II SA/Rz 127/05

1 Sygn. akt II SA/Rz 127/05 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. G. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i uchyla poprzedzającą ją decyzję Starosty T. z dnia [...] października 2004 r. Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. na rzecz skarżącego S. G. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 127/05 Uzasadnienie Przedmiotem skargi S. G. jest decyzja P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (PWINGiK) w R. z [...].12.2004r. Nr [...]w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów. W sprawie tej wniosek o wpisanie do rejestru gruntów działek o nr ewid. 1024/3 i 1024/4 położonych w N. D. skierował w dn.29.07.2004r. S. G. do Starostwa Powiatowego w T. We wniosku wywodził, że działki te otrzymał jako spadek po swojej matce, a błędnie w rejestrze gruntów wykazuje się, że nie jest właścicielem działki nr 1024/3, zaś jako właścicieli wskazuje się inne osoby. Do wniosku S. G. dołączył m.in. postanowienie Sądu Rejonowego w T. z 14.12.2000r. sygn. I Ns 904/00 stwierdzające nabycie spadku po A. G. na podstawie testamentu przez S. G. oraz zawiadomienie Sądu Rejonowego w T. z 28.06.2004r. VI.Dz.Kw. nr 3555/04, z którego wynika, że w księdze wieczystej nr 16557 wpisano jako właściciela działek nr 1024/3 i 1024/4 o łącznej powierzchni 5a, położonych w N.D. osiedle D., S. G. W aktach znajdują się ponadto inne dokumenty, z których wynikać ma sposób powstania działek o powyższych numerach, nadto znajduje się w nich wypis i wyrys z ewidencji gruntów, aktualny na dzień 8.11.2004r., z którego wynika, że jako właściciela działki nr 1024/4 o pow. 0,0176 ha wykazuje się S. G., zaś jako współwłaścicieli działki nr 1024/3 o pow. 0,0326 ha wykazuje się A. S. i K. S. Akta zawierają także kopię notatki sporządzonej w Starostwie Powiatowym w T. w dn.8.09.2004r. z udziałem m.in. K. S., A.S. oraz S. G. Z treści tej notatki wynikać ma, że wedle stanu faktycznego użytkowania działek, działka nr 1024/3 jest użytkowana przez wnioskodawcę, zaś działka nr 1024/4 przez K. S. i A. St. W notatce sformułowano propozycje zmiany mianowników działek, w sposób uwzględniający ich faktyczne użytkowanie. Notatki tej nie podpisał S. G., który w piśmie z 14.09.2004r. odmówił jej zaakceptowania i ponowił swój wniosek o uregulowanie w ewidencji gruntów sprawy odnoszącej się do działek 1024/3 i 1024/4. Starosta T. decyzją z [...].10.2004r. Nr [...] wprowadził zmiany w operacie ewidencji gruntów obręb D. miejscowość N. D. w ten sposób, że dla działki nr 1024/3 o pow. 0,0326 ha w miejsce dotychczasowych właścicieli – K. S. i A. S. wpisał S. G. i jako dane działki Kw nr 16557, zaś dla działki nr 1024/4 o pow. 0,0176 ha w miejsce właściciela S. G., wpisał K. S. i A. S., zaś jako dane dotyczące działki Kw nr 28307 i KW nr 16557. W podstawie prawnej tej decyzji powołano art.20 ust.1, ust.2, art.22 ust.1, art.24a ust.12 ustawy z 17.05.1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednol. Dz.U. Nr 100 z 2000r, poz.1086 ze zm., zwane dalej Upgik), § 12 ust.1 pkt 1, § 47 ust.3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz.454, zwane dalej rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków) oraz art.104 ustawy z 14.06.1960r. – kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednol. Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm., zwany dalej k.p.a.). W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że S. G. na podstawie zawiadomienia z księgi wieczystej Nr 16557 oraz postanowienia spadkowego po matce A. G. wniósł o wpisanie go w ewidencji gruntów jako właściciela działek nr 1024/3 i 1024/4. Opisano następnie szczegółowo proces powstawania działek o nr ewid. 1024/1, 1024/2, 1024/3 i 1024/4. Wskazano, że w Starostwie Powiatowym w T. sporządzono notatkę celem ustalenia stanu faktycznego użytkowania działek 1024/3 i 1024/4, ustaleń z tej notatki wynikających nie podpisał S. G. Organ I instancji w oparciu o dokonane ustalenia doszedł do wniosku, że działka 1024/4 ma "podwójny stan prawny, tj. wykazywana jest w dwóch różnych księgach wieczystych, a to KW nr 28307 i KW nr 16557. Powołując się na § 57 ust.2 Instrukcji Technicznej G-5 Ewidencja Gruntów i Budynków Starosta T. doszedł do przekonania, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego winien dokonać zmian w ewidencji gruntów w ten sposób, że za właściciela działki nr 1024/4 o pow. 0,0176 ha winien wykazać A. S. i K. S., z uwidocznieniem dwóch numerów ksiąg wieczystych. Natomiast odnośnie działki nr 1024/3 winien wykazać jako właściciela M. G. Organ pouczył w decyzji, że celem doprowadzenia do zgodności stanu prawnego ze stanem faktycznym należy dokonać uzgodnienia treści ksiąg wieczystych z rzeczywistym stanem prawnym, a po otrzymaniu stosownych dokumentów zostanie wprowadzana stosowna zmiana w operacie ewidencji gruntów. