IV SA/Wa 1642/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), asesor WSA Joanna Skiba, Protokolant Hanna Parypa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia (...) czerwca 2007 r. nr (...) w przedmiocie przeznaczenia środków na sfinansowanie zbierania zużytego sprzętu elektronicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia (...) kwietnia 2007 r.; 2. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1740 (jeden tysiąc siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia (...) stycznia 2007r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska (zwany także GIOŚ) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku firmy S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) kwietnia 2007r. znak (...)o przeznaczeniu środków pochodzących z zabezpieczenia finansowego wniesionego na rok 2006 w formie gwarancji bankowej przez S. Sp. z o.o., w wysokości 50 000 zł. (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych) na sfinansowanie zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, lub unieszkodliwiania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 20 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, zgodnie z którym Główny Inspektor Ochrony Środowiska w terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku, w którym wniesiono zabezpieczenie finansowe dokonuje rozliczenia tego zabezpieczenia. Zabezpieczenie finansowe zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym - wnoszone jest przez wprowadzającego w przypadku niezawarcia umowy z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego i przeznaczone jest na sfinansowanie zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu i unieszkodliwiania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, powstałego z tego samego rodzaju sprzętu, określonego w załączniku nr 1 do ustawy, który został wprowadzony przez danego przedsiębiorcę. W razie stwierdzenia, że wprowadzający nie sfinansował zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu lub unieszkodliwiania zużytego sprzętu GIOŚ orzeka w drodze decyzji o przeznaczeniu na sfinansowanie tych działań środków pochodzących z zabezpieczenia natomiast w przypadku sfinansowania ww. działań orzeka o zwrocie zabezpieczenia. Z uwagi na to, że przepisy obowiązującej ustawy nie określają w stosunku do jakiej ilości sprzętu wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych był zobowiązany sfinansować zbieranie zużytego sprzętu, GIOŚ orzekał o zwrocie zabezpieczenia finansowego niezależnie od ilości zebranego zużytego sprzętu, gdyż sam fakt zebrania zużytego sprzętu świadczy o sfinansowaniu działań wynikających z art. 27 powołanej ustawy. Firma S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wymagane ustawą sprawozdania o masie sprzętu zebranego, poddanego przetwarzaniu, odzyskowi w tym recyklingowi, i unieszkodliwianiu za III i IV kwartał 2006 roku oraz sprawozdanie "Wykaz zakładów przetwarzania" za rok 2006. Z przesłanych sprawozdań wynika, że Spółka podpisała umowę z zakładem przetwarzania wpisanym do rejestru prowadzonego przez GIOŚ, jednakże w III i IV kwartale 2006r. nie zebrała, nie poddała przetwarzaniu, odzyskowi, w tym recyklingowi, ani unieszkodliwianiu zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, powstałego z tego samego rodzaju sprzętu, określonego w załączniku nr 1 do ustawy, który został przez nią wprowadzony. Biorąc powyższe pod uwagę realizowanie przez Stronę działań polegających na podpisaniu umowy z zakładem przetwarzania, zapewnienie sieci zbierania, pouczenie sprzedawców o obowiązku odbierania i sposobach postępowania ze zwracanymi odpadami oraz poinformowanie klientów o możliwości nieodpłatnego przekazania zużytego sprzętu nie jest wypełnieniem wszystkich obowiązków wynikających z ww. art. 27 ustawy, a świadczy jedynie o zorganizowaniu systemu gospodarki zużytym sprzętem, a nie jego sfinansowaniu, na co przeznaczone jest zabezpieczenie finansowe. Ponadto należy podkreślić, że art. 27 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym nakłada na przedsiębiorców wprowadzających sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych obowiązek zorganizowania i sfinansowania odbierania od prowadzących punkty zbierania zużytego sprzętu, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, i unieszkodliwiania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych. Przepis ten nie wskazuje w stosunku do jakiego zużytego sprzętu wprowadzający jest zobowiązany dokonać takich działań, w szczególności przepis ten nie wskazuje, że działania te mają się odnieść do sprzętu wprowadzonego przez danego wprowadzającego sprzęt elektryczny i elektroniczny. W związku z tym finansowanie nie musi odnosić się do sprzętu zebranego przez wprowadzającego, lecz powinno odnosić się do sprzętu tego samego rodzaju i może odnosić się do sprzętu zebranego przez zakład przetwarzania, z którym wprowadzający ma podpisaną umowę. Odnosząc się do argumentu S. Sp. z o.o., że ustawa w żadnym miejscu nie nakazuje zbierania, lecz sfinansowanie tegoż działania wyjaśnił, że ustawa nakazuje i zorganizowanie i sfinansowanie systemu gospodarki zużytym sprzętem przez wprowadzających sprzęt. Główny Inspektor Ochrony Środowiska przychylił się do argumentu, że Spółka zorganizowała system, jednakże nie przedstawiła żadnych dowodów na jego sfinansowanie. Pismem z dnia 24 lipca 2007r. spółka S. