III SA/Łd 437/05

Dnia 12 stycznia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w (odzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant: asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2006 roku przy udziale sprawy ze skargi R.L. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby w Policji 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. zasądza od Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Ł. na rzecz R.L. kwotę 41 /czterdzieści jeden/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. orzeka, że zaskarżone orzeczenie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. III SA/Łd 437/05 UZASADNIENIE Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] Okręgowa Komisja Lekarska MSW w Ł. uznała R.L. za inwalidę i zaliczyła do trzeciej grupy inwalidów, podając jednocześnie, iż inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą. W rozpoznaniu orzeczenia, w części A, stwierdzono chorobę podstawową: osobowość nieprawidłowa oraz choroby współistniejące: zespół neurasteniczny, przebyte w 1991r. złamanie wyrostka łokciowego prawego, przebyte w 1993r. zwichnięcie w stawie ramieniowo-łopatkowym lewym bez następstw, przebyte złamanie kości głowy promieniowej bez następstw, skrzywienie przegrody nosa nie upośledzające drożności, zez naprzemienny rozbieżny, przebyta operacja przepukliny pachwinowej prawej wygojona z pozostawieniem blizny minimalnej. W tej części orzeczenia nie wskazano stopnia zdolności skarżącego do służby oraz związku schorzenia ze służbą. W części B orzeczenia podano, iż inwalidztwo istnieje od 1997r. oraz wskazano, że R.L. może pracować poza resortem w pełnym wymiarze godzin. W uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono jednocześnie, iż schorzenia nie ograniczają zdolności badanego do pracy poza resortem i pozwalają na zaliczenie do trzeciej grupy inwalidów, a inwalidztwo pozostaje bez związku ze służbą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R.L. podniósł, iż Okręgowa Komisja Lekarska MSWiA w Ł. uporczywie nie stosuje wytycznych zawartych w trzech dotychczasowych wyrokach Sądów Administracyjnych w Łodzi (II SA/Łd 1446/99 z 18.01.2001., II SA/Łd 210/02 z 19.02.2004, III SA/ Łd 833/04 z 09.02.2005r.) i wydaje kolejną decyzję dotkniętą takimi samymi wadami prawnymi, z powodu których trzy poprzednie zostały uchylone. Wskazał, iż pomiędzy zaskarżoną decyzją nr [...], a poprzednimi trzema decyzjami tego samego organu ([...], [...], [...]) istnieją sprzeczności w zakresie rozpoznawanych u niego schorzeń psychicznych, gdyż w trzech pierwszych rozpoznano zespół nerwicowy u osoby z cechami osobowości nieprawidłowej, natomiast w ostatniej osobowość nieprawidłową i zespół neurasteniczny. Podniósł, iż sprzeczność istnieje również pomiędzy zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] a decyzją nr [...] z [...] w zakresie istnienia związku schorzeń ze służbą, gdyż w 2002r. stwierdzono, że istnieje związek pomiędzy stwierdzonym u niego zespołem nerwicowym i służbą, a w 2005r. powiedziano, iż inwalidztwo jest bez związku ze służbą. W orzeczeniu z 2005r. pominięto również fakt, iż prawostronna przepuklina pachwinowa była przepukliną nawrotową i była następstwem wypadku w służbie z 18.01.1996r. oraz nie wypowiedziano się w zakresie występującego nadciśnienia tętniczego, o co wnioskował w piśmie z dnia 8 czerwca 2005r. Skarżący wskazał, iż bezprawnie odmówiono mu, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, zapoznania się ze wszystkimi dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy i nie wyznaczono rozsądnego terminu do zgłoszenia ewentualnych żądań i wniosków. W związku z powyższym wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a szczególności art. 107 § 1 i 3, art. 73 § 1 i 10 § 1 k.p.a. oraz art. 153 i 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albo o uchylenie zaskarżonej decyzji i o nakazanie organowi, który ją wydał, wydanie innej zgodnej z wymogami prawa. Skarżący wniósł również o nałożenie na Przewodniczącą Okręgowej komisji Lekarskiej grzywny w trybie art. 154 § 1 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzenie kosztów procesu, załączenie jako dowodów