II SA/Rz 830/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. Rz. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zastrzeżeń do danych ewidencyjnych działki I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] oraz decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącej S. Rz. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 830/05 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r., [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego /dalej: WINGiK / utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] czerwca 2005 r., [...] o odmowie uwzględnienia uwag i zastrzeżeń do danych ewidencyjnych wniesionych przez S. Rz. podczas wyłożenia do wglądu stron projektu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu J. gmina T. N.. Decyzja odwoławcza i decyzja organu I instancji będące przedmiotem postępowania objętego skargą zapadły na skutek wydania w dniu [...] stycznia 2005 r. przez WINGiK decyzji o nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2004r., [...] zatwierdzającej operat opisowo-kartograficzny ewidencji gruntów w części odnoszącej się do pkt I, w zakresie dotyczącym działki nr 1484 stanowiącej własność S. Rz.. Stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] stycznia 2004 r. [...] w jej pkt I podyktowane było brakiem rozpatrzenia zastrzeżeń S. Rz. złożonych do projektu operatu opisowo-kartograficznego w czasie jego wyłożenia przed wydaniem decyzji zatwierdzającej operat modernizacji ewidencji gruntów. Zdaniem WINGiK uchybienie takie należało kwalifikować jako rażące naruszenie prawa, a to dawało podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej działki nr 1484. Konsekwencją stwierdzenia nieważności była potrzeba rozpatrzenia zarzutów S. Rz., dlatego decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Starosta Powiatu uzupełnił rozstrzygnięcie zatwierdzające operat opisowo-kartograficzny modernizacji ewidencji gruntów nie uwzględniając uwag i zastrzeżeń S. Rz. zgłoszonych do projektu operatu opisowo-kartograficznego. Rozpoznając odwołanie od tej decyzji WINGiK utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu. W uzasadnieniu organ ten odniósł się do zarzutów merytorycznych odwołania i wskazał, że podnoszona w odwołaniu różnica w powierzchni działki nr 1484 stanowiącej własność odwołującej jest konsekwencją dokładnego przeliczenia powierzchni działki przyjętej do ewidencji przed modernizacją. Ponieważ w chwili wniesienia odwołania istniał spór co do przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 1484 i nr 1483 to ostateczne ustalenie powierzchni działki S. Rz. będzie możliwe dopiero po prawomocnym zakończeniu tego postępowania. Z decyzją WINGiK nie zgodziła się S. Rz.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzuciła decyzji WINGiK naruszenie art. 20 ust. 1 i 2 oraz art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 36 i § 39 rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Naruszenie tych przepisów polegało na nie uwzględnieniu zarzutów złożonych do projektu operatu opisowo-kartograficznego w zakresie powierzchni działki nr 1484. Z tych powodów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Odpowiadając na skargę WINGiK wniósł o jej oddalenie powołując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej prawo o p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji stosując prawem przewidziane środki. Zakres sprawowanej kontroli stosowanie do treści art. 134 § 1 prawa o p.s.a. nie jest wyznaczony zarzutami skargi, jej podstawą prawną, ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Ukształtowanie przez ustawę tak szerokiego zakresu kontroli zaskarżonego aktu lub czynności nakłada na Sąd obowiązek oceny legalności przedmiotu objętego skargą. Rozpatrując skargę S. Rz. Sąd stwierdza, że skarga ta podlega uwzględnieniu aczkolwiek z innych powodów niż w niej podniesione. Zdaniem Sądu skargę należało uwzględnić dlatego, że dotyczy ona decyzji, które wydane zostały w następstwie decyzji, która rażąco narusza przepisy prawa. Taki zarzut Sąd stawia decyzji WINGiK w R. z dnia [...] stycznia 2005 r., [...] stwierdzającej nieważność decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] stycznia 2004 r., [...] w części dotyczącej pkt I w zakresie odnoszącym się do działki nr 1484. Podstawą stwierdzenia nieważności zdaniem organu było rażące naruszenie prawa polegające na nierozpatrzeniu zarzutów i uwag zgłoszonych w odniesieniu do działki nr 1484. W istocie WINGiK jako rażące zakwalifikował naruszenie przepisów postępowania przez nierozpatrzenie zarzutów. Sąd z taką oceną nie zgadza się z dwóch powodów. Po pierwsze, naruszenie przepisów może być uznane za rażące, jeżeli istnieje wyraźny przepis, a organ nie zastosował się do jego treści. W rozpoznawanej sprawie wymagałoby to ustalenia, że zarzuty i uwagi do projektu operatu opisowo-kartograficznego S. Rz. złożyła w trybie przewidzianym przez przepisy prawa. Po drugie, stwierdzenie nieważności ma być związane z wadliwością samej decyzji, a nie postępowania. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Starosta Powiatu decyzję z dnia [...] stycznia 2004 r. [...] zatwierdził operat ewidencyjny, zatem rozstrzygnął wszelkie wątpliwości zgłaszane w trakcie postępowania w ten sposób, że uznał poprawność projektu, który był podstawą postępowania modernizacyjnego. To oznacza, że uwagi /gdyby nawet/ zgłoszone nie znalazły akceptacji ze strony organu. Tylko wykazanie tych dwóch sytuacji mogło dawać podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż instytucja ta jako nadzwyczajna może być stosowana wyjątkowo i wobec nie budzącego wątpliwości wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Na nadzwyczajność stwierdzenia nieważności decyzji zwrócił uwagę WINGiK w uzasadnieniu własnej decyzji z [...] stycznia 2005 r. Zatem wniosek S. Rz. wskazujący na nieważność decyzji Starosty Powiatu powinien być oceniony z punktu widzenia przepisów prawa, a nie tylko przedstawionego w nim zarzutu. Analiza akt sprawy wskazuje, że na etapie zapoznawania się z projektu operatu opisowo-kartograficznego S. Rz. nie zgłaszała uwag. W aktach I instancji administracyjnej znajduje się na k – 13 kserokopia listy osób, które zawiadomiono o wyłożeniu operatu. Z treści tego dokumentu wynika, że w miejsce skarżącej podpisany jest jej mąż, natomiast na karcie 13a uczyniony jest zapisek urzędowy, co do stanowiska strony w odniesieniu do działki nr 1484. Stwierdzenie tych faktów wobec żądania S. Rz. domagającego się stwierdzenia nieważności pierwotnej decyzji powinno prowadzić do wyjaśnienia, czy wnioskująca zgłosiła żądanie w czasie wyłożenia operatu, a jeśli nie, to czy była prawidłowo reprezentowana. Braki w tym zakresie prowadzić mogły do wznowienia postępowania ze względu na nie branie udziału w postępowaniu, a nie stwierdzenie nieważności. WINGiK tych wątpliwości nie wyjaśnił przyjmując, że w tym zakresie postępowanie było prowadzone poprawnie. Przyjęcie takiego założenia Sąd uznaje za nieuprawnione i przedwczesne, zatem decyzja stwierdzająca nieważność w części dotyczącej pkt I, w odniesieniu do działki nr 1484 była przedwczesna. Konsekwencją tego stanu jest uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] czerwca 2005 r., [...]. Mając na uwadze powyższe i treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) prawa o p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 210 prawa o p.s.a. 24.04.06mk