III SA/Wa 2274/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Marta Waksmundzka - Karasińska, po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2005 r., Nr [...] w przedmiocie - wymiaru podatku od nieruchomości za 2005 r. postanawia - odrzucić skargę- Pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. B. B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wskazała, że wymierzony jej podatek od nieruchomości za 2005 r. jest niewspółmierny z korzyściami jakie osiąga ona z działki. W dalszej części skargi strona podała, że ostatnie pismo, jakie dostała w sprawie od organu to postanowienie Prezydenta R. z dnia [...] czerwca 2005 r. Skarżąca wezwana do sprecyzowania skargi poprzez podanie, jakiego orzeczenia ona dotyczy, w piśmie z dnia [...] lipca 2005 r. wskazała, że: "przede wszystkim chodzi o wysokość podatku gruntowego, który ustala Rada Miejska w R.. Skarga moja dotyczy Urzędu Miejskiego w R. Wydział Budżetu i Podatków, gdyż w miesiącu maju złożyłam pismo dotyczące umorzenia części podatku ze względu na trudną sytuację materialną i jak do tej pory nie otrzymałam odpowiedzi". Jak wynika z akt sprawy, decyzja dotycząca wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2005 z dnia [...] lutego 2005 r. została uchylona w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. Na skutek tej decyzji Prezydent Miasta R., postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r. wszczął postępowanie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości należącej do B. B., które to postanowienie zostało skarżącej doręczone wraz z pouczeniem, że nie przysługuje od niego zażalenie na podstawie art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej. Z powyższego wynika, że skarżąca złożyła skargę do tutejszego Sądu w toku postępowania wymiarowego. Przy piśmie z dnia [...] września 2005 r. strona załączyła decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] września 2005 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2005 wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy. W dniu [...] października 2005 r. wpłynęło do tutejszego Sądu pismo Prezydenta Miasta R. informujące o tym, że w dniu [...] września 2005 r. zapadła decyzja ustalająca B. B. podatek od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - powoływanej dalej jako u.p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Powołany przepis nawiązuje do konstrukcji przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności (bezczynności) organu administracji publicznej do sądu administracyjnego. Przesłanki te są to określone w ustawie procesowej warunki prawidłowego zaskarżenia, dotyczące zarówno przedmiotu skargi, jej formy, jak i treści, przy zachowaniu których może nastąpić kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd administracyjny. Przesłanka dopuszczalności zaskarżenia wymieniona w art. 58 § 1 pkt 4 u.p.p.s.a. ma charakter merytoryczny, a więc prawo w tym przypadku nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna (Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, T. Woś, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005). W każdym zatem przypadku zaistnienia przesłanki z art. 58 § 1 pkt 4 u.p.p.s.a., sąd zobligowany jest skargę odrzucić. Na dzień złożenia skargi sprawa nią objęta, pomiędzy tymi samymi stronami była w toku. Toczyło się bowiem przed organem I instancji postępowanie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2005. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma znaczenia to, że w dniu [...] września 2005 r. zapadła w stosunku do skarżącej decyzja ustalająca podatek od nieruchomości, która zresztą nie została przez stronę zaskarżona i jest obecnie prawomocna. Dla Sądu wiążący jest bowiem stan rzeczy z chwili złożenia skargi. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.