II SA/Bk 906/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.),, asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi T.W. na uchwałę Rady Gminy J.K. z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J.K. , części obrębu geodezyjnego K.K. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Rady Gminy J.K. na rzecz skarżącego T.W. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. podjętą w oparciu o art. 14 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Rada Gminy J.K. orzekła o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J.K. w granicach określonych na ośmiu załącznikach graficznych, z których siódmy załącznik dotyczył miejscowości Ś., obejmując tereny istniejącej zabudowy tej wsi oraz teren działki o numerze geodezyjnym [...]. Uzgodniony projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymienionego wyżej terenu został wyłożony wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu w okresie od [...] lutego 2005 r. do [...] marca 2005 r. a publiczna dyskusja nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu miała miejsce [...] lutego 2005 r. Skarżący T.W., zamieszkały we wsi Ś. przy ul. J. [...] (numer geodezyjny działki [...]) uczestniczył w publicznej dyskusji nad rozwiązaniami planu i w przepisowym terminie złożył na piśmie uwagi. Skarżący, podobnie jak inni mieszkańcy Ś., sprzeciwił się przyjętemu w projekcie planu zamiarowi przeznaczenia pod zabudowę terenu w dolinie rzeki H. (działki Nr [...]), do tej pory niezabudowanemu. Podał, iż kupując swoją działkę kierował się przede wszystkim jej atrakcyjnym położeniem z widokiem na dolinę rzeki. Zwrócił uwagę na walory przyrodnicze spornego terenu oraz kosztowność przekształcenia tego obszaru w użyteczny teren budowlany. Sprzeciwił się też zamiarowi przesunięcia linii niskiego napięcia biegnącej w ulicy L. do granic swojej nieruchomości. W trakcie publicznej dyskusji nad rozwiązaniami planu zaprotestował też przeciwko zamiarowi ograniczenia szerokości pasa drogowego ulicy L. do 8 metrów. Rada Gminy J.K. na sesji odbytej [...] marca 2005 r. odrzuciła zarzuty i skargi złożone na piśmie do projektu planu i podjęła uchwałę o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J.K., części obrębu geodezyjnego K.K. Integralną częścią uchwały stały się, zgodnie z § 2 uchwały, między innymi: - rysunek planu (załącznik Nr 1); - uchwała Nr [...] z [...] marca 2005 r. o stwierdzeniu zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J.K., dotyczącego terenu wsi Ś. ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy J.K. uchwalonego uchwałą Rady Gminy J. z [...] grudnia 2000 r. (Nr [...]) (załącznik Nr 2); - uchwała Rady Gminy o nieuwzględnieniu uwag (załącznik Nr 3); - uchwała określająca sposób realizacji, zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych Gminy J.K. oraz zasady ich finansowania (załącznik Nr 4). Skarżący T.W. wraz z trzema innymi mieszkańcami Ś. (M.H., D.S., J.D.) wezwał Radę Gminy J.K. pismem z [...] czerwca 2005 r. do usunięcia naruszenia prawa uchwałą zatwierdzającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w dniu [...] września 2005 r. złożył do sądu administracyjnego niniejszą skargę na uchwałę uchylającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi Ś. jako rażąco naruszającą prawo, zarzucając jej: 1. pominięcie ustaleń dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Ś., obowiązującego w dniu przystąpienia do umowy kupna sprzedaży przez nich działek od Gminy, tj. w latach 1995 – 1996; 2. naruszenie prawa konstytucyjnego, mianowicie art. 32 i 74 Konstytucji RP, poprzez pozbawienie nas praw nabytych w postaci posiadania naszej własności w takim stanie w jakim tę własność nabyliśmy w latach 1995 - 1996 , zróżnicowanie naszej sytuacji w sposób nierówny i niekorzystny w porównaniu do sytuacji pozostałych mieszkańców wsi poprzez zaprojektowanie chodnika wzdłuż naszych działek bezpośrednio po granicy działek, gdy tymczasem wszyscy pozostali mieszkańcy Ś. posiadają pas zieleni szerokości ok. 1 - 1,50 m pomiędzy granicą swojej działki o chodnikiem, zaprojektowanie ulicy znacznie węższej niż wszystkie inne we wsi wzdłuż nieruchomości skarżących i usytuowanie chodnika bezpośrednio przy granicy ich działek zagrażające bezpieczeństwu; 3. naruszenie prawa ochrony środowiska oraz prawa wodnego poprzez wydzielenie działek