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. G. odnośnie pkt 2 decyzji organu I instancji wywodząc, iż decyzja organu I instancji nie usuwa przeszkód do wpisania odwołującego się jako spadkobiercy określonych działek ewidencyjnych. W obszernych wywodach odwołujący się naprowadzał, że geodeta w 1987r. spowodował błędny wpis w ewidencji gruntów, wedle którego powstały ponownie działki, których numeracja już istniała w operacie ewidencji gruntów i błędnie działka nr 1024/4 została wpisana jako przedmiot własności A. i K. S. Odwołujący się decyzję w I instancji w pkt 1 akceptował, nie godził się natomiast na to, by istniał w ewidencji gruntów wpis, z którego wynika, że A.S. i K. S. są właścicielami działki nr 1024/4. Rozpoznając to odwołanie PWNGiK w R. decyzją z [...].12.2004r. orzekł w ten sposób, że "utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w punkcie 2". W podstawie prawnej powołano się na art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., art.20 ust.1 i 2, art.24a ust.12, art.7b ust.2 pkt 2 Uppgik oraz § 12 ust.1 pkt 1 i § 45 ust.2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu przytoczono stan faktyczny sprawy oraz wskazano, że odwołujący się akceptuje rozstrzygnięcie organu I instancji w punkcie 1, natomiast nie godzi się z punktem 2 zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko starosty, iż z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynikać ma, że istnieje rozbieżność między stanem ewidencyjnym działek nr 1024/3 i 1024/4, a ich stanem prawnym wynikającym z ksiąg wieczystych. Za trafne uznano ustalenia Starosty T. zmierzające do doprowadzenia do zgodności stanu ewidencyjnego działek ze stanem faktycznym na gruncie, podzielono także stanowisko I instancji w zakresie konieczności dokonania w przyszłości uzgodnienia treści ksiąg wieczystych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł S. G., nie precyzując kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji. Skarżący wywodzi, że podejmuje wysiłki w tym celu, aby część jego nieruchomości wskutek błędów urzędników zajmujących się sprawami geodezyjnymi, nie widniała w operacie ewidencji gruntów, jako przedmiot własności innych osób. S. G.uznaje, że pracownicy zajmujący się w organach administracji publicznej sprawami geodezyjnymi zdają się reprezentować interesy jego adwersarzy procesowych, w konkluzji wnosząc prośbę o "rozstrzygnięcie, że działka nr ewid. 1024/4 stanowi jego własność". Do skargi dołączono pismo procesowe z dn.20.12.2004r. kierowane przez skarżącego do organu II instancji, w którym jeszcze raz S. G. wyłuszczał okoliczności powstania w ewidencji gruntów wadliwych, jego zdaniem, wpisów odnośnie stanu własnościowego poszczególnych działek. W odpowiedzi na skargę PWINGiK w R. wniósł o jej oddalenie, jeszcze raz obszernie prezentując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn.30.08.2002r., Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sąd administracyjny prowadzona jest pod względem zgodności z prawem (art.1 § 2 ustawy z 25.07.2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz.1269). Skarga jest uzasadniona. Przedmiotem kontroli jest decyzja PWNGiK w R., orzekająca o utrzymaniu w mocy pkt 2 decyzji organu I instancji – Starosty T., orzekającego o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencji gruntów. W pierwszej kolejności zwrócić uwagę należy, że decyzja organu II instancji rażąco narusza dyspozycję art.138 § 1 pkt 1 w zw. z art.15 k.p.a.. Przepis art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi o jednej z rodzajów decyzji organu odwoławczego, której formuła sprowadza się do "utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji". Zgodnie z art.15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Dwuinstancyjność oznacza m.in., że organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć ponownie całą sprawę administracyjną, która była przedmiotem rozpoznania przez organ I instancji. W praktyce oznacza to, że zakres rozstrzygnięcia decyzji odwoławczej wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy, a zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa (tak B.Adamiak, w: B.Adamiak, J.Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, C.H. Beck. Warszawa 2005, s.600). Organ odwoławczy swoje rozstrzygnięcie ograniczył wyłącznie do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w punkcie 2 tej decyzji. Takie działanie stanowi rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania (art.15 k.p.a.) oraz zakresu orzekania przez organ odwoławczy (art.138 §1 pkt 1 k.p.a.). Poza zakresem orzekania przez organ odwoławczy pozostał bowiem pkt 1 decyzji organu I instancji. Było to działanie oczywiście wadliwe, w sprawie nie ma znaczenia, iż S. G. jako odwołujący się kwestionował wyłącznie pkt 2 decyzji organu I instancji i wnosił w odwołaniu, by pkt 1 decyzji wyłączyć do odrębnego postępowania. Takie żądanie nie ma oparcia w przepisach prawa, art.127 § 1 k.p.a. przewiduje możliwość odwołania się od decyzji, nie zaś od jej części. Nawet więc, gdy odwołujący się kwestionuje wyłącznie część decyzji organu I instancji, organ odwoławczy winien rozstrzygnięcie swoje skorelować z całym rozstrzygnięciem organu I instancji. Odmienne działanie organu odwoławczego oznacza rażące naruszenie (art.156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wskazanych powyżej przepisów, co z kolei nakazuje sądowi administracyjnemu stwierdzenie nieważności tej decyzji po myśli art.145 § 1 pkt 2 Ppsa. Stwierdzenie nieważności decyzji organu odwoławczego otwiera kwestię zgodności z prawem decyzji Starosty T.o, jako organu I instancji. W myśl art.135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zdaniem Sądu decyzja organu I instancji narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, zapadła także z naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa). Postępowanie w sprawie wprowadzania zmian w operacie ewidencji gruntów prowadzone było na podstawie przepisów rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W myśl § 10 ust.1 cyt. rozporządzenia ewidencja obejmuje: 1) dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków oraz lokali, 2) dane dotyczące właścicieli nieruchomości. Do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy m.in. utrzymywanie systemu informatycznego obsługującego bazy danych ewidencyjnych w ciągłej gotowości operacyjnej oraz utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 1 i 2 cyt. rozporządzenia), aktualizacja operatu następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust.1 cyt. rozporządzenia). Zgodnie z § 46 ust.1 cyt. rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11 cyt. rozporządzenia. Aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych (§ 47 ust.1 cyt. rozporządzenia). Niespornym jest, że postępowanie wszczęto na żądanie S. G., który domagał się wpisania działek o nr 1024/3 i 1024/4 w operacie ewidencji gruntów, jako jego własność. Na poparcie swego żądania wnioskodawca przedstawił odpowiednie dokumenty, w tym m.in. zawiadomienie z Sądu Rejonowego w T. o wpisaniu obu tych działek do KW nr 16557. Starosta T. prowadząc postępowanie w sprawie ustalił, bazując na oświadczeniach stron – S. G. oraz A. S. i K. S., że stan faktycznego władania na gruncie nie odpowiada stanowi ewidencyjnemu oraz stanowi własnościowemu wynikającemu z treści ksiąg wieczystych. W szczególności działka o nr ewid. 1024/3 widnieje jako przedmiot własności K. S. i A. S. w odrębnej KW nr 28307. Ustalenia takie organ poczynił z udziałem stron postępowania, sporządzając notatkę służbową w dn.8.09.2004r., a następnie wprowadził zmiany w operacie ewidencji gruntów, dokonując niejako zamiany działek, zaś dodatkowo działkę 1024/4, mającą stanowić własność K. S. i A. S. opisano jako przedmiot własności, uregulowanej w dwóch odrębnych księgach wieczystych. Zdaniem Sądu takie rozstrzygnięcia naruszało przepis § 47 ust.1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił m.in. art.20 Upgik, wedle którego to przepisu ewidencja gruntów obejmuje informacje obejmujące m.in. odnośnie gruntów – ich położenie, granice, powierzchnię, rodzaje użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. W ewidencji wykazuje się także m.in. właściciela, miejsce jego zamieszkania. W myśl art.22 ust.1 Upgik ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie, a osoby wymienione w art.20 ust.2 pkt 1 i art.51 cyt. ustawy są zobowiązane zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian, z wyjątkiem zmian wprowadzanych na podstawie decyzji wydanych przez właściwe organy. Na tle powyższych przepisów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowało się stanowisko, że zapisy w ewidencji gruntów i budynków mają charakter wyłącznie techniczno-deklaratoryjny, a dokonywane zmiany nie mogą rozstrzygać o prawie własności (tak NSA w wyroku z 14.11.1996r. II SA 1824/95 – nie publ.). Z kolei w wyroku z 23.01.1998r. (II SA 1155/92, ONSA Nr 2/1994, poz.61) NSA stwierdził, że decyzja