II SA/Kr 26/02

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Grażyna Firek (spr) WSA Barbara Pasternak Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2005 r. sprawy ze skargi G.K. i J.K. na decyzję Wojewody z dnia 6 grudnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących G. i J. K. kwotę 10 zł (dziesięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 26/02 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2001 r. znak: [...] Starosta na podstawie art. 82 ust. 2, ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.Nr 89, poz. 414, z późn. zmian.), art. 145 § l i art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił wznowienia postępowania na żądanie G.K. i J.K., zam. przy ul. [...] w D. w sprawie udzielenia K.K. zam. ul. [...] w D. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, oraz pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele produkcji [...] zakończonych ostatecznymi decyzjami Starosty Powiatu [...] -odpowiednio: z dnia [...] 2000 r. znak: [...], i z dnia [...] 1999 r., znak: [...]. W uzasadnieniu tej decyzji Starosta wskazał , że w/wymienieni wystąpili do Wojewody z interwencją podnosząc, iż mimo braku ich zgody sąsiad K.K. na swojej posesji prowadzi roboty budowlane w oparciu o decyzje organów, których to decyzji nie otrzymali w związku z czym pozbawieni zostali prawa do wnoszenia odwołań jak również przynależnego im prawa do uczestnictwa w postępowaniach administracyjnych i wglądu do całości akt sprawy a przedmiotowy wniosek skutkował, w dniu jego złożenia we właściwym organie, wszczęciem postępowania wyjaśniającego, mającego na celu udowodnienie zaistnienia okoliczności przewidzianych w art. 145 § l pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, co w konsekwencji stanowiłoby podstawę do podjęcia postanowienia o wznowieniu postępowania.; przeprowadzając postępowanie wyjaśniające na tym etapie, organ powiadomił strony biorące udział w dotychczasowych postępowaniach oraz wnioskodawców z jednoczesnym wezwaniem ich do udziału w podjętym postępowaniu celem udowodnienia, iż bez własnej winy nie brali udziału w tych postępowaniach. Starosta podkreślił, że domagający się wznowienia postępowania mimo prawidłowego powiadomienia nie przedłożyli organowi dowodów na tę okoliczność i w tym stanie rzeczy po analizie całości akt dotyczących kwestionowanych postępowań , uwzględniając wniesione przez K.K. wyjaśnienia i uwagi oraz na podstawie materiałów geodezyjno-kartograficznych znajdujących się w zasobach Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej Starostwa Powiatowego stwierdził, że przesłanki z art. 145§ l pkt 4 kpa nie zachodzą. Starosta podkreślił, że z analizowanej dokumentacji jednoznacznie wynika, iż działka budowlana G. i J.K. nie graniczy z posesją K.K. , lecz od strony zachodniej posesje te są oddzielone działką nr 1 stanowiącą własność gminy, od strony zaś północnej ich działka graniczy z działką nr 2 stanowiącą własność A. G. I dlatego w rozumieniu obwiązujących przepisów Kpa G.K. i J.K. nie mogli zostać uznani stronami postępowania w stosunku do inwestycji prowadzonych przez K.K. na swojej posesji i być adresatami rozstrzygnięć decyzyjnych. Starosta podkreślił także, iż kwestie te były przedmiotem dwukrotnego rozpoznania na etapie ustalania kręgu stron w postępowaniach poprzedzających wydanie decyzji zezwalających K.K. na rozbudowę budynku mieszkalnego i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego i obecnie brak było przesłanek do podejmowania postanowienia o wznowieniu postępowania i badania przyczyn jego wznowienia w świetle bezspornego faktu nie zaistnienia okoliczności określonych w art. 145 § l pkt 4. Kodeksu postępowania administracyjnego. W odwołaniu od powyższej decyzji G.K. i J.K. domagali się jej zmiany i wznowienia postępowań zakończonych decyzjami objętymi skargą o wznowienie postępowania , zarzucając, że ich nieruchomość jest oddzielona od nieruchomości na której powstała inwestycja tylko jedną niewielką działką stanowiącą drogę dojazdowa, a przedmiotowa zabudowa wskutek podjętych działań inwestycyjnych tj przebudowy i zmiany sposobu użytkowania z charakteru mieszkaniowego zmieniła się na przemysłowy. Odwołujący się podkreślili także, iż powstała inwestycja jest uciążliwa z uwagi na jej charakter. Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. znak [...] Wojewoda na podstawie art. 81.ust l pkt 2, art. 