IV SA/Wa 1485/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2005 r. sprawy ze skarg J. i J. P., E. i S.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia[...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. IV SA / WA 1485/05 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] maja 2005r. Samorządowe Kolegia Odwoławcze w W. na zasadzie art. 13 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 61ust.1 ustawy z dnia 13 lutego 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) utrzymała na mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] lutego 2005r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji podlegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z poddaszem użytkowym i garażem wraz z urządzeniami budowlanymi towarzyszącymi na działce nr ew. [...] położonej w L. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Po rozpoznaniu wniosku K. i A.W. Burmistrz Miasta i Gminy L. decyzją z dnia [...] listopada 2004r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji podlegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z poddaszem użytkowym i garażem wraz z urządzeniami budowlanymi towarzyszącymi na działce nr ew [...] położonej w L. przy ul [...]. W wyniku rozpoznania odwołania Państwa M. i P. Kolegium decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. uchyliło zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, ponieważ wyjaśnienia wymagała kwestia dostępu przedmiotowej nieruchomości do drogi publicznej, gdyż organ nie wskazał w jaki sposób planowana inwestycja będzie obsługiwana komunikacyjnie. Rozpoznając sprawę ponownie Burmistrz Miasta i Gminy L. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji podając, że spełnione zostały warunki określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeprowadzona analiza obszaru zgodnie z § 3 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego doprowadziła do określenia wymagań urbanistycznych. Wyjaśniono również, ze inwestorzy nie będą korzystali z prywatnej drogi, ponieważ działka posiada bezpośredni dojazd od ulicy [...]. Organ odwoławczy podkreślił, iż projektowana inwestycja spełnia warunki, o których mowa w art.61 ust.1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż nie wydzielono z działki nr ew. [...] pasa gruntu o szerokości 3,0 m na drogę dojazdową do nieruchomości graniczącej z przedmiotową nieruchomością, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że kwestie te mogą być rozstrzygane ewentualnie przez sąd powszechny. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyli J. i J.P. oraz E. i S. M.. Skarżący podnieśli, iż nie otrzymali odpowiedzi na żadne zarzuty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów przy czym stosowanie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), nie jest związany z zarzutami i granicami skargi. Wskazane przepisy pozwalają na kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia niezależnie od zasadności zarzutów podniesionych przez skarżących. Należy przez to rozumieć nie tylko zezwolenie i uprawnienie Sądu do wykroczenia poza granice zaskarżenia, lecz również jego obowiązek stosownego rozstrzygania, jeżeli zajdą tylko wymagające reakcji wadliwości kontrolowanego aktu lub czynności. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, ze zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa zarówno materialnego jak i procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stwierdzając, iż przeprowadzona analiza obszaru doprowadziła do określenia wymagań urbanistycznych pominęło fakt, iż w analizie wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej przyjęto około 3,50 m nad poziom terenu, zaś w decyzji organu pierwszej instancji ustalono ją w granicach od 3,50 do 5,0 m. Zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowanie terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 163, poz. 1588),wydanego na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 1717 ze zm.), w decyzji o warunkach zabudowy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowanym działkach sąsiednich. Jeżeli wysokość ta, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje jej średnią wielkość występująca na obszarze analizowanym. Wykładnia gramatyczna przepisu § 7 w/w rozporządzenia nakazuje przyjąć, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej powinna być ściśle określona w decyzji o warunkach zabudowy. Określenie jej w granicach od 3,5 do 5 m należy uznać za niezgodne z przepisem § 7 w/w rozporządzenia, które w razie konieczności jego stosowania, tj. braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zawiera bezwzględnie wiążące reguły postępowania przy określeniu wymagań, które winny być następnie wprowadzone do decyzji ustalającej warunki zabudowy (w tym także wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej). Określenie konkretnych wymagań ma służyć zapewnieniu ładu urbanistycznego, którego elementami są gabaryty sąsiadujących budynków zapewniających harmonijny krajobraz. Za słuszny należy uznać zarzut skargi, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustosunkowało się do kwestii podnoszonych w odwołaniu. Odwołujący powoływali się na prowadzone prace projektowe i podnosili, iż jest opracowany następny projekt miejscowego planu zagospodarowania osiedla "[...]" dostępny na oficjalnej stronie internetowej Urzędu Miasta i Gminy L. i nawet załączyli do odwołania jego wydruk. Również ze znajdującej się w aktach sprawy "Informacji o terenie" dot. działki nr [...] i [...] z dnia [...] maja 2004r. podpisanej z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy L. przez Naczelnika Wydziału Planowania i Logistyki wynika, iż opracowany był wstępny projekt planu miejscowego dla obszaru L. [...]. W zaskarżonej decyzji organ w żaden sposób nie odniósł się do tej kwestii, a mogła ona rzutować na wynik sprawy zwłaszcza, iż organ ustalając warunki w treści sentencji decyzji zastrzegł, iż "linie rozgraniczające mogą ulec zmianie po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego w/w teren". Należy podkreślić, iż niedopuszczalne jest ustalenie linii zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy z zastrzeżeniem jej zmiany po uchwaleniu planu. Ustawodawca w sposób wyraźny określił, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji (art. 59 ust. 1 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Decyzja o warunkach zabudowy stanowi " mini plan" dla danego terenu i powinna być tak sformułowana, by nie pozostawiała wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia, a także praw lub obowiązków z niej wynikających. Tych cech nie ma decyzja z dnia [...] lutego 2005r., a jej wada nie została wyeliminowana przez organ odwoławczy. Dodatkowo można wskazać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych stronami postępowania w sprawie ustalania warunków zabudowy oprócz wnioskodawcy są właściciele (współwłaściciele), użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących z terenami inwestycji. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, czy organy administracji publicznej prowadzące postępowania administracyjne prawidłowo ustaliły krąg osób, które mają przymiot strony. Brak jest dokumentu jakim jest wypis z ewidencji gruntów, na podstawie którego można by uznać, iż w postępowaniu brały udział jako strony wszystkie uprawnione osoby. Wątpliwości w tym zakresie wzbudza okoliczność, iż zawiadomienie z dnia 14 stycznia 2005r. w trybie art. 10 § 1 kpa, zostało doręczone D. i A.G., zaś w rozdzielniku decyzji organu pierwszej instancji osoby te zostały pominięte, natomiast pojawiły się nowe osoby, a mianowicie M. W. i M.W.. Kwestia tej zmiany nie została prze organ w żaden sposób wyjaśniona jak również jej zasadność nie wynika z materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w sprawie. Pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu stanowi naruszenie prawa, dając podstawę do wznowienia postępowania, o ile wniesie o to strona. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c i art. 152 cytowanej już ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Rozpoznając sprawę ponownie organ ustali w sposób prawidłowy krąg osób, którym przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu administracyjnym, a uznając iż zachodzą przesłanki z art. 59 ust 1 w/w ustawy do wydania decyzji, warunki zabudowy ustali zgodnie z przepisami powołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Infrastruktury.