w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów nie może rozstrzygać kwestii spornej związanej z ustaleniem tytułu własności, nie może zatem służyć samodzielnemu dokonywaniu zmian prawnych w tym zakresie. W sprawie niewątpliwie istnieje spór między stronami odnośnie prawa własności co do działki nr 1024/4, nadto działka ta widnieje jako przedmiot dwóch różnych ksiąg wieczystych. Z tej przyczyny, zdaniem Sądu, organ prowadzący ewidencję gruntów nie mógł wprowadzić zmian w operacie ewidencji gruntów, zresztą uczynił to niekonsekwentnie i sprzecznie z treścią zawiadomienia Sądu Rejonowego w T. z 28.06.2004r.. W orzecznictwie tut. WSA w Rzeszowie prezentowane było stanowisko, że w takiej sytuacji, gdy ten sam grunt jest wykazywany w dwóch różnych księgach wieczystych jako przedmiot własności różnych właścicieli, właściwym trybem usunięcia takiej sprzeczności jest postępowanie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, o jakim mowa w art.10 ustawy z dn.6.07.1982r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. Nr 124 z 2001r., poz.1361 ze zm.) – por. wyrok SA/Rz 1837/002 z 13.10.2004r. niepubl.. Usunięcie takiej sprzeczności nie może nastąpić w ramach wprowadzenia zmian w dokumentacji geodezyjnej. O dopuszczalności takiego powództwa z art.10 ust.1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale z dn.31.01.1996r. sygn. III CZP 200/95, OSNC nr 5/1996, poz.67. W orzecznictwie nie jest także spornym pogląd, że poprzez wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich czy uprawnienia do władania nieruchomością (tak NSA w wyroku z dn.20.08.1998r., sygn. II SA 766/98, baza orzecz. komput. LEX Nr 41298). Ewidencja gruntów ma charakter rejestracyjny, ma odzwierciedlać aktualny stan prawny, wpisy w tej ewidencji winny być dokonywane na podstawie odpowiednich decyzji czy orzeczeń innych organów, niż organy prowadzące tę ewidencję. Nie można zatem w postępowaniu o zmianę danych w ewidencji gruntów samodzielnie ustalać i rozstrzygać o prawidłowości tytułów własności, które były podstawą dokonania wpisów w ewidencji. Z racji prejudycjalnego charakteru postępowania o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, organ ewidencyjny winien rozważyć zastosowanie norm art.97 § 1 pkt 4 i art.100 § 1 k.p.a., w celu ewentualnego zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia przez sąd powszechny występujących sprzeczności między ustaleniami w księgach wieczystych. Na taki związek między wszczętym w trybie art.10 ust.1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, a prowadzonym postępowaniem w trybie ustawie prawo geodezyjne i kartograficzne zwracał uwagę NSA w wyroku z dn.1.03.2001r. sygn. II SA 483/00, (baza orzecz. komput. LEX nr 53398). Powoływanie się przez organ I instancji na swoje obowiązki wynikających z treści Instrukcji Technicznej G-5 Ewidencja Gruntów i Budynków wprowadzonej zarządzeniem nr 16 Głównego Geodety Kraju z 3.11.2003r. wprowadzającego wytyczne w celu ujednolicenia i usprawnienia wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych o tyle nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, że zarządzenie to nie stanowi, w świetle art.87 Konstytucji RP źródła prawa powszechnie obowiązującego, zaś według art.93 ust.2 Konstytucji RP nie może ponadto zarządzenie stanowić podstawy prawnej decyzji względem obywateli oraz innych podmiotów. Z tych przyczyn ocena legalności decyzji I instancji nie może być dokonywana przez Sąd poprzez zastosowanie wzorca, mającego za podstawę wskazane przez skarżącego zarządzenie. Reasumując: Sąd uznaje za konieczne uprzednie usunięcie sprzeczności między ustaleniami obu ksiąg wieczystych, uznając to postępowanie za prejudycjalne dla dokonywania zmian w ewidencji gruntów. S. G. może natomiast rozważyć zasadność wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym wobec podmiotu odpowiedzialnego za prowadzenie ewidencji gruntów z tytułu kosztów postępowania o uzgodnienie treści księgi wieczystej. Organ prowadzący ewidencję może także rozważyć udzielenie stronie pomocy w doprowadzeniu stanu ewidencyjnego do zgodnego z prawem, po tu by nie narażać się na potencjalną odpowiedzialność odszkodowawczą. Ubocznie zauważyć trzeba, że forma dokumentowania czynności procesowych przez organ I instancji była sprzeczna z art.67 § 1 k.p.a., gdzie istotne czynności dla rozstrzygnięcia sprawy wymagają utrwalenia w formie protokołu, nie zaś notatki służbowej, czyli adnotacji, w rozumieniu k.p.a. Z tych przyczyn orzec należało jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na zasadzie art.200 Ppsa. O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art.152 Ppsa.