I SA/Wa 2174/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędzia WSA Elżbieta Lenart Protokolant Anna Milicka - Stojek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniesienia odwołania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, w trybie art. 37 § 2 Kpa, za nieuzasadnione zażalenie J. K. na bezczynność Prezydenta W., polegającą na nie rozpatrzeniu wniosku J. K. w przedmiocie umieszczenia w wykazie, nieruchomości położonej w W., przy ul. [...], stanowiącej działkę nr ewid. [...] w obrębie [...], o pow. [...] m2, której wnioskodawca jest współużytkownikiem wieczystym. Pismem z dnia 6 września 2005r. J. K. wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wyżej wymienionym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005r, podnosząc w uzasadnieniu analogiczne zarzuty do tych, które zostały podniesione w zażaleniu na bezczynność organu. Postanowieniem z dnia [...] października 2005r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło niedopuszczalność wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozstrzygniętej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005r., podnosząc w uzasadnieniu, że rozstrzygnięcie wydane w trybie art. 37 § 2 Kpa, stwierdzające bezzasadność zażalenia na bezczynność, jest niezaskarżalne, bowiem na wydane w toku postępowania postanowienia, stronie służy prawo wniesienia zażalenia tylko w przypadkach przewidzianych ustawą (art. 141 § 1 Kpa). Mając na uwadze, iż przepisy dotyczące odwołań stosuje się, w braku szczegółowego uregulowania, odpowiednio do zażaleń na postanowienia, organ stwierdził, że niedopuszczalnym było wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004r. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2005r. J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc m. in., że niezasadnym jest pogląd wyrażony przez organ, iż postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 Kpa (w skardze mylnie wskazano art. 32 § 2 Kpa, gdyż nie ma takiego przepisu) jest niezaskarżalne, bowiem w myśl art. 127 § 3 Kpa stronie niezadowolonej z decyzji przysługuje prawo wystąpienia do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, wskazując argumentację analogiczną do tej, która zastała zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Sąd ten nie orzeka co do istoty sprawy, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym, procesowym oraz przepisami kompetencyjnymi. Kontrola sądowo-administracyjna decyzji organów administracji publicznej w zakresie ich zgodności z prawem sprowadza się do wyjaśnienia w toku rozpoznawania sprawy, czy organy administracji nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, Sąd stwierdził, że nie narusza ono prawa. Całkowicie chybionym jest zarzut skarżącego, iż prawo wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 127 § 3 Kpa, przysługuje również w sytuacji, gdy od decyzji organu I instancji strona nie może wnieść odwołania. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest bowiem szczególnym środkiem odwoławczym, będącym w istocie surogatem odwołania, gdyż spełnia taką samą rolę jak odwołanie. Ten szczególny środek prawny różni się od odwołania właściwe tylko brakiem skutku dewolutywnego, bowiem nie istnieje organ administracji wyższego stopnia tj. ministra lub samorządowego kolegium odwoławczego w rozumieniu art. 17 Kpa oraz brakiem skutku suspensywnego (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Sadu Najwyższego z dnia 13 lutego 1996r., sygn. akt III AZP 23/95 oraz uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1996r., sygn. akt OPS 4/96). Zgodnie z art. 141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Natomiast w myśl art. 144 Kpa w sprawach nieuregulowanych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczących postępowania zażaleniowego, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zatem, zażalenie może być wniesione tylko na postanowienia, enumeratywnie wyliczone w kodeksie postępowania administracyjnego, do których nie zalicza się postanowień wydanych w trybie art. 37 § 2 Kpa. Stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w tym trybie ma charakter wpadkowy (incydentalny), na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001r., sygn. akt IV SA 572/99 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2004r., sygn. akt II SA 1907/02). Skoro zatem, do postanowień wydanych w trybie art. 37 § 1 Kpa, nie mają zastosowania przepisy art. 141 i nast. Kpa, to do takich postanowień nie może mieć również zastosowania przepis 127 § 3 Kpa. W związku z powyższym, Sąd stwierdził, że zasadnym jest rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2005r., stwierdzające niedopuszczalność wniesienia przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005r. w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku skarżącego na bezczynność organu. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.