I SA/Ke 212/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Asesor WSA Mirosław Surma Protokolant ref. staż. Michał Gajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2005 r. skarg T. R. i M. R. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji odmawiającej wznowienia postępowania podatkowego, z dnia [...] [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji odmawiającej wznowienia postępowania podatkowego oraz z dnia [..] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji odmawiającej wznowienia postępowania podatkowego. 1. Uchyla zaskarżone decyzje Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] o kolejnych numerach [...], [...], [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy T. R. i M. R. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydanych dnia [...] odpowiednio o numerach [...], [...], [...] odmawiających wznowienia postępowania podatkowego działając w oparciu o przepis art.245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.Nr.137 poz.926 ze zm.) odmówiło uchylenia decyzji w całości. W uzasadnieniach decyzji wskazano, że Samorządowe Kolegium odwoławcze odmówiło wznowienia postępowań podatkowych zakończonych decyzjami SKO: 1. z dnia [...][...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na 2002r. w kwocie [...]zł 2. z dnia [...] [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na 2001r. w kwocie [...]zł 3. z dnia [...] [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na 2000r. w kwocie [...]zł. We wnioskach o ponowne rozpoznanie spraw skarżący zarzucili naruszenie art.240 § 1 pkt 4 i 5 Ordynacji podatkowej oraz art.1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W konsekwencji wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji i jej zmianę poprzez wznowienie postępowania. Wydając zaskarżone decyzje SKO wskazało, że zaskarżone orzeczenia odpowiadają prawu. Wyjaśniło ,że art.1a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych został wprowadzony ustawą z dnia 30.X.2002r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.Nr.200 poz. 1683) i stosownie do zapisu art.11 tejże ustawy, wszedł w życie od 1.I.2003r. Oznacza to, że przepis ten nie mógł mieć zastosowania do ustalenia podatku za lata wcześniejsze. Wbrew twierdzeniom skarżących w sprawie nie ujawniły się nowe fakty i dowody które miałyby wpływ na podjęte rozstrzygnięcie(stan techniczny budynku nie miał wpływu do końca 2002r. na inną niż ustalona stawkę opodatkowania). Nie są też trafne zarzuty naruszenia art.240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej albowiem strony brały udział w całym postępowaniu a nadto zarzut ten skutecznie podnieść można jedynie w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji(art.241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej). W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze T. R. i M. R. zarzucili naruszenie art.240 § 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej oraz art.1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wskazali, że art. 1a ust 3 ustawy mimo, iż obowiązuje od 1.I.2003r. ma zastosowanie do rozstrzygnięcia sprawy wobec faktu, że postępowanie w ich sprawie zakończyło się prawomocnie w 2003 roku. Podnosili w związku z tym, że organom rozstrzygającym sprawę nie był znany stan techniczny budynku w 2002r. co miało znaczenie dla zastosowania ustawy wobec nich względniejszej .Podnieśli też, że nie byli obecni przy dokonanych dnia 30.IX.2002r. oględzinach co naruszało ich prawo do obrony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podnosząc argumenty zaprezentowane w zaskarżonych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co nastepuje: Zgodnie z art.1 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych z dnia 25 lipca 2002r.(Dz.U.Nr. 153 poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zaskarżone decyzje naruszają prawo choć nie z przyczyn wymienionych w skargach. Wychodząc z mocy art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi poza granicę skargi Sąd stwierdza, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art.210 § 1 pkt 5 i 6 w związku z art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W związku z wnioskiem skarżących o wznowienie postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami utrzymującymi w mocy rozstrzygnięcia w zakresie wymiary podatków od nieruchomości za lata 2000 - 2002 Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając jako organ I instancji na podstawie art.243 § 3 Ordynacji podatkowej odmówiło wznowienia postępowań. Wydając na skutek wniosków o ponowne rozpatrzenie spraw rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając de facto jako organ II instancji w sentencji decyzji wskazało jako podstawę prawną art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i stosownie do jego brzmienia odmówiło uchylenia decyzji w całości. Rozstrzygnięcia takiego organ nie mógł wydać albowiem zgodnie a tym przepisem można je wydać rozpoznając sprawę po wznowieniu postępowania. Uzasadnienie decyzji wskazuje, że intencją organy było utrzymanie w mocy zaskarżonych rozstrzygnięć. W takim przypadku inna jest podstawa prawna rozstrzygnięcia a to art.233 § 1 pkt Ordynacji podatkowej. W sprawie występuje zatem sprzeczność pomiędzy sentencją decyzji a jej uzasadnieniem. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ wyda decyzję mając na uwadze, że art. 245 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie wyłącznie do rozstrzygania spraw toczących się już po wznowieniu postępowania. Właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach do rozstrzygnięcia sprawy wynika z rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie.