IV SA/Gl 992/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys, Sędziowie WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.), WSA Stanisław Nitecki, Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Sadowska, po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnego świadczenia uchyla zaskarżone postanowienie Decyzją Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 144 lit. c oraz art. 76 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz.U. Nr 99, poz. 1001/orzekł wobec L. M. o obowiązku zwrotu nienależnie pobranych świadczeń w wysokości [...] zł w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W decyzji tej zawarte było pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Wojewody [...] w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Powyższa decyzja, jak wynikało z dołączonej do akt "listy osób potwierdzających odbiór decyzji" odebrana została w dniu [...] r. w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy w S. przez osobę o nazwisku S. M.. Z zapisku widniejącego przy numerze decyzji wynikało, iż była to córka strony. Od decyzji tej w dniu [...] r. złożył odwołanie L. M.. Z treści odwołania wynikało, iż otrzymać miał decyzję w dniu [...]r. Odnosząc się do zaskarżonego przez siebie orzeczenia odwołujący wskazał, iż jest w trudnej sytuacji materialnej, a co do niezgłoszenia w Urzędzie Pracy jednorazowego zlecenia trwającego od [...] do [...] to istotnie popełnił błąd. Zdaniem jego, to jednorazowe zdarzenie nie uzasadniało jednak żądania zwrotu wszystkich wypłaconych mu świadczeń. Wojewoda [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. działając na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania wobec odbioru przez stronę decyzji, w dniu [...] r. i wniesienie odwołania w szesnastym dniu od tej daty, a to w dniu [...] r. L. M. złożył na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której powołując się na swoją niewiedzę co do 14 dniowego terminu wymaganego do wniesienia odwołania wniósł o przywrócenie mu uchybionego terminu i uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody [...]. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie organ w powołaniu na dotychczasową argumentację podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak nakazuje art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ - zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która przeprowadzona jest pod względem zgodności z prawem /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz. 1269/. Przeprowadzając zatem ocenę zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem zarówno materialnym jak i procesowym, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn dostrzeżonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach jego działania nakreślonego treścią wskazanego art. 134 § 1 p.p.s.a. Jak wynika bezspornie z przedstawionych Sądowi akt sprawy decyzja Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. odebrana została za potwierdzeniem odbioru przez osobę o nazwisku S. M., a adnotacja dokonana na liście osób potwierdzających odbiór decyzji świadczyła, iż była to córka strony. Zgodnie z treścią art. 40 § 1 i § 2 k.p.a. pisma doręcza się stronie, gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi, a jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. O doręczeniu pisma decyduje potwierdzenie tego doręczenia poprzez podpis osoby odbierającej pismo, ze wskazaniem daty odbioru, jak to wynika z art. 46 § 1 k.p.a. Doręczenie pisma osobie nie będącej pełnomocnikiem strony postępowania, choćby to był członek rodziny pełnomocnika, nie może być uznane za doręczenie zgodne z art. 40 § 2 k.p.a. Pismo doręczone zatem osobie nie będącej pełnomocnikiem strony nie może wywołać skutków prawnych, jakie przepisy procedury administracyjnej wiążą z doręczeniami /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2001 r. sygn. akt I SA 2605/99 publ. LEX nr 54139/. Z przedstawionego Sądowi do kontroli legalności zaskarżonej decyzji materiału nie ma możliwości ustalenia czy córka skarżącego posiadała właściwe do odbioru decyzji adresowanej do jej ojca upoważnienie. Jeżeli upoważnienia takiego nie posiadała, w dniu [...] r. nie nastąpiło doręczenie decyzji organu I instancji osobie uprawnionej do odbioru pisma. Konsekwencją tego jest, iż początek biegu terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji nie mógł zacząć biec. Jak stanowi bowiem art. 129 § 2 k.p.a. początek biegu terminu do wniesienia odwołania oznaczony jest określonym zdarzeniem, jakim jest doręczenie decyzji. Brak zatem doręczenia decyzji nie pozwala na otwarcie się terminu do wniesienia odwołania. W ponownym zatem postępowaniu rzeczą organu II instancji będzie ustalić, czy S. M. w chwili odbioru decyzji legitymowała się pełnomocnictwem udzielonym jej przez ojca do dokonania w jego imieniu tej czynności. W przypadku przeciwnym, organ zobligowany będzie ustalić w jakiej dacie skarżący faktycznie odebrał decyzję organu I instancji. Pośrednio wynikać to może z treści jego odwołania, w którym zawarte jest oświadczenie o odbiorze przez niego decyzji w dniu [...] r. W tym stanie rzeczy, wobec naruszenia wskazanych przepisów postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 kt 1 lit. c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.