budowlanych, pomimo braku takich założeń w planie miejscowym obowiązującym w dniu zakupu nieruchomości, nad samą rzeką H., gdy tymczasem rzeki są dobrem ogólnonarodowym i skarżący oraz ich dzieci chcą mieć swobodny dostęp do rzeki; pozbawienie ciasno zabudowanego osiedla naturalnego pasa przewietrzenia, doprowadzenie przez Gminę do unicestwienia w tym zakątku wsi ostoi zwierząt chronionych, np. bobra i wielu rzadkich gatunków ptactwa; zabudowanie terenów przyległych do rzeki zmieniające stosunki wodne także na działkach skarżących; 4. naruszenie przez Gminę zasad obowiązujących w art. 7 ustawy o samorządzie gminnym – tj. zaspokojenia potrzeb zbiorowych mieszkańców, w tym potrzeb w zakresie poszanowania środowiska naturalnego, dostępu do rzeki i łąk nad rzeką, potrzeb co do bezpieczeństwa. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie uchwały. Rada Gminy w J.K. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie stwierdzając o następuje: Nie zachodzą zarzucane w skardze naruszenia przepisów prawa, w tym przepisów ustawy zasadniczej – Konstytucji poprzez pozbawienie praw nabytych skarżących, ustawy o ochronie środowiska i ustawy prawo wodne, drogowe, ani też przepisów ustawy o samorządzie gminnym. Plan miejscowy zagospodarowania, który obowiązywał w dniu nabycia nieruchomości przez skarżących, nie stwarza podstaw do twierdzenia, że trwale nabyli oni pewne prawa stosownie do ustaleń tamtego planu. Uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest zadaniem i obowiązkiem samorządu gminnego. Raz już uchwalone plany mogą podlegać zmianom i modyfikacjom w zależności od potrzeb Gminy. Takie uzasadnione potrzeby legły u podstaw uchwalenia planu dla wsi Ś. Plan ten nie narusza także prawa ochrony środowiska, prawa wodnego i drogowego. Brak jest regulacji w w/w przepisach, które zakazywałyby wprost wydzielenia terenów pod budownictwo nad wodami śródlądowymi. Tym bardziej, że rzeka H. jest rzeką stosunkowo niewielką, a zabudowa tego terenu obwarowana będzie warunkami dotyczącymi bezpiecznej realizacji inwestycji. Opracowany plan zagospodarowania przestrzennego zabezpiecza potrzeby mieszkańców w zakresie rekreacji. W uchwalonym planie jest wyznaczony zalesiony teren o powierzchni ok. 1.00 ha z dopuszczeniem urządzenia w nim ciągów spacerowych. Ponadto wieś Ś. położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie lasów państwowych będących otuliną m. B., będących we władaniu Nadleśnictwa D. Skarżący w szczególności powołują się na własny interes, nie biorąc pod uwagę interesu społecznego. Fakt subiektywnego przekonania skarżących o wadliwości uchwały nie może jednak stanowić o jej niezgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Na wstępie Sąd stwierdza, że przedmiotem merytorycznej oceny została jedynie skarga T.W. albowiem skargi pozostałych współskarżących zostały prawomocnie odrzucone z przyczyn formalnych (vide: postanowienia k. 38, 40 i 42 akt sprawy sądowej). Przechodząc do oceny skargi T.W. w pierwszej kolejności należało się odnieść do legitymacji skarżącego do wywiedzenia skargi. Zakwestionowany skargą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy "J.K., części obrębu geodezyjnego K.K., został uchwalony w trybie przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zmianami), która to ustawa z dniem 11 lipca 2003 r. zastąpiła ustawę z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zmianami). Nowa ustawa planistyczna nie przewiduje możliwości skarżenia do sądu administracyjnego czynności organu planistycznego z etapów poprzedzających uchwalenie planu. Jedynie kończąca proces planistyczny uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego wnoszonej na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym z 8 marca 1990 r. Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami KPA, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. W ocenie sądu w sprawie niniejszej skarżący T.W. wykazał swą legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący, co jest bezsporne, jest mieszkańcem wsi Ś. Zamieszkuje na nieruchomości, położonej przy ulicy J. [...] (stanowiącej jego własność), której obszar znalazł się na terenie objętym ustaleniami planu (działka o numerze geodezyjnym [...] wchodząca do obszaru istniejącej zabudowy Ś.). Przyjęte nowym planem rozwiązania w zakresie zagospodarowania obszaru istniejącej zabudowy modyfikują dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości przez skarżącego w zakresie dostępu do drogi publicznej, różnicując sytuację skarżącego z sytuacją innych mieszkańców miejscowości Ś. Ulica L., do której od strony rzeki H., przylega nieruchomość skarżącego, w świetle ustaleń nowego plany ma być przekształcona przy posesji skarżącego w pas pieszo – jezdny o szerokości w liniach rozgraniczających 8 metrów i szerokości jezdni 5 metrów. Konieczność przekształcenia pasa drogi powiatowej, technicznie przyporządkowanej klasie drogi dojazdowej – D, w pas pieszo – jezdny na odcinku KD – 12 KD, jest następstwem przeznaczenia w planie pod zabudowę terenów zielonych położonych na wprost nieruchomości skarżącego przy rzece H. i potrzeby wykrojenia na tym terenie działek budowlanych (symbol w planie 21 MN). Z pozyskaniem nowych terenów budowlanych wiąże się konieczność przeniesienia istniejącej linii energetycznej na drugą stronę ulicy L. i usytuowania jej między innymi bezpośrednio przy nieruchomości skarżącego oraz pozbawienie nieruchomości skarżącego pasa zieleni oddzielającego działkę od chodnika i jezdni, a także zawężenie samego chodnika (fakt bezsporny, wynikający z rysunku planu oraz potwierdzony na rozprawie przez przedstawicieli gminy – k. 88 – 88 odwrót akt sądowych). Skarżący wskazuje na szereg argumentów uzasadniających naruszenie jego interesu prawnego takimi rozwiązaniami planistycznymi. Zasadnie zwraca uwagę na fakt, że przekształcenie drogi dojazdowej w pas pieszo – jezdny na odcinku jego nieruchomości wiąże się z potencjalnymi zagrożeniami albowiem ze względu na położenie działek rzemieślniczych wzdłuż ulicy L. (w dalszym jej przebiegu) spornym odcinkiem odbywa się wzmożony ruch kołowy. Rysunek planu potwierdza, że ulica L. "spina" zabudowę Ś. stanowiąc jego "obwodnicę". Przyjęte rozwiązania czynią położenie nieruchomości skarżącego gorszym od położenia innych mieszkańców osiedla, w którym każda z pozostałych dróg, które ulica L. "spina", jest szersza niż przewidziany planem pas pieszo – jezdny stanowiący obwodnicę osiedla. Zasadnie też skarżący zwraca uwagę na to, że przepisy Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) dla ulic o klasie drogi dojazdowej D przewidują minimalną szerokość 10 metrów, zaś przyjęcie mniejszej szerokości jest dopuszczalne jedynie w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem i to pod warunkiem przeprowadzenia stosownej, szczegółowej analizy obejmującej wszystkie elementy wymienione w § 6 ust. 2 cytowanego rozporządzenia. Przytoczona przez skarżącego argumentacja wskazująca na naruszenie obiektywnego porządku prawnego określonymi w rozdziale 9–ym planu "zasadami modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej" dowodzi naruszenia interesu prawnego strony uzasadniającego legitymacją czynną do wystąpienia ze skargą w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Stwierdzenie naruszenia interesu lub uprawnienia strony zaskarżoną uchwałą otworzyło sądowi drogę do poddania uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ocenie. Przedmiotem oceny sądu administracyjnego jest nie tylko treść planu zagospodarowania przestrzennego oraz załączników do uchwały, lecz także procedura sporządzenia i uchwalenia planu. Stosownie do art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna w przypadku naruszenia zasad sporządzenia planu, bądź istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, bądź naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Tryb procedury uchwalenia planu odnosi się do kolejno podejmowanych czynności planistycznych, określonych przepisami ustawy, gwarantujących możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie wniosków i uwag) i pośrednio do kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania planu wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej. I tak pod pojęciem trybu procedury planistycznej będzie się mieściło formalne stwierdzenie zgodności rozwiązań planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, poprzedzające uchwalenie planu, natomiast w pojęciu zasad merytoryczna, tj. rzeczywista zgodność treści planu z treścią owego stadium. Sporny plan został uchwalony w oparciu o studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy J.K. zatwierdzony uchwałą Rady Gmin J.K. z [...] grudnia 2000 r. Nr [...]