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj.; * art. 18 ust 1 w zw. z art. 27 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym poprzez jego niewłaściwą interpretację oraz zastosowanie, polegające na nieuprawnionym przyjęciu, iż na mocy przywołanych regulacji wypełnienie przez skarżącą przesłanki z art. 18 ust. 1 poprzez zawarcie umowy z organizacją zajmującą się zbieraniem i przetwarzaniem, a według zapisów podpisanej umowy także odzyskiem sprzętu elektrycznego i elektronicznego, jest niewystarczające do przyjęcia, że nastąpiło sfinansowanie tworzenia sieci zbierania zużytego sprzętu, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, i unieszkodliwiania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w rozumieniu art. 27 cytowanej ustawy, ponieważ na tą okoliczność Skarżąca powinna była przedstawić dowód, że doszło do sfinansowania przedmiotowych, czyli, jak można rozumieć tą tezę, do faktycznego wypływu środków pieniężnych z przeznaczeniem na ten cel; * art. 20 ust. 1 i 2, w zw. z art 18 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym poprzez niewłaściwą jego interpretację oraz zastosowanie, polegające na nieuprawnionym przyjęciu, iż w wyniku nie zastosowania się przez skarżącą do przepisu art. 27 ww. ustawy nie zaszły również przesłanki opisane w art. 18 ust. 1 tejże ustawy. Tym samym uprawniające, na mocy art. 20 ust. 2 cytowanej regulacji prawnej, Głównego Inspektora Ochrony Środowiska do wydania kwestionowanej decyzji w zakresie przeznaczenia zabezpieczenia finansowego na sfinansowanie działań opisanych w treści przywołanej powyżej ustawy; - art. 27 powołanej ustawy poprzez jego niewłaściwą interpretację oraz zastosowanie, polegające na nieuprawnionym przyjęciu wykładni rozszerzającej, iż na mocy przywołanych regulacji, podmiot wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, w tym przypadku skarżąca, wobec braku stosownego zapisu ustawowego, jest zobowiązany podjąć działania zmierzające do sfinansowania zbierania przez wyspecjalizowaną organizację zbierającą taki sprzęt od gospodarstw domowych, także zużytego sprzętu tego samego rodzaju, który na rynek został wprowadzony przez inne podmioty. W uzasadnieniu skarżąca spółka wyjaśniła, iż zgodnie z treścią ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym dokonała zgłoszenia swojej działalności, jako podlegającej przepisom ustawy, do rejestru podmiotów wprowadzających na rynek sprzęt elektryczny i elektroniczny w rozumieniu powołanej ustawy i na mocy decyzji GIOŚ z dnia (...) września 2006r., sygn. akt (...), uzyskała numer rejestracyjny (...). W dniu 1 grudnia 2006r. skarżąca podpisała umowę dotyczącą zbiórki, odzysku i unieszkodliwiania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego ze spółką pod firmą R. Sp. z O.O. w W., wypełniając tym samym obowiązek wynikający z ww. ustawy w zakresie sfinansowania własnej sieci zajmującej się zbiórką, odzyskiem i unieszkodliwianiem zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Do czasu spełnienia przez Skarżącą obowiązków wynikających z ww. ustawy, a w szczególności art. 18 ust. 1 pkt 1, B. S.A. w W., na zlecenie Skarżącej, wystawił gwarancję bankową na maksymalną kwotę gwarantowaną równą 50.000,00 (pięćdziesięciu tysiącom) złotych, co było wypełnieniem dyspozycji przepisu art. 18 ust 1 w związku z art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy. Dalej, wypełniając dyspozycję art. 31 ust 1 pkt 2 ustawy - skarżąca złożyła Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska sprawozdanie o osiągniętych poziomach zbierania, odzysku i recyklingu zużytego sprzętu za rok 2006. W opinii strony skarżącej działania przez nią podjęte wypełniły w całości wymogi określone przepisami ustawy, co w pełni powinno uzasadniać podjęcie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska decyzji o zwolnieniu złożonego zabezpieczenia finansowego w trybie art. 20 ust. 3 wskazanej ustawy. Wydanie stosownej decyzji wydawało się jedynie formalnością. Dzięki podpisaniu tej umowy skarżąca spółka uzyskała dostęp do sieci 30 oddziałów spółki R. Sp. z o.o. rozlokowanych na terenie kraju zajmujących się zbieraniem odpadów, w tym odpadów zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego pochodzącego z gospodarstw domowych, do zakładu przetwarzania znajdującego się w Ł.. Ponadto spółka R. Sp. z o.o. współpracuje dodatkowo z siecią Firm zajmujących się zbieraniem odpadów. Dodatkowo Skarżąca zobowiązała wszystkie podmioty (ok. 200), będące sprzedawcami hurtowymi i detalicznymi, z którymi ma podpisane umowy o współpracy, aby te w imieniu Skarżącej zbierały zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny z gospodarstw domowych (UWAGA: pismo do dystrybutorów o treści, jak w załączniku zostało przesłane za pośrednictwem poczty elektronicznej). Skarżąca