akt spraw sądowych II SA/Łd 1446/99, II SA/Łd 210/02, III SA/Łd 833/02, spowodowanie wykonania wyroków z dnia 19.02.2004 i 09.02.2005r. w zakresie zwrócenia mu zasądzonych kosztów postępowania oraz o poinformowanie w trybie art. 155 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o stwierdzonych uchybieniach Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Ł.. W odpowiedzi na skargę Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Ł. podtrzymała stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu zaskarżonego orzeczenia. Na rozprawie w dniu 18 października 2005r. skarżący oświadczył, iż doręczono mu jedynie krótsza wersję orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Ł. nr [...], tzn. dwustronicową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji (orzeczenia) pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ administracji publicznej naruszył przepisy postępowania administracyjnego oraz przepisy prawa materialnego i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy zaznaczyć, iż kwestia dopuszczalności skargi na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1449/99 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie 3 II SA/Łd 210/02. Sądy te powołały się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 stycznia 1998r. w sprawie OPS 8/97 (ONSA nr 2 z 1998r. poz. 39), iż sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na orzeczenia wojskowych komisji lekarskich, orzekających o zdolności do służby wojskowej. W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono, iż wojskowe komisje lekarskie są organami administracji publicznej, zaś orzeczenia tych komisji są decyzjami administracyjnymi. Pogląd ten ma również zastosowanie do orzeczeń okręgowej komisji lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych orzekającej o zdolności do służby w policji. Sąd, rozpoznający niniejszą sprawę, podzielił pogląd wyrażony w wymienionej uchwale i powołanych wyżej wyrokach. Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu skarżącego, zmierzającego do stwierdzenia nieważności zaskarżonego orzeczenia, Sąd nie stwierdził w toku rozpoznawania sprawy występowania okoliczności, o których mowa w art. 156 § 1 kpa., mogących stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] Nr [...]. Zdaniem Sądu, stwierdzone naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego i procesowego, nie miało charakteru rażącego. W ocenie Sądu, Okręgowa Komisja Lekarska MSWiA w Ł. naruszyła art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W dniu 12 stycznia 2005r. Sąd rozpatrywał po raz czwarty skargę R.L. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Ł. w przedmiocie zdolności do służby w Policji i po raz trzeci uznano, iż organ nie zastosował się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku przez Sąd poprzednio rozpoznający sprawę. Wyrokiem z dnia 18 maja 2001r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1446/99 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Ł. z dnia [...] Nr [...], podnosząc, iż zaskarżone orzeczenie lekarskie jest decyzją i wobec tego powinno zawierać wszelkie elementy składowe decyzji administracyjnej, określone w art. 107 § 1 kpa., w szczególności powinno zawierać powołanie podstawy prawnej – wskazanie konkretnych artykułów, paragrafów i ich ustępów oraz punktów aktów normatywnych określonych przez podanie organu je wydających, datę wydania, tytuł oraz miejsce publikacji. Musi także zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne zgodne z wymogami określonymi w art. 107 § 3 kpa. Sąd uznał, iż zaskarżone orzeczenie, a także poprzedzające je orzeczenie Komisji Wojewódzkiej tych wymogów w żadnym stopniu nie spełnia. W uzasadnieniu wyroku wskazano również uwagę na niekompletność akt przesłanych do Sądu oraz na różnice pomiędzy orzeczeniami komisji obu instancji nadesłanymi do Sądu, a tymi które zostały doręczone skarżącemu. W wyroku z dnia 19 lutego 2004r. w sprawie o sygn. akt: 3 II SA/Łd 210/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Ł. z dnia [...] Nr [...] z uwagi na naruszenie przez organ przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W toku rozpoznawania sprawy