IV SA/Wa 1330/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Stopczyński,, Asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21listopada 2005 r. sprawy ze skargi Z. A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów 1. Uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. 2. Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. 3. Zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] na rzecz Z. A. kwotę 200zł ( dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w sprawie zmiany w ewidencji gruntów wsi O. polegającej na zmianie powierzchni działki nr [...]. Decyzja ta została podjętą w następujących okolicznościach. Wnioskiem z dnia 2 grudnia 2004 r. Z. A. zwrócił się o sprostowanie na mapie ewidencyjnej przebiegu drogi w jego działkach nr [...], [...], [...]we wsi O., Gm. M., twierdząc, że w rzeczywistości droga ta nie istnieje. Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] Starosta G. wprowadził zmianę w ewidencji gruntów wsi O. Gm. M., polegającą na sprostowaniu powierzchni działki oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że stwierdzono rozbieżność pomiędzy powierzchnią działki nr [...] wykazaną w rejestrze gruntów a jej powierzchnią w operacie obliczeniowym przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr [...]. Ponadto wskazano, że w stosunku do pozostałych działek parceli leśnej będącej własnością Z. A. błędów nie stwierdzono. Od wskazanej wyżej decyzji Z. A. wniósł odwołanie, w którym nadal domagał się sprostowania w operacie ewidencji gruntów w stosunku do działek o nr [...] i [...] oraz wniósł o "sprawdzenie stanu faktycznego w terenie". Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] utrzymał mocy omawianą wyżej decyzję Starosty G.. Organ podniósł, że analiza dokumentów sprawy, prowadzi do wniosku, że nie ma rozbieżności na mapach znajdujących się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w G. Przebieg drogi oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha jest identyczny na mapie ewidencyjnej z jej przebiegiem na uczytelnionym zdjęciu lotniczym z wykreślonymi granicami działek. Dalej organ podniósł, że w dniu 19 stycznia 2005 r. pracownicy Urzędu Powiatowego w G., dokonali wizji w terenie w obecności zainteresowanego i sąsiadów w celu zbadania zarzutów zgłoszonych przez Z. A. we wniosku z dnia 2 grudnia 2004 r. Wizja ta nie potwierdziła zarzutów podniesionych we wniosku, stwierdzono że przebieg drogi w terenie jest zgodny z wykazanym na mapie ewidencyjnej. Następnie wskazano, że podczas analizy dokumentów wykryto błąd dotyczący powierzchni działki nr [...], wobec czego Starosta G. sprostował błędny zapis dotyczący powierzchni tej działki. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t.: Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), osoby zgłaszające zmiany w ewidencji gruntów i budynków obowiązane są dostarczyć dokumenty geodezyjne i kartograficzne niezbędne do wprowadzenia zmiany. Skarżący na potwierdzenie swoich zarzutów nie dostarczył opracowania geodezyjnego wykonanego przez uprawniony podmiot geodezyjny. Zarzutów tych nie potwierdziła również wizja w terenie. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Z. A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podtrzymał zarzuty podnoszone w postępowaniu administracyjnym, dotyczące niezgodności przebiegu drogi w terenie z wykazanym na mapie ewidencyjnej. Podniósł że na mapie ewidencyjnej jest zapis, że przez działkę o nr [...] przechodzi ciągła droga dojazdowa, a w rzeczywistości droga przechodzi przez działkę J. H. P. o nr [...]. Skarżący zarzucił także, że podczas wizji w terenie w dniu 19 stycznia 2005 r. nie byli obecni sąsiedzi, obecny był jedynie ojciec skarżącego M. A. oraz J. K. z mężem. W związku z powyższym skarżący wniósł o ponowną wizje w terenie, powiadomienie o terminie wizji sąsiadów: J. H. P. oraz J. M. oraz o sprostowanie błędu w ewidencji gruntów. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, co prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji. Przede wszystkim należy podnieść, że zgodnie z § 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek uprawnionych osób. W rozpatrywanej sprawie Starosta [...] w decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. określił, iż na wniosek Z. A. postanowił wprowadzić zmianę w operacie ewidencji gruntów w stosunku do działki oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...]