IV SA/Po 1512/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2006r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2004r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, uchyla zaskarżone postanowienie. /-/ M.Dybowski TZ/ Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w P. (dalej: MOPR), działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P., decyzją z dnia [...] maja 2004 r., [...], odmówił M. M. przyznania zasiłku rodzinnego na dziecko N. G. oraz dodatków do zasiłku z tytułu samotnego wychowania, kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego, rozpoczęcia roku szkolnego ( dalej - decyzja odmowna ). Tego samego dnia MOPR wydał decyzję [...], na mocy której przyznał M. M.: zasiłki rodzinne, dodatki do zasiłków rodzinnych z tytułu samotnego wychowania dzieci i z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego – każde ze świadczeń dla pięciorga innych małoletnich dzieci: N. M., A. M., D. M., V. M., W. M. – dalej decyzja pozytywna. Decyzja ta została odebrana przez Zainteresowaną dnia 08 czerwca 2004 r. ( k. 24, 27 ). Pismem z dnia 27 lipca 2004 r. M. M. odwołała się od decyzji [...] wskazując jednocześnie, iż kserokopię kwestionowanej decyzji otrzymała w tym właśnie dniu ( k. 26, 28 ). Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. [...], na podstawie art. 127 § 2 i 134 kpa, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że niespornym jest, że decyzja MOPR została Zainteresowanej doręczona dnia 08 czerwca 2004 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru. W takim stanie rzeczy, w ocenie Kolegium, wniesienie odwołania w dniu 27 lipca 2004 r. nastąpiło z przekroczeniem ustawowego terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. M. wskazała, że decyzja, której dotyczy postępowanie, nie została Jej doręczona dnia 08 czerwca 2004 r. lecz w dniu 29 lipca 2004r. Dnia 08 czerwca 2004r. doręczono Jej decyzję pozytywną. Odwołanie od decyzji odmownej złożyła natomiast dnia 27 lipca 2004 r., gdyż tego dnia otrzymała jej kserokopię. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Pismem z dnia 28 listopada 2005 r. Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wobec braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez SKO, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. SKO błędnie przyjęło, że zwrotne poświadczenie odbioru dnia 08 czerwca 2004r. (k. 27 akt) odnosi się do kwestionowanej przez Skarżącą decyzji odmownej MOPR. W poświadczeniu tym wpisany jest numer doręczanej decyzji wskazujący wprost, iż przedmiotem doręczenia jest decyzja pozytywna. Tak więc zupełnie bezpodstawne jest twierdzenie SKO, że data doręczenia decyzji odmownej ( w ocenie SKO- 8 czerwca 2004 r.) jest niesporna. Nadto, w aktach zawarte jest zwrotne poświadczenie odbioru oznaczone sygnaturą 1832/1074/04 wskazujące na doręczenie pisma za pośrednictwem poczty dnia 29 lipca 2004 r. ( k. 37 ). Jak jednak zostało wykazane w niniejszej sprawie, Skarżąca zapoznała się treścią tej decyzji dnia 27 lipca 2004 r., uzyskując jej kserokopię, i w tym samym dniu wniosła odwołanie ( k.28 ). Zgodnie z art. 109 § 1 kpa, decyzje doręcza się stronom na piśmie. Zgodnie z art. 129 § 2 kpa, od dnia doręczenia decyzji biegnie 14-dniowy termin do wniesienia od niej odwołania. Jak jednak wskazuje się w orzecznictwie "Ani art. 109 § 1 kpa, ani inny przepis prawa nie warunkuje skuteczności doręczenia decyzji od doręczenia jej oryginału" (wyrok NSA z dnia 10 października 2003 r., II SA 13/03, LEX nr 149501; podobnie: wyrok NSA z dnia 28 września 2001 r., I SAB 2/01, LEX nr 75530). W orzecznictwie Sądu Najwyższego i piśmiennictwie na tle kodeksu postępowania cywilnego trafnie przyjmuje się, że terminy do wnoszenia środków zaskarżania zaliczane są powszechnie do grupy terminów maksymalnych, co skutkuje tym, że czynność prawna musi być dokonana przed ich upływem pod rygorem nieskuteczności. W tej materii ustawodawca polski przyjął model austriacki ( podobnie jak w procedurze administracyjnej ). Jeśli strona dowiedziała się o treści decyzji przed jej oficjalnym doręczeniem i przed takim oficjalnym doręczeniem wniosła od tej decyzji odwołanie, to takie wniesienie odwołania jest skuteczne ( odpowiednio – uzasadnienie uchwały SN z 02.12.2003 – III CZP 90/03 – OSNC 2/05/21; uchwały SN z 13.05.1993 – III CZP 60/03 – OSNC 12/93/233, akceptowanej przez J.Gudowskiego w PS 4/96/75; uchwała SN z 05.05.1988 – III CZP 29/88 – OSNC 10/89/151 z glosą B.Bladowskiego – OSP 5/89/114; uchwała SN z 02.05.1973 – III CZP 7/73 – OSNC 11/73/196; uchwała SN z 04.10.1990 – III CZP 51/90 – OSP 5/91/111; uchwała SN z 30.05.1996 – III CZP 53/96 – OSNC 10/96/129, akceptowana przez J.Gudowskiego – PS 6/00/129 ). Mając na uwadze zasadę szybkości i prostoty ( art.12 kpa ), pogląd ów jest w pełni aktualny w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie doręczenie decyzji organu I instancji nastąpiło dnia 27 lipca 2004 r., i w tym dniu rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania. W związku z tym zaprezentowana przez SKO konkluzja, iż odwołanie zostało wniesione po upływie ustawowego terminu, nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. W takim stanie rzeczy uznać trzeba, że postępowanie organu, który wydał zaskarżone postanowienie narusza wyrażoną w art. 7 kpa zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej, a także obowiązki wynikające z art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa. Naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonego postanowienia skutkować będzie merytorycznym rozpatrzeniem złożonego przez Skarżącą odwołania od decyzji MOPR z dnia [...] maja 2004 r. nr [...]. W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. /-/ M.Dybowski TZ/