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane / Dz.U nr. 106 z 2000r. poz. 1126 z poza zm./ oraz art. 138, § l, ust l kpa po rozpatrzeniu odwołania od powyżej wskazanej decyzji Starosty utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, wskazując, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa. Wojewoda stwierdził, że odwołujący się nie są stronami w rozumieniu art. 28 kpa, gdyż zgodnie z treścią tego przepisu stroną jest każdy ,czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek , zaś analiza posiadanych przez organy dowodów w sprawie oraz materiałów geodezyjno- kartograficznych znajdujących się w zasobach Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej Starostwa Powiatowego w [...] jednoznacznie wskazała, że odwołujący się nie są ani inwestorami lub też bezpośrednimi sąsiadami inwestora, a jedynie ich nieruchomość jest usytuowana przy ul. [...], przy której też wybudowano inwestycje będące przedmiotem decyzji, których dotyczy wniosek o wznowienie postępowania. W tej sytuacji Wojewoda uznał, że brak jest jakichkolwiek przesłanek do udowodnienia istniejących okoliczności przewidzianych w art. 145 § l pkt.4 Kpa . Niezależnie od powyższego Wojewoda zauważył, iż Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zbadał poziom hałasu ,określając w piśmie z dnia 14.09.2001 r. jego wielkość ,na granicy działki należącej do G. i J.K. ,która wyniosła 39.4 dB i w związku z tym podniesione w odwołaniu zarzuty podniesione zarzuty mogły być ,co najwyżej, zakwalifikowane w kategoriach interesu faktycznego . W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz piśmie stanowiącym jej uzupełnienie G.K. i J.K. domagali się jej uchylenia i zarzucili, że przedmiotowa decyzja organu II instancji sankcjonuje samowolę , bowiem w wyniku przeprowadzonych prac budowlanych w sąsiedztwie ich nieruchomości na terenie, której znajduje się ich dom mieszkalny powstał praktycznie kompleks przemysłowy ze sklepem i obecnie takie sąsiedztwo jest bardzo uciążliwe z uwagi na poziom szkodliwych emisji, hałasu i zmianę infrastruktury. Zd. skarżących w nin. stanie faktycznym przesłanki z art. 28 kpa zostały spełnione, a tym samym przez to, że nie brali udziału w postępowaniach objętych skargą o wznowienie zostali pozbawieni możliwości obrony swoich praw. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/. Skarga jest uzasadniona. W rozpoznawanej sprawie z naruszeniem art. 77 § l kpa w związku z art. 28 kpa organy obu instancji oceniły, iż skarżący jako właściciele nieruchomości nie sąsiadującej z nieruchomością, na której znajdują się obiekty, których dotyczą decyzje , kończące postępowania objęte żądaniem wznowienia nie mają przymiotu stron w tych postępowaniach. Organy obu instancji uznały , że skoro nieruchomość skarżących nie jest usytuowana w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestorów, bowiem działki te oddziela od siebie działka pełniąca rolę do nich dojazdu i dojazdu do ul. [...], to nie można uznać by skarżący mieli interes prawny do występowania w obu tych postępowaniach , gdyż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem mieliby taki interes wówczas, gdyby byli właścicielami działki sąsiadującej bezpośrednio z działką na której znajduje się jest inwestycja i budynek , w odniesieniu do którego nastąpiła zmiana sposobu użytkowania. Tymczasem wbrew temu stanowisku sam fakt braku bezpośredniego sąsiedztwa z działką, na której znajduje się budynek będący przedmiotem przebudowy i budynek , którego dotyczy zmiana sposobu użytkowania nie przesądza o braku interesu prawnego. Istotnym bowiem dla oceny istnienia, bądź braku istnienia takiego interesu prawnego ma stwierdzenie czy dana inwestycja i zmiana sposobu użytkowania może szkodliwie oddziaływać poza terenem, którym dysponuje inwestor. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w szeregu orzeczeniach , a Sąd w składzie rozpoznającym nin. skargę w pełni stanowisko to podziela / vide: wyrok NSA 12 stycznia 1999 r. IV S.A. 6/97 -LEX nr 48173, wyrok NSA z 6 stycznia 1999 r. IV S.A. 2264/96 -LEX 481747. Z okoliczności podniesionych w skardze oraz innych pismach wynika jednoznacznie , że inwestycje objęte decyzjami kończącymi postępowania , których wznowienia domagali się skarżący skutkują powstaniem przetwórni [...], sklepu, z czym związana została instalacja pięciu wentylatorów, zwiększenie natężenia ruchu i utrudnienia na drodze dojazdowej do działki skarżących,- bez wątpienia więc przedmiotowe inwestycje mogą szkodliwie oddziaływać poza teren inwestora i dotknąć skarżących, a zatem przymiotu strony skarżącym nie sposób w obu postępowaniach było odmówić. Tymczasem w rozpoznanej sprawie organy obu instancji z naruszeniem art. 7 i 77 § l kpa nie wyjaśniły, czy skarżącym z przesłanek wynikających z treści art. 28 kpa służy przymiot strony w obu postępowaniach, a jedynie z góry założyły, iż skarżący nie są stronami postępowań bez zbadania, czy i w jakim zakresie decyzje o zatwierdzeniu projektu i pozwoleniu na budowę oraz o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania dotyczy interesu prawnego skarżących. Brak wyjaśnienia sprawy w omawianym zakresie pozostaje w bezpośrednim związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy i dlatego 'uchybienie wymienionym przepisom powoduje uchylenie decyzji obu instancji. Mając na uwadze przytoczone okoliczności orzeczono jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 145 §1 pkt l c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ppsa, a o kosztach postępowania na zasadzie art.200 cyt. ustawy.