I OZ 1471/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [A] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1185/05 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia 1. uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. odrzucić wniosek o łączne rozpoznanie spraw ze skarg [A] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek [A] Sp. z o.o. z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez Spółkę decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, nakładającej na skarżącą karę pieniężną. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skarżąca nie dopełniła wymogów stawianych wnioskowi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, które określone są w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu wniosku nie wykazano bowiem okoliczności, które wskazywałyby na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W zażaleniu na to postanowienie [A] Sp. z o.o. z siedzibą w P. wniosła o jego uchylenie i rozpoznanie zażalenia w trybie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako oczywiście uzasadnionego. Skarżąca spółka podniosła, że jej zdaniem oczywistym jest, że wyegzekwowanie szeregu kar pieniężnych, opiewających łącznie na kwotę blisko 300 tysięcy złotych, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Łączna suma kar, wyegzekwowana przed merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy spowoduje konieczność redukcji zatrudnienia i ograniczenie działalności, a skarżąca Spółka postawiona zostanie na skraju bankructwa. Skarżąca zażądała także połączenia do wspólnego rozpoznania spraw toczących się z innych jej skarg na inne decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Jak zauważył to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie takiego niebezpieczeństwa spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku [A] Sp. z o.o. z siedzibą w P. powołuje się na zaistnienie przesłanek wynikających z art. 61§ 3, jednakże nie zawiera jakichkolwiek okoliczności, które wskazywałyby, że wykonanie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego mogłoby wyrządzić skarżącej Spółce znaczną szkodę, lub wywoływałoby trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ten brak wniosku miał charakter braku usuwalnego. W takim przypadku na podstawie art. 49 § 1 wskazanej ustawy należało wezwać skarżącą do uzupełnienia wniosku w zakreślonym terminie ze skutkami wymienionymi w tym przepisie. W zażaleniu na postanowienie z dnia 5 września 2005 r. strona uzasadniła prawdopodobieństwo wystąpienia skutków, o których mowa w powołanym przepisie art. 61 § 3 wskazanej ustawy. Podana argumentacja zasługuje na uwzględnienie. Wyegzekwowanie bowiem nałożonych przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego kar, w znacznej kwocie, może spowodować poważne trudności w funkcjonowaniu skarżącej Spółki i wiązać się z koniecznością ograniczenia zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, a to z kolei może prowadzić do trudnych do odwrócenia skutków zarówno dla Spółki jak i zatrudnianych przez nią pracowników. W zakresie żądania przez skarżącą rozpoznania łącznego spraw z jej skarg na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie uznać należy, że do rozpoznania takiego wniosku właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny, a więc skierowanie go do Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w pkt. 1. sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś w odniesieniu do pkt. 2 Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 i art. 193 powołanej ustawy.