II SAB/Wa 18/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Asesor WSA Agnieszka Miernik, Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej: - oddala skargę Stowarzyszenie [...] (zwane dalej Stowarzyszeniem lub skarżącym) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzuciło Prezesowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. bezczynność w udostępnieniu Stowarzyszeniu informacji publicznej. Skarżący wskazał, iż wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2006 r. prosił o udostępnienie mu orzeczeń wraz z uzasadnieniami w kilku sprawach. Prośby te nie zostały załatwione. W dniu 22 listopada 2006 r. Stowarzyszenie wezwało organ do usunięcia naruszenia prawa. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. pismem z dnia 4 grudnia 2006 r. odpowiedział na to pismo, jednakże w ocenie skarżącego organ nadal nie udzielił żądanej informacji. Skarżący nadmienił nadto, iż nie jest stroną w postępowaniach, w których zapadły interesujące go orzeczenia, tak więc jedynym sposobem ich otrzymania jest tryb przewidziany w ustawie o informacji publicznej. Zakwestionował także żądanie opłaty kancelaryjnej za udzielenie informacji (to jest sporządzenie odpisów żądanych orzeczeń) oraz twierdził, iż organ powinien wydać w niniejszej sprawie decyzję, albowiem odmawia udzielenia żądanej informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniósł o jej oddalenie, wskazując iż organ nie pozostawał, wbrew twierdzeniom skarżącego Stowarzyszenia, w bezczynności, gdyż w dniach 10 i 11 sierpnia 2006 r. udzielił wyczerpujących informacji dotyczących możliwości otrzymania treści orzeczeń w sprawach o sygn. akt: [...] a nadto przesłał Stowarzyszeniu kopię orzeczenia w sprawie [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. pismami z dnia 10 i 11 sierpnia 2006 r. poinformował Stowarzyszenie, iż w sprawach o sygn. akt [...] oraz w sprawach o sygn. akt: [...] i [...] przesłanie kopii wyroków będzie możliwe po uiszczeniu stosownych opłat, powołując się w tej materii na przepis art. 235 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) i treści § 1 ust 3 pkt 2 i ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) oraz wskazując konto bankowe właściwe do uiszczenia tych opłat. Jednocześnie Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. przesłał kserokopie wyroku sprawy o sygnaturze akt [...], żądając uiszczenia stosownej opłaty i poinformował, iż kwestia udostępnienia wyroku w sprawie o sygnaturze [...] będzie możliwa dopiero po sporządzeniu uzasadnienia. Powyższe pisma zostały przesłane stronie skarżącej drogą elektroniczną w dniu 11 sierpnia 2006 r., zgodnie z jej wnioskiem. W administracyjnych aktach sprawy znajdują się dowody otrzymania tych pism przez adresata drogą elektroniczną. Stowarzyszenie otrzymało niniejsze pisma, co pośrednio wynika z treści pisma Stowarzyszenia z dnia 22 listopada 2006 r. skierowanego do organu. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie pozostawał zatem w bezczynności w załatwianiu wniosku Stowarzyszenia o udzielenie informacji publicznej w zakresie przedstawienia treści wskazanych wyroków i ich uzasadnień. Powyższe fakty dobitnie świadczą o bezzasadności skargi na bezczynność organu. Poza sporem pozostaje także stwierdzenie, że żądana informacja należy do kategorii informacji publicznej. W piśmie z 22 listopada 2006 r. Stowarzyszenie zarzuciło organowi nie udzielenie mu informacji publicznej w żądanym zakresie i zakwestionowało zasadę uiszczania opłaty wynikającej z przepisów prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, gdyż, jego zdaniem nie można żądać opłat za udostępnianie informacji publicznej. Stanowisko Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zawarte w obu pismach z 10 i 11 sierpnia 2006 r. Stowarzyszenie potraktowało jako odmowę udzielenia informacji publicznej, a zatem jego zdaniem odmowa taka powinna mieć formę decyzji administracyjnej. Zarzuty te w sposób pośredni powtórzono w skardze. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego także i te zarzuty nie są zasadne. Oba pisma organu (z dnia 10 sierpnia 2006 r. i z dnia 11 sierpnia 2006 r.), wbrew twierdzeniu skarżącego, nie zawierały informacji o braku możliwości udostępnienia informacji publicznej, a wprost przeciwnie wskazywały na możliwość udzielenia tej informacji. Pisma te zawierały przede wszystkim pouczenie o obowiązku uiszczenia stosownych opłat wynikających z przepisów proceduralnych i realizowały w ten sposób obowiązek wynikający z treści art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Wskazać tu należy, iż przepis ten stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 13 ust. 1 tej ustawy. Opisane wyżej przesłanki w żaden sposób nie mogą, jak to błędnie interpretuje skarżące Stowarzyszenie, stanowić podstawy do wydania decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej (art. 14 i art. 16 ust. 1 omawianej ustawy). Nadto z treści tych pism w żaden sposób nie można wyprowadzić twierdzenia o zamiarze odmowy udzielenia żądanej informacji publicznej. W zakresie obowiązku uiszczenia stosownych opłat kancelaryjnych, należy wskazać, iż obowiązek ten wynika z art. 235 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z treści § 1 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych w sprawach sądowoadministracyjnych. Zgodnie z tymi przepisami wydanie dokumentu z akt sprawy może nastąpić dopiero po uiszczeniu przez osobę zainteresowaną stosownej opłaty kancelaryjnej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest jedynym aktem normatywnym zapewniającym realizacje prawa do informacji. Pewne informacje, będące informacjami publicznymi, mogą być przedmiotem innych, szczególnych uregulowań prawnych i dlatego sposób dostępu do takich informacji będą regulować również i te inne szczególe ustawy. Taki zbieg różnych uregulowań przewidział ustawodawca w przepisie art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowiącym normę rozwiązującą problemy kolizyjne uregulowań zawartych w innych ustawach z omawianą ustawą. Tak więc w tym przypadku żądanie uiszczenia stosownych opłat kancelaryjnych od udostępnionych odpisów orzeczeń było uzasadnione. Nadto nie pobranie takiej opłaty od osoby żądającej udostępnienia orzeczeń sądu w drodze informacji publicznej, poza naruszeniem wyżej wskazanych przepisów proceduralnych, regulujących wydawanie dokumentów z akt sądowych, naruszało by zasadą równego traktowania obywateli. Rozwijając pogląd strony skarżącej, należałoby dojść do błędnego wniosku, że obywatele będący stronami postępowań sądowych taką opłatę zobowiązani byli by wnosić, natomiast ci obywatele, którzy chcieliby uzyskać analogiczne dokumenty z akt sądowych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej uzyskiwali by ją bez konieczności uiszczania opłaty kancelaryjnej. Ponieważ od podmiotu żądającego informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 2 ustawy), mogło by wówczas dojść do nadużyć poprzez ewentualne zastępowanie stron postępowań sądowych przez inne podmioty, które powołując się na prawo do informacji publicznej, uzyskiwały by dla stron procesu dokumenty z akt sądowych z pominięciem obowiązku uiszczania opłat kancelaryjnych. Na marginesie niniejszej sprawy należy zauważyć, iż z działań Stowarzyszenia nie wynika wola uzyskania informacji publicznej w zakresie wskazanych na wstępie orzeczeń sądowych, gdyż Stowarzyszenie pomimo niezwłocznego otrzymania, w sposób taki jak sobie tego życzyło, droga elektroniczną, pism Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 sierpnia i 11 sierpnia 2006 r. swoje dalsze działania w niniejszej sprawie podejmuje dopiero w końcu listopada 2006 r. (pismo z 22 listopada 2006 r.). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.