VII SA/Wa 1048/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru ustawienia urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego C. Sp. z o.o. w [...] kwotę 515 zł (pięćset piętnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII S.A./Wa 1048/05 UZASADNIENIE Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].04.2005r na podstawie art. 30 ust 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r, Nr 207, poz 2016 ze zm) wniósł sprzeciw do wyszczególnionych w zgłoszeniu z dnia [...].04.2005r robót budowlanych polegających na budowie nośnika reklamowego na terenie przy ul. [...] w rejonie [...] w [...]. W uzasadnieniu podał, iż z opisu i rysunków przedłożonych przy zgłoszeniu z dnia [...].04.2005r wynika, że inwestor planuje budowę nośnika tablicy reklamowej, który jest obiektem budowlanym wykraczającym poza zakres ujęty w art. 29 prawa budowlanego i jako taki wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem organu pierwszej instancji art. 29 ust 2 pkt 6 prawa budowlanego jednoznacznie określa, iż zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy jedynie instalowania tablic i urządzeń reklamowych, a nie ich budowę jako samodzielnego obiektu budowlanego. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania inwestora C. Sp. z o.o. decyzją z dnia [...] czerwca 2005r znak: [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, iż prace budowlane wynikające z projektu budowlanego, polegające na wybudowaniu konstrukcji tablicy, której głównymi elementami są podstawa fundamentowa, słup, ruszt niosący ekran reklamowy, a następnie przymocowanie ekranu na którym będzie wyklejony obraz graficzny świadczą o wybudowaniu nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu, a nie tylko o jego instalacji, wymianie lub remoncie. Ponadto, przedmiotowa inwestycja posiadająca duże rozmiary (tablica reklamowa 3mx6m ), nie może korzystać ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem organu odwoławczego, projektowanego nośnika budowlanego z uwagi na znaczne rozmiary nie można również zaliczyć do obiektów małej architektury, o których mowa w art. 3 pkt 4 prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł inwestor. Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie art. 3 pkt 3, art. 29 ust 2 pkt 6 oraz art. 30 ust 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane poprzez oczywiście chybione przyjęcie przez organy obu instancji, że: * roboty budowlane związane z zamontowaniem urządzenia reklamowego objęte treścią zgłoszenia powinny być realizowane w trybie art. 28 Prawa budowlanego * roboty te nie zostały wymienione w katalogu robót wymagających jedynie zgłoszenia ( art. 29 ust 2 Prawa budowlanego ) * co do zasady, zamontowanie ( ustawienie ) urządzenia reklamowego ma charakter " budowy", co przesądza o konieczności realizacji robót po uprzednim uzyskaniu pozwolenia na budowę * Ponadto, skarżący zarzuca naruszenie art. 7 kpa i art. 77 kpa poprzez oparcie decyzji na okolicznościach, które nie zostały udowodnione oraz na dowolnych ustaleniach faktycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Art. 29 ust 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane ( Dz.U. z 2000r, Nr 106, poz 1126 ze zm ) w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonanego zgłoszenia stanowił, iż " pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym". Treść art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego jest jasna i wyłącza ze zgłoszenia tylko " reklamy świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym". Komentowany przepis dotyczy instalowania tablic i urządzeń reklamowych na budynkach jak też instalowanych jako samodzielne obiekty. Wynika to wyraźnie ze zmiany pierwotnego brzmienia art. 29 ust 2 pkt 2, który odpowiadał swemu czasu obecnemu art. 29 ust 2 pkt 6, mówiącego o instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych wykonanych na istniejących obiektach budowlanych, dokonanej ustawą z dnia 22 sierpnia 1997r o zmianie ustawy- Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw ( Dz.U. Nr 111, poz 726 ze zm ), podczas której usunięto z tego przepisu wzmiankę o istniejących obiektach budowlanych. Od dnia [...] grudnia 1997r stała się zatem możliwa instalacja tablic i urządzeń reklamowych na innych obiektach niż budynki, a także na gruncie. Z przedstawionego przez skarżącą spółkę zgłoszenia wynika, iż zamiarem inwestora był montaż urządzenia reklamowego wraz z jego konstrukcją nośną. Do zakresu pojęcia urządzenia reklamowego zaliczyć należy wszystkie elementy składające się na to urządzenie. Należy więc do nich konstrukcja nośna jak i tablica reklamowa czyli miejsce na którym umieszczony zostanie przedmiot reklamy. Instalacja urządzenia reklamowego oznacza natomiast montaż wszystkich elementów tworzących to urządzenie reklamowe. Instalacja urządzenia reklamowego na gruncie nie jest wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu jak błędnie przyjęły organy. W ocenie sądu, umieszczenie urządzenia reklamowego, które nie musi być wykonywane ( budowane ) w określonym miejscu zaliczyć należy do instalowania takiego urządzenia jako mieszczącego się w dyspozycji przepisu art. 29 ust 2 pkt 6 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane ( Dz.z 2003r, Nr 207, poz 2016 z późn zm ). Z dokumentacji technicznej dołączonej do zgłoszenia wynika, iż planowany obiekt nie jest trwale związany z gruntem bowiem podstawę jego stanowi płyta żelbetowa ustawiona na gruncie do której przymocowany jest słup nośnika. Skoro więc zamierzone roboty budowlane polegały na instalacji urządzenia reklamowego na nośniku reklam, to roboty te korzystają ze zwolnienia przewidzianego w art. 29 ust 2 pkt 6 prawa budowlanego i nie są obciążone obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Tak więc, ustawienie urządzenia reklamowego przez skarżącą spółkę przy ul. [...] rejon ul. [...] w [...] wymagało zgłoszenia w trybie art. 30 ust 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane, a nie uzyskania pozwolenia na budowę, jak błędnie przyjął zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji. Niezrozumiałe jest stanowisko organów, które wymóg uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu wolnostojącego urządzenia reklamowego upatrują w stopniu skomplikowania konstrukcji nośnika reklamy i jego rozmiarach. Przepis art. 29 ust 2 pkt 6 prawa budowlanego takiego kryterium nie ustanawia. Sąd nie podziela zatem poglądu wyrażonego w zaskarżonej decyzji, iż instalowanie urządzenia reklamowego ze względu na kryterium rozmiaru konstrukcji wymaga pozwolenia budowlanego. Jeżeli organ dostrzegłby, iż przedmiot zgłoszenia objęty dyspozycją art. 30 ust 1 Prawa budowlanego może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia albo też wypełniać inne przesłanki wymienione w ust 3 tego przepisu obowiązującego w dacie orzekania przez organy, wówczas może w drodze decyzji nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu. Wady kontrolowanej przez Sąd zaskarżonej decyzji, uzasadniają w konsekwencji jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz 1270 z późn zm) Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 w/w ustawy. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 w/w ustawy.