VII SA/Wa 665/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Ewa Pecelt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w budynku mieszkalnym. skargę oddala. VII SA/WA 665/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. na podstawie art. 66 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) nakazał A. B. – właścicielce działki nr ewid. [...] położonej przy ul. C. [...] w S. usunięcie nieprawidłowości występujących w budynku mieszkalnym drewnianym: - dokonanie odbudowy rozebranego ponad połacią dachową murowanego komina budynku mieszkalnego drewnianego, przyporządkowanego do części budynku użytkowanej przez J. G., - przeprowadzenie remontu przedmiotowego komina użytkowanego przez J. G., polegającego na wykonaniu tynku komina ponad stropem na strychu, - wykonanie wentylacji grawitacyjnej z pomieszczenia użytkowanego jako kuchnia, stanowiącego część lokalu mieszkalnego zajmowanego przez J. G., - przedstawienie oceny osoby posiadającej uprawnienia budowlane, potwierdzającej prawidłowość wykonania należytych robót budowlanych. Organ I instancji wskazał, że powyższy obowiązek należy wykonać w terminie natychmiastowym po otrzymaniu decyzji. W uzasadnieniu podał, że w wyniku kontroli ustalono, że właścicielka domu dokonała rozbiórki części komina w budynku mieszkalnym drewnianym nad połacią dachową oraz nie został wykonany tynk komina na strychu oraz wentylacja grawitacyjna z pomieszczenia kuchni. Stan taki narusza §142 ust. 1 i § 147 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. – w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z tych względów właściwym jest nałożenie na właścicielkę obowiązków wskazanych w sentencji decyzji. Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania A. B. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie organu II instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy pod względem formalnym i merytorycznym oraz dokonał właściwej oceny stanu faktycznego. Brak wentylacji grawitacyjnej w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stanowi naruszenie zasad prawidłowego użytkowania budynków mieszkalnych. Brak komina wyprowadzonego ponad dach budynku jest niezgodny z obowiązującymi warunkami technicznymi. Jego odbudowa i dokonanie remontu pozwoli wyeliminować istniejące zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi zamieszkujących w budynku posiadającym palną konstrukcję drewnianą. Zdaniem organu nadzoru budowlanego omawiany budynek znajduje się w średnim stanie technicznym i dopóki jest użytkowany, winien spełniać wymogi określone w przepisach. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie swojego interesu prawnego. W uzasadnieniu podała, że po wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2005 r. nastąpiła istotna zmiana okoliczności faktycznych sprawy. Została orzeczona eksmisja z lokalu małżonków G., którzy opuścili zajmowany lokal w budynku drewnianym przy ul. C. [...]. Z tego względu nakazanie skarżącej usunięcia nieprawidłowości w budynku mieszkalnym drewnianym, w chwili obecnej nieużytkowanym w części zajmowanej wcześniej przez J. G. i jej rodzinę narusza interes prawny, a samo nałożenie obowiązków stało się bezprzedmiotowe z chwilą opróżnienia pomieszczenia użytkowanego jako kuchnia, ustało istniejące zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa zarówno materialnego, jak i procesowego. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec czego skarga podlega oddaleniu. Na podstawie art. 104 §1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, które rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Natomiast na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne między innymi ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. Prawo budowlane w art. 61 nakłada na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązek utrzymywania i użytkowania obiektu zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 a więc w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać go w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska. Z treści art. 66 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) wynika, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Należy zauważyć, iż w odniesieniu do budynków podstawą do ustalenia powstałych nieprawidłowości, o których mowa w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego a także do zastosowania środka, o którym mowa w art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego są przede wszystkim przepisy rozporządzeń Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) a także Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz.U. Nr 74, poz. 836 ze zm.). W myśl § 142 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) przewody kominowe powinny być wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu, a wymaganie ust. 1 uznaje się za spełnione, jeżeli wyloty przewodów kominowych zostaną wyprowadzone ponad dach w sposób określony Polską Normą dla kominów murowanych. Zgodnie z § 147 ust. 2 w/w rozporządzenia wentylację mechaniczną lub grawitacyjną należy zapewnić w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, w pomieszczeniach bez otwieranych okien, a także w innych pomieszczeniach, w których ze względów zdrowotnych, technologicznych lub bezpieczeństwa konieczne jest zapewnienie wymiany powietrza. Należy zauważyć, iż organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie słusznie wskazały, że brak komina wyprowadzonego ponad dach budynku stanowi naruszenie § 142 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jak również, że brak wentylacji grawitacyjnej w pomieszczeniu kuchennym stanowi naruszenie podstawowych wymogów zawartych w § 147 ust. 2 w/w rozporządzenia. Sąd stwierdza, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. po stwierdzeniu uchybień w utrzymaniu należytego stanu technicznego budynku będących zagrożeniem dla życia i zdrowia ludzi zamieszkujących tenże drewniany budynek mieszkalny przy ulicy C. [...], zasadnie zastosował przepis art. 66 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego nakazując wykonanie czynności zmierzających do usunięcia nieprawidłowości. Wskazać należy, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 66 ust. 1 ma charakter obligatoryjny. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, wymienionych w art. 66 ust.1 pkt 1-3, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz wręcz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości ( por. wyrok NSA z 14 lipca 1998 r. sygn. akt IV SA 1420/96,, LEX" 443224 ). Podnoszony przez skarżącą fakt, że państwo G. nie mieszkają już w przedmiotowym budynku nie oznacza, iż stracił on przymiot budynku mieszkalnego. Dlatego też niczym nieuzasadnione są twierdzenia A. B. jakoby usunięcie nieprawidłowości występujących w budynku jest bezprzedmiotowe i irracjonalne. Sąd stwierdza, iż nieuzasadnione jest również powoływanie się skarżącej na chęć rozbiórki budynku w "niedługim czasie", bowiem przepis art. 66 ma zastosowanie do wszelkich obiektów budowlanych, co do których nie wydano ostatecznej decyzji administracyjnej nakazującej ich rozbiórkę (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 1999 r., IV SA 920/97, LEX 47839). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.