. Jest to studium uchwalone pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotychczasowe studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy zachowują moc, z tym, że rada gminy co najmniej raz w czasie kadencji podejmuje uchwałę w sprawie aktualności takiego studium po przedłożonej przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) analizie zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy (vide: art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Stosownie do treści art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rada gminy uchwala plan miejscowy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresem infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. W komentarzu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym od redakcją Z. Niewiadomskiego (Wydawnictwo C.H. Becka, Warszawa 2004) zostało podane (str. 189), że w istocie wyżej wskazanego przepisu chodzi o ocenę zgodności jeszcze projektu planu ze studium, a nie planu ze studium. Stwierdzenie zgodności projektu planu ze studium niewątpliwie bowiem następuje przed uchwaleniem planu, co wynika z literalnego brzmienia przepisu – "plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności ze studium". Jeżeli rada gminy uzna, że projekt planu przedstawiony do uchwalenia nie jest zgodny ze studium, może stwierdzić konieczność dokonania istotnych zmian w projekcie. Stwierdzenie zgodności planu miejscowego ze studium jest czynnością towarzyszącą uchwaleniu planu, ale następuje przed jego uchwaleniem i powinno przybrać formę odrębnej uchwały, a ocena projektu pod względem zgodności ze studium powinna dotyczyć ostatecznej wersji projektu tj. już po dokonaniu w nim ewentualnych zmian w trybie art. 19 ust. 1 ustawy. W sprawie niniejszej, zdaniem Sądu, w ogóle nie została formalnie stwierdzona zgodność ostatecznego projektu planu ze studium. Wprawdzie załącznikiem Nr 2 uchwały w sprawie uchwalenia spornego planu jest stwierdzenie tejże zgodności, to jednakże nie przybrało ono formy odrębnej uchwały, a analiza przebiegu sesji Rady Gminy J.K. odbytej [...] marca 2005 r., odzwierciedlona protokołem złożonym do Sądu (koperta k. 68 akt sądowych) dowodzi, ze przedmiotem obrad w ogóle nie była kwestia oceny zgodności ostatecznej wersji projektu planu ze studium. Nadto budzi wątpliwości formalna prawidłowość rozpatrzenia uwag do projektu planu. Z przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż uchwalenie planu miejscowego ma nastąpić jednocześnie z rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Tymczasem z nadesłanego protokołu przebiegu sesji Rady Gminy J.K. odbytej [...] marca 2005 r. wynika (chronologicznie odczytując zapisy protokołu), że: - przy rozpatrzeniu uwag mieszkańców Ś. do projektu przedłożonego planu głosowano dwukrotnie; - pierwsze głosowanie zakończyło się przyjęciem uwag (ich uwzględnieniem); - po przyjęciu uwag dopiero rozpoczęła się dyskusja nad "przegłosowanymi uwagami"; - następnie przegłosowano przełożenie głosowania nad uchwałą na następną sesję; - następnie anulowano wcześniejsze głosowanie nad wnioskiem o przyjęcie lub odrzucenie uwag mieszkańców Ś. i zarządzono kolejne głosowanie nad uwagami, w wyniku którego uwagi odrzucono. Z odczytanych zapisów protokołu nie wynika natomiast, by przed drugim głosowaniem co do uwag, doszło do anulowania wcześniej przegłosowanego przedłożenia głosowania nad uchwałą na następną sesję. Zdaniem Sądu, brak anulowania wcześniej przegłosowanego odroczenia sesji, nie pozwalał na skuteczne poddanie merytorycznego głosowania nad uwagami jeszcze raz na tej samej sesji. Przegłosowanie formalnych wniosków zawsze bowiem winno poprzedzać merytoryczne głosowanie. W tym przypadku formalnie nie otwarto możliwości powtórnego przegłosowania uwag na tej samej sesji. Opisane wyżej uchybienia dowodzą, zdaniem Sądu, istotnego naruszenia trybu procedowania w sprawie uchwalenia spornego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak dyskusji nad zgodnością projektu planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i niepodjęcie w tej kwestii odrębnej uchwały, nie pozwala skontrolować toku rozumowania rady gminy w tym względzie. Wydruk studium sporządzony w oparciu o treść zawartą na złożonej płycie CD (tekst wydruku został dołączony do akt sprawy sądowej), umożliwia jedynie prześledzenie zapisów dotyczących przyjętych warunków i kierunków zagospodarowania wsi Ś. Geodezyjnie obszar wsi Ś. przypisany jest do obrębu K.