stoi na stanowisku, że podpisując umowę ze spółką R. Sp. z o.o. wypełniła tą dyspozycję w całości, poprzez wykonanie dyspozycji z art. 18 ust. 1. Treść przedmiotowej umowy określa wszystkie istotne elementy wskazane w ustawie, a finansowanie tej działalności jest wprost zależne od ilości zebranego sprzętu przez samą skarżącą, bądź dystrybutorów działających w jej imieniu, a następnie przekazanego organizacji w celu jego przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu albo unieszkodliwiania, bądź przez samą organizację, która dokona zebrania takiego sprzętu w imieniu strony, a następnie przekazania go do odzysku, w tym recyklingu albo unieszkodliwiania. W żaden jednak sposób zdaniem skarżącej spółki nie można podzielić stanowiska, że samo zorganizowanie systemu gospodarowania zużytym sprzętem przez podmiot wprowadzający jest niewystarczające, jeżeli ten podmiot nie sfinansował tej gospodarki, jednakże Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie wskazał w uzasadnieniu do skarżonej decyzji, jakiego dowodu oczekuje od Skarżącej (dowodu przelewu, dowodu wpłaty gotówkowej) oraz jaka kwota byłaby wystarczająca do uznania, że nastąpiło faktyczne sfinansowanie zbierania zużytego sprzętu. W tej sytuacji, jeżeli wprowadzający (skarżąca spółka) sprzęt sfinansował zbieranie, przetwarzanie, odzysk, w tym recykling, i unieszkodliwianie zużytego sprzętu, o którym mowa w art. 18 ust. 1, Główny Inspektor Ochrony Środowiska powinien orzec w drodze decyzji, na podstawie art. 20 ust. 3 o zwrocie zabezpieczenia finansowego wniesionego przez wprowadzającego sprzęt. Ponadto w opinii skarżącej, w sposób całkowicie nieuprawniony przyjął, stosując ponownie wykładnię rozszerzającą, nieuzasadnioną treścią przepisu na który się powołał, iż ustawodawca dyspozycją art. 27 wyraził wolę, aby środki z zabezpieczeń finansowych składanych przez wprowadzających były przeznaczane na finansowanie zbierania sprzętu nie tylko wprowadzanego przez danego wprowadzającego, ale także na zbieranie sprzętu tego samego rodzaju przez zakład przetwarzania, w domyśle, od innych wprowadzających, czyli konkurencji skarżącej spółki. W odpowiedzi na skargę GIOŚ podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane kryteria Sąd doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie jednakże z innych powodów niż w niej podniesione. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia (...) stycznia 2007r. utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję tego organu orzekającą o przeznaczeniu środków pochodzących z zabezpieczenia finansowego wniesionego na rok 2006 w formie gwarancji bankowej przez S. Sp. z o.o. z siedzib a w W. w wysokości 50 000 zł. (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych) na sfinansowanie zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, lub unieszkodliwiania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych. Podstawę materialnoprawną wskazanego rozstrzygnięcia stanowił art. 20 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym ( Dz.U.05.180.1495) zgodnie z którym Główny Inspektor Ochrony Środowiska w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku, w którym wniesiono zabezpieczenie finansowe, o którym mowa w art. 18 ust. 1, dokonuje rozliczenia tego zabezpieczenia. W razie stwierdzenia, że wprowadzający sprzęt nie sfinansował zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, lub unieszkodliwiania zużytego sprzętu, o którym mowa w art. 18 ust. 1, Główny Inspektor Ochrony Środowiska orzeka, w drodze decyzji, o przeznaczeniu na sfinansowanie tych działań środków pochodzących z zabezpieczenia finansowego wniesionego przez tego wprowadzającego sprzęt ( art. 20 ust. 2). Jednocześnie zgodnie z ust. 3 - jeżeli wprowadzający sprzęt sfinansował zbieranie, przetwarzanie, odzysk, w tym recykling, i unieszkodliwianie zużytego sprzętu, o którym mowa w art. 18 ust. 1, Główny Inspektor Ochrony Środowiska orzeka, w drodze decyzji, o zwrocie zabezpieczenia finansowego wniesionego przez tego wprowadzającego sprzęt. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż obowiązek wniesienia - zabezpieczenia finansowego na dany rok kalendarzowy, przeznaczonego na sfinansowanie zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, i unieszkodliwiania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, powstałego z tego samego rodzaju sprzętu, określonego w załączniku nr 1 do ustawy, który został przez niego wprowadzony - ciąży na tych podmiotach wprowadzających sprzęt, którzy nie zawarli umowy z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego (art. 18 ust.1 pkt 1). Status i funkcje organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego określone zostały w rozdziale 9 powołanej ustawy. Jak wynika z akt sprawy do czasu spełnienia przez skarżącą spółkę obowiązków wynikających z powołanej ustawy, a w szczególności art. 18 ust. 1 pkt 1, B. S.A. w W. - na zlecenie skarżącej - wystawił gwarancję bankową na maksymalną kwotę gwarantowaną równą 50.000,00 (pięćdziesięciu tysiącom) złotych, co było wypełnieniem dyspozycji przepisu art 18 ust 1 w