naruszenia normy art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 244 § 1 k.c. Zamierzona inwestycja polega na odbudowie przyziemia obiektu handlowo-usługowego znajdującego się na działce nr [...] położonej w K. przy ul. K.. Z umowy częściowego zniesienia współwłasności nieruchomości i ustanowienia odrębnej własności lokali z dnia 15 czerwca 1999 r. (k. 6-10 akt II instancji, odpis z Kw nr [...] k. 5 akt II instancji) wynika, iż działki nr [...] i nr 130/2, stanowiące własność E. W., M. W. i M. W., obciążone sana rzecz każdoczesnego właściciela bądź posiadacza zależnego działek nr [...], [...] i [...] bezpłatną służebnością drogową przechodu i przejazdu oraz prawem przechodu klientów znajdujących się tam punktów usługowych, garaży i budynków gospodarczych. Działki, na rzecz których ustanowiono służebności są przedmiotem współwłasności E. W., M. W. i M. W. oraz skarżących M. i K. D. Wydana decyzja nie narusza praw skarżących w tym zakresie. Art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 42 ust.l pkt 3 tej ustawy, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa m. in. wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, stanowi, iż organ administracji nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Treść ustawy zakreśla zatem granice badania przez organ administracji okoliczności związanych z wydaniem decyzji do okoliczności ściśle związanych z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w tych granicach nakazuje badanie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest pierwszym, wstępnym etapem procesu inwestycyjnego, ma ono na celu przesądzenie, czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być na danym terenie zrealizowane w zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie to poprzedzają kolejne postępowanie administracyjne o udzielenie pozwolenia na budowę. W każdym z tych odrębnych postępowań administracyjnych ustawodawca nałożył na organy administracji obowiązek badania różnego zakresu procesu inwestycyjnego, a więc i różnego zakresu badania ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie do przyjęcia byłoby, aby zakresy tych postępowań nakładałyby się na siebie, skoro prowadziłoby to do badania tych samych okoliczności faktycznych i prawnych w dwu różnych postępowaniach administracyjnych (vide: wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1998 r. w sprawie sygn. akt IV SA 2325/96 Baza orzeczeń Lex Nr 45713, wyrok NSA z dnia 2 września 1999 r. w sprawie sygn. akt IV S.A. 573/8 Baza orzeczeń LEX Nr 48235). Ochrona interesów osób trzecich i obowiązek uwzględniania wymagań z tym związanych może zatem następować w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego i nie może obejmować kwestii objętych zakresem regulacji prawa budowlanego. (vide: wyrok NSA z dnia 11 września 2001 r. w sprawie sygn. akt IV S.A. 1504/99 Baza orzeczeń Lex Nr 541) Kwestia wpływu realizacji inwestycji na wykonywanie przez skarżących prawa przechodu i przejazdu, podlegać będzie badaniu w toku postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. W tym postępowaniu badaniu podlegają konkretne rozwiązania architektoniczne i konstrukcyjne zawarte w przedłożonym projekcie budowlanym z punktu widzenia ich zgodności z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, a przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie zobowiązują osoby ubiegającej się o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu do złożenia projektu budowlanego. Pozytywna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu daje inwestorowi podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę, jeżeli inne warunki wymagane ustawą - Prawo budowlane są spełnione. Wbrew stanowisku skarżących, przewidziane w art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym związanie organu wydającego pozwolenie na budowę, ustalonymi w decyzji warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, oznacza wyłącznie obowiązek uwzględnienia treści wydanej decyzji oceniającej zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, a nie obowiązek wydania pozwolenia na budowę. Pozwolenie to może być inwestorowi wydane po spełnieniu m.in. wymogów wynikających z art. 5 ust l pkt 6 i ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Dodatkowo podkreślić należy, iż ustanowiona służebność ma charakter cywilnoprawny, a rozstrzyganie sporów na tle praw rzeczowych, w tym dotyczących braku ich realizacji, zastrzeżone jest dla sądownictwa powszechnego. Zarzut pominięcia w decyzji w oznaczeniu jednostki planistycznej symbolu UR wynikającego z planu zagospodarowania przestrzennego jest słuszny. Badając zgodność inwestycji z planem, organ administracji winien brać pod uwagę wszystkie ustalenia wynikające z planu zagospodarowania przestrzennego, zarówno z części opisowej jak i graficznej, w tym ustalić prawidłowo oznaczenie jednostki planistycznej i znaczenie wszystkich dotyczących jej symboli. Okoliczności te mają bowiem znaczenie dla oceny zasadności złożonego wniosku. Argumenty skarżących dotyczące treści planu zagospodarowania przestrzennego - dokonanych dopisków i nazewnictwa ulic, nie są w ocenie Sądu uzasadnione. Z okoliczności sprawy nie wynika bowiem, by miały one wpływ na treść wydanej decyzji — ocenę zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu. Niemniej jednak wskazać należy, iż plan zagospodarowania przestrzennego stanowiący prawo miejscowe winien być przez organ administracji badany w formie zgodnej z rzeczywistą treścią tego planu i w przypadku dokonania jego zmian, zmiany te winny wynikać z tekstu uchwały w tym przedmiocie, a nie poczynionych w pierwotnym tekście dopisków. Działanie takie może bowiem budzić wątpliwości stron co rzeczywistej treści tego aktu i rzetelności organu administracji. Wskazać także należy, iż zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, załącznik graficzny w postaci mapy zawierającej linie rozgraniczające teren inwestycji, jest integralną częścią decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a prawidłowe doręczenie decyzji wymaga - doręczenia jej z załącznikiem. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odmienne stanowisko organu odwoławczego jest niesłuszne. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, wobec istnienia podstawy wznowienia postępowania administracyjnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy . Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy administracji powinny zapewnić czynny udział w postępowaniu administracyjnym wszystkim stronom postępowania, oraz uwzględnić wskazania i dokonaną przez Sąd ocenę prawną. Na podstawie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, iż uchylone decyzje organów administracji obu instancji nie mogą być wykonane, w niniejszej sprawie brak jest bowiem argumentów przemawiających za wykonaniem wadliwych decyzji. Orzeczenie to wyłącza skuteczność decyzji w okresie od daty wydania wyroku do prawomocnego zakończenia sprawy.