– K. Dolina przecinającej wieś Ś. rzeki H. wchodzi w skład wielkoprzestrzennego elementu systemu przyrodniczego o znaczeniu regionalnym i funkcjach: ekologicznej, krajobrazowej i gospodarczej (str. 25 i 124 wydruku). Jednym z głównych wniosków studium w zakresie kierunków funkcjonowania środowiska przyrodniczego gminy stało się utrzymanie naturalności i ciągłości terenów systemu ekologicznego jako warunku niekolizyjnego ich funkcjonowania z rozwojem zainwestowania gminy (str. 26 wydruku). Księżyno do którego kolonii geodezyjnie należy osiedle Ś., zaliczone zostało do strefy podmiejskiej B. z wymienioną na pierwszym miejscu funkcją osadniczą (str. 70 wydruku). Studium prognozuje szanse dalszego rozwoju funkcji mieszkaniowo – usługowej, produkcyjnej i rekreacyjnej K. głównie na bazie podmiejskiego położenia, wykształconego już potencjału społeczno – gospodarczego, infrastruktury technicznej a także dużej ilości rezerw terenów budowlanych i tradycji urbanistycznych (art. 75, 112 i 123 wydruku). Studium stwierdza, że tereny rozwoju osadnictwa wyznaczone zostały głównie na potrzeby mieszkańców miasta B. w postaci większych kompleksów oznaczonych na rysunku studium symbolem literowym MNU i symbolem graficznym (kolorem brązowym) – str. 121 wydruku. Studium w kierunkach i zasadach ochrony walorów środowiska przyrodniczego (którego elementem jest sieć dolin rzecznych gminy, w tym dolina rzeki H.) zakłada zachowanie funkcji i walorów środowiska przyrodniczego, ochronę przed zainwestowaniem i degradacja sanitarną, z zakazem wykonywania prac ziemnych naruszających w sposób istotny rzeźbę terenu i układ stosunków wodnych (str. 124 i 125 wydruku). Przewidując rozszerzenie funkcji dotychczasowych terenów o funkcję mieszkaniową studium wskazuje wprost jakie obszary z dotychczasowych poszczególnych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obszaru gminy, do takiego rozszerzenia funkcji pretendują w szczególności (str. 138 i 139 wydruku). Żaden z powołanych tamże symboli w odniesieniu do miejscowości K. i H. nie pokrywa się z symbolami 29ZP i 27RZ, którymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej kolonii K., zatwierdzonym uchwałą z [...].09.1988r. (Nr [...]) z późniejszymi jej zmianami, był oznaczony sporny obecnie obszar, tj. obszar przeznaczony zaskarżonym planem pod wydzielenie nowych terenów budowlanych wzdłuż rzeki H. Według starego planu zagospodarowania, obszar 27RZ stanowić miał teren strefy ochrony sanitarnej projektowanej oczyszczalni ścieków, a obszar 29ZP miał być poza pasem zieleni z możliwością zagospodarowania jako ścieżka zdrowia, dla którego obowiązywały ustalenia ogólne zaliczające się rzekę H. wraz z jej doliną do ekosystemu rzeki N. i pozostawiające ten obszar w dotychczasowym użytkowaniu z zakazem wprowadzenia wszelkich inwestycji. Wskazując na wymienione wyżej zapisy studium, z jednej strony przewidujące rozbudowę funkcji osadniczej kolonii K., a z drugiej utrzymujące w systemie szczególnej ochrony ekologicznej dolinę rzeki H., Sąd chce podkreślić znaczenie uchwały stwierdzającej zgodność projektowanych ustaleń nowego planu z treścią studium. Stwierdzenie owej zgodności jest warunkiem uchwalenia planu nie tylko formalnym. Stwierdzenie zgodności ustaleń nowego planu (a konkretnie ostatecznej wersji tego planu) ze studium staje się aktem, który na etapie zaskarżenia uchwały zatwierdzającej plan, bądź wcześniej (o ile uchwała stwierdzająca zgodność nowych ustaleń planistycznych ze studium zostanie podjęta na innej wcześniejszej sesji, niż uchwała zatwierdzająca plan), podlegać winno merytorycznej ocenie. W sprawie niniejszej w ogóle nie podjęto uchwały stwierdzającej zgodność ustaleń nowego planu ze studium, co w połączeniu z błędami przy rozpatrywaniu uwag do projektu planu, dyskwalifikowało zaskarżoną uchwałę i nie pozwalało uznać jej za ważną w świetle przytoczonych wyżej przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, jak w sentencji w oparciu o treść art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozstrzygnięcie w punkcie 2-gim wyroku Sąd oparł na przepisie art. 152 wyżej wskazanej ustawy procesowej, a o kosztach postępowania orzekł w oparciu o art. 200 w związku z art. 210 § 1 tejże ustawy.