I SA/Ol 366/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod Asesor WSA Wojciech Czajkowski (spr.) Protokolant Paweł Guziur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2005 r. sprawy ze skargi H. i S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od wezwania do przedłożenia informacji w sprawie podatku rolnego za 2005r. oddala skargę. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2005r. o nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność wniesionego w dniu 14 lipca 2005r. przez H. i S. S. odwołania od wezwania z dnia 8 lipca 2005r. do przedłożenia informacji w sprawie podatku rolnego za 2005 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ ten podniósł, iż Burmistrz Miasta M. po uchyleniu przez SKO w dniu 30 maja 2005 r. decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2005r. prowadzi postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości oraz podatku rolnym za 2005 rok. Okazało się bowiem, że zostały ujawnione nowe dowody wskazujące, iż dzierżawiony przez Podatników grunt o powierzchni 300 metrów kwadratowych jest gruntem rolnym, nie podlegającym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jak wskazał organ II instancji, obowiązkiem Burmistrza Miasta było w tej sytuacji dokonanie prawidłowego ustalenia wysokości należnego podatku, w oparciu o bezsporne ustalenie kwalifikacji spornego gruntu. W tym też celu, w dniu 8 lipca 2005r. wezwano stronę do przedłożenia informacji w sprawie podatku rolnego za 2005 r. W związku ze złożonym odwołaniem od wymienionego wezwania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, iż uprawnienie organu podatkowego do wezwania bądź to do osobistego stawienia się w celu złożenia wyjaśnień, bądź też dokonania określonej czynności strony, wynika z art.155 § 1 Ordynacji podatkowej. Artykuł 274a tej ustawy uprawnia z kolei organ do wezwania strony w celu złożenia wyjaśnień w sprawie przyczyn niezłożenia deklaracji lub wezwania do jej złożenia, jeżeli deklaracja nie została złożona mimo takiego obowiązku. Wezwanie z dnia 8 lipca 2005r. stanowiło, jak podano w uzasadnieniu postanowienia, realizację wynikającego z art.122 Ordynacji, obowiązku organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło jednocześnie uwagę, iż wezwanie w trybie art.155 Ordynacji jest czynnością materialno-techniczną, dla której ustawodawca nie przewidział możliwości wnoszenia środków odwoławczych. Jeśli więc zaskarżony został akt nie będący decyzją podatkową, bądź innym podlegającym zaskarżeniu rozstrzygnięciem, to obowiązkiem organu odwoławczego, wynikającym z art.228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, było stwierdzenie niedopuszczalności takiego odwołania. W złożonej skardze H. i S. S. podnieśli, iż w związku z postanowieniem Kolegium doszło do niewłaściwego zrozumienia ich odwołania. Nie kwestionowali bowiem "wydania wezwania datowanego na dzień 08.07.2005r.", lecz "wypełnienie formularza informacji o podatku rolnym", który jak podali, sporządzony został przez organ podatkowy nieprawidłowo i wyłącznie dla rolników. Formularz ten jest natomiast nieprzydatny dla podatników będących dzierżawcami działek warzywnych o powierzchni 300 metrów kwadratowych i nie będących właścicielami, ani współwłaścicielami gruntu. Jego wypełnienie stanowiłoby zaś, zdaniem skarżących, czyn zabroniony i powodowałoby odpowiedzialność karną. Skarżący podtrzymali ponadto szereg zarzutów odnośnie przekroczenia uprawnień przez Burmistrza Miasta M., sformułowanych wcześniej w odwołaniu z dnia 14 lipca 2005r. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podnosząc jednocześnie, iż niezależnie od tego, czy powodem złożenia odwołania było kwestionowanie przez H. i S. S. uprawnień organu, który sporządził wezwanie, czy też zastrzeżenia co do prawidłowości formularza, do którego wypełnienia zostali wezwani, poza sporem jest, że złożone zostało odwołanie od wezwania, dla którego ustawodawca nie przewidział możliwości wnoszenia środków odwoławczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153 poz.1269), zwanej dalej p.u.s., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu określa podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej, stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Rozpoznawanie skarg na decyzje, bądź postanowienia organów administracji nie ma więc charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny orzekając w danej sprawie pełni bowiem wyłącznie funkcje kasacyjne badając zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, co stanowi wskazany wyżej element sądowej kontroli nad działalnością administracji publicznej. Granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny określa natomiast art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. w świetle którego sąd ten rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak podnoszono już w literaturze prawniczej ( por. Jan Paweł Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz - Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str.197), "niezwiązanie granicami skargi nie oznacza jednak, że sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi, bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności". Sąd jest bowiem zawsze związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w inną sprawę w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania przed organem administracji. Granice bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, o której stanowi art. 1 p.u.s. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2001r. III SA 502/00 – Przegląd Podatkowy 2001, nr 12, s.63). Podzielając w pełni powyższy pogląd podnieść należy, iż sąd administracyjny nie mógł w związku ze skargą H. i S. S. na postanowienie organu stwierdzające niedopuszczalność odwołania, oceniać prawidłowości sporządzonego przez organ dla podatników będącymi dzierżawcami działek warzywnych formularza – informacji o podatku rolnym, a co za tym idzie zasadności zarzutów dotyczących przekroczenia uprawnień przez Burmistrza Miasta M. Z uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, argumenty H. i S. S. w tym zakresie musiały zatem pozostać poza rozważaniami Sądu. Badając natomiast zgodność tego rozstrzygnięcia z prawem, zauważyć należy, iż stosownie do art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej odwołanie służy stronie od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji. Wezwanie wysłane na podstawie art. 155 Ordynacji podatkowej, jak też wezwanie w trybie art.274a tej ustawy ani nie konkretyzuje się poprzez wydanie decyzji lub innego orzeczenia, ani nie stanowi "przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa". Nie jest więc decyzją, a jedynie czynnością materialno – techniczną podejmowaną w toku postępowania podatkowego. Stosownie bowiem do tego przepisu organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. W przypadku więc gdy nie istniał przedmiot odwołania w postaci decyzji, a złożono je od wezwania do udzielenia wyjaśnień, obowiązkiem organu do którego odwołanie takie wpłynęło, było stwierdzenie jego niedopuszczalności na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W sytuacji zatem, gdy w ustalonym stanie faktycznym i na podstawie powołanych przepisów organ podatkowy zobligowany był do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od wezwania do przedłożenia informacji w sprawie podatku rolnego za 2005r. nie można było zarzucić Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, iż wydając zaskarżone postanowienie naruszył przepisy prawa. Tylko zaś uzasadniony zarzut takiego naruszenia mógłby prowadzić do jej uchylenia przez Sąd. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę H. i S. S. oddalił na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270).