. Tymczasem wniosek Z. A. dotyczył konkretnych działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...], [...], [...]. Należy zatem uznać, że w stosunku do działki o nr [...] organ orzekał z urzędu, natomiast wniosek skarżącego, który dotyczył działek o nr [...], [...], [...] nie został faktycznie rozpoznany. Co prawda, w uzasadnieniu decyzji organ stwierdza: "W pozostałych działkach ewidencyjnych parceli leśnej będącej aktualnie własnością Z. A. błędów nie stwierdzono." Nawet gdyby uznać, że zdaniem tym w istocie odmówiono skarżącemu uwzględnienia jego wniosku, to stwierdzić należy, że decyzja w części dotyczącej odmowy uwzględnienia wniosków zapadła z naruszeniem art. 107 §1 i § 3 kpa. Otóż, zgodnie z powołanymi przepisami decyzja powinna zawierać m. in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Nie sposób uznać, że w stosunku do materii objętej wnioskiem skarżącego, decyzja Starosty G. spełnia wymogi powołanego przepisu. Organ winien konkretnie ustosunkować się do wniosku, szczegółowo uzasadnić rozstrzygnięcie co do przedmiotu wniosku, zaś w sprawie innej działki, której wniosek skarżącego nie dotyczył, mógł orzec jedynie dodatkowo. Natomiast w uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję Starosty G., organ II instancji, jako jedną z głównych przyczyn nieuwzględnienia wniosku skarżącego, wskazał wyniki dokonanej wizji w terenie. Organ stwierdził, że w dniu 19 stycznia 2005 r. pracownicy Urzędu Starostwa Powiatowego w G., dokonali wizji w terenie w obecności zainteresowanego i sąsiadów. Wskazano, że wizja ta "nie potwierdziła zarzutów podniesionych we wniosku". Stwierdzić należy, że w aktach administracyjnych bak jest dokumentu potwierdzających wyniki przeprowadzonej wizji oraz z udziałem jakich osób jej dokonano. W aktach administracyjnych znajduje się jedynie pismo datowane na 7 stycznia 2005 r. – zawiadomienie, że w dniu 19 stycznia 2005 r. zostanie przeprowadzona wizja na gruncie w celu wyjaśnienia sprawy. W decyzji pierwszoinstancyjnej brak jest odniesień do przeprowadzonej wizji. Dopiero w piśmie z dnia 23 marca 2005 r. przy którym przekazano odwołanie skarżącego organowi drugiej instancji, Starosta G. wskazuje, że w dniu 19 stycznia 2005 r. pracownicy Starostwa dokonali wizji na gruncie w obecności skarżącego i sąsiadów. Z kolei w skardze skarżący wskazuje, że nie był obecny przy dokonywaniu wizji, obecny był natomiast jego ojciec oraz J. K. z mężem. Na rozprawie w dniu 21 listopada 2005 r. pełnomocnik skarżącego – jego ojciec M. A. oświadczył, że w dniu 19 stycznia 2005 r. była przeprowadzona wizja w terenie, jednakże nie sporządzono żadnego protokołu z tej czynności. Wymogi co do obowiązku sporządzania protokołu określają przepisy art. 67 i nast. kpa. I tak, stosownie do treści art. 67 § 1 kpa, organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. W szczególności sporządza się protokół oględzin i ekspertyz dokonywanych przy udziale przedstawiciela organu administracji publicznej (art. 67 § 2 pkt 3). Zaś z treści przepisu art. 68 § 1 i § 2 kpa wynika, że protokół winien być tak sporządzony, aby z jego treści wynikało kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności zostało ustalone i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać. Natomiast odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole. Stwierdzić należy, że w aktach administracyjnych brak jest protokołu z przeprowadzonej w dniu 19 stycznia 2005 r. wizji w terenie, natomiast organ II instancji w znacznej mierze uzasadnił swoje stanowisko wynikami przeprowadzonej wizji. Podkreślenia wymaga fakt, że ustalenia z wizji w terenie, mogą być postawą rozstrzygnięcia tylko wtedy, gdy znajdują swoje potwierdzenie w protokole spełniającym wymogi przewidziane przez omawiane wyżej przepisy kpa. Tego typu wady postępowania administracyjnego stanowią naruszenie art. 7, 8 oraz 77 § 1 kpa. W tej sytuacji Sąd uznał, że decyzje wydane w niniejszym postępowaniu zapadły z naruszeniem powołanych przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.