Sąd stwierdził, iż organ administracji nie zastosował się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2001r. w sprawie II SA/Łd 1446/99. W uzasadnieniu wyroku podniesiono, iż orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] w dalszym ciągu nie odpowiada wymogom, określonym w art. 107 § 1 i 3 kpa, gdyż brak jest w nim powołania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak również organ nie wykazał, iż podjął wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz w sposób wyczerpujący nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Sąd podniósł również, iż akta przesłane do Sądu są niekompletne, gdyż nie zawierają m. im odwołania skarżącego od orzeczenia wojewódzkiej komisji lekarskiej. Podobnych uchybień w działaniu Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Ł. dopatrzył się również Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę o sygnaturze akt: III SA/Łd 833/04. W uzasadnieniu wyroku z dnia 9 lutego 2005r. Sąd podniósł, iż organ nie zastosował się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 lutego 2004r. sygn. akt 3 II SA/Łd 210/02. W ocenie Sądu orzeczenie Komisji Nr [...] z dnia [...] nadal nie spełniało wymagań, o których mowa w art. 107 § 1 i 3 kpa, gdyż nie zostały w nim przytoczone przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia, jak również organ nie wykazał, iż w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy sprawy. Rozpoznając obecnie skargę R.L. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Ł. Nr [...] z dnia [...], Sąd po raz kolejny uchylił orzeczenie Komisji, uznając, iż organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo wytycznych, zawartych w trzech poprzednich wyrokach sądów administracyjnych, orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Ł. Nr [...] w dalszym ciągu nie odpowiada wymogom, określonym w art. 107 § 1 i 3 kpa. Brak jest w tym orzeczeniu powołania jakiejkolwiek podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Orzeczenie to nie zawiera również uzasadnienia faktycznego i prawnego. Zgodnie natomiast z art. 107 § 1 i 3 kpa decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Treść uzasadnienia orzeczenia Nr [...] sprowadza się do stwierdzenia, iż "schorzenia nie ograniczają zdolności badanego do pracy poza resortem i pozwalają na zaliczenie do trzeciej grupy inwalidów. Inwalidztwo bez związku ze służbą." Powyższe uzasadnienie należy uznać za niezwykle lakoniczne, zwłaszcza w kontekście wcześniej powołanych orzeczeń sądowych oraz w sytuacji, gdy orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Ł. Nr [...] z dnia [...], stanowiące w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie organu w pierwszej instancji, stwierdzało, że R.L. jest zdolny do służby na zajmowanym stanowisku i brak jest podstaw do zaliczenia go do jednej z grup inwalidztwa. Z akt sprawy i oświadczenia złożonego na rozprawie przez skarżącego nie wynika, by orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Ł. Nr [...] zostało kiedykolwiek uchylone. W myśl natomiast § 28 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 z późn. zm.) w razie niezatwierdzenia orzeczenia wojewódzkiej komisji lekarskiej, okręgowa komisja lekarska uchyla je oraz: 1) wydaje nowe orzeczenie, które jest ostateczne, lub 2) zarządza ponowne badanie i wydanie nowego orzeczenia przez wojewódzką komisję lekarską, z zastrzeżeniem pkt 3, albo 3) gdy uchylone orzeczenie dotyczy spraw, o których mowa w § 22 ust. 2, zwraca je wraz ze swoją opinią co do zasadności ustaleń wojewódzkiej komisji lekarskiej w celu ponownego rozpatrzenia i wydania nowego orzeczenia. Opinia okręgowej komisji lekarskiej jest wiążąca dla wojewódzkiej komisji lekarskiej. Zdaniem Sądu, opisany w cytowanym przepisie sposób postępowania okręgowej komisji lekarskiej ma zastosowanie zarówno do trybu zatwierdzania orzeczeń wojewódzkiej komisji lekarskiej, jak również do orzekania przez okręgową komisję lekarską po wniesieniu odwołania. W przeciwnym bowiem razie, w przypadku rozpatrywania odwołań zastosowanie musiałby mieć art. 138 § 1 kpa. Orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...], wbrew § 13 ust 1 i § 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991r., nie zawiera również ustaleń w przedmiocie stopnia zdolności skarżącego do służby oraz związku stwierdzonych schorzeń ze służbą (część A orzeczenia punkt 2 i 3). Należy także zaznaczyć, iż akta przesłane do Sądu są niekompletne. Nie zawierają m. in. orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...], odwołania skarżącego od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej, orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA Nr [...] z dnia [...], orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA Nr [...] z dnia [...] i orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA Nr [...] z dnia [...] Z niektórymi z tych dokumentów Sąd zapoznał się poprzez włączenie do materiału dowodowego sprawy akt spraw: II SA/Łd 1446/99, 3 II SA/Łd 210/02 i III SA/Łd 833/04, jednak z uwagi na fakt, iż akta administracyjne w załączonych sprawach również były niepełne, nadal, przy rozstrzyganiu sprawy III SA/Łd 437/05 Sąd nie dysponował kompletem dokumentów niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Istotne jest również, iż akta administracyjne przesłane do Sądu zawierają dwa orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Ł. o numerze [...] z dnia [...], z których jedno jest dwustronicowe, a drugie czterostronicowe. Dłuższa wersja orzeczenia Komisji zawiera zbiorcze przywołanie podstawy prawnej i znacznie bogatszą treść uzasadnienia faktycznego podjętego rozstrzygnięcia. Z uwagi na fakt, iż w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia skarżącemu orzeczenia o dłuższej treści, a z oświadczenia złożonego przez R.L. na rozprawie wynika, że orzeczenie w tej formie nie zostało mu doręczone, Sąd dokonując oceny rozstrzygnięcia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Ł., brał pod uwagę jedynie dwustronicowe orzeczenie Nr [...], doręczone skarżącemu w dniu 16 czerwca 2005r. Z pisma Przewodniczącego Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] [...] (k. 11 akt sprawy 3 II SA/Łd 210/02) wynika, iż orzeczenie w wersji dłuższej jest "roboczym" dokumentem orzeczenia, który pozostaje w aktach sprawy, natomiast skarżącemu doręczana jest treść rozstrzygnięcia zgodna z wzorem, stanowiącym załącznik nr 10 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 z późn. zm.). Z uwagi na fakt, iż wersja "robocza" orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA nie została skarżącemu doręczona i co się z tym wiąże, nie weszła do obrotu prawnego, Sąd nie badał treści tego dokumentu, pod kątem zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Organ nie może powoływać się na treść orzeczenia, które nie jest znane stronie postępowania, gdyż nie zostało jej doręczone. Sąd uznał również, iż w toku rozpoznawania sprawy organ dopuścił się naruszenia art. 10 § 1 kpa, w myśl którego organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1. Przenosząc powyższe regulacje prawne na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, iż w aktach sprawy brak jest dowodu zapoznania skarżącego z materiałem dowodowym sprawy, mimo iż w piśmie z dnia 8 czerwca 2005r. skarżący wyraźnie prosił o umożliwienie mu zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału oraz o wyznaczenie terminu na zgłoszenie ewentualnych żądań i wniosków. Takie postępowanie organu narusza zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania i może prowadzić do dokonania błędnych ustaleń faktycznych w sprawie. Uchybienia, jakich dopuścił się organ administracji są istotne i miały one wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżone orzeczenie. Uwzględniając treść art. 152 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, Sąd stwierdza, iż do czasu uprawomocnienia się wyroku zaskarżone orzeczenie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 powołanej wyżej ustawy. Na sumę 41 złotych złożyły się koszty dwukrotnego przejazdu skarżącego z jego miejsca zamieszkania do Sądu i z powrotem. Wyrok ma ten skutek, iż organ administracji winien ponownie rozpoznać sprawę z uwzględnieniem zasad prawidłowej procedury administracyjnej, co oczywiście w żaden sposób nie przesądza o kształcie przyszłego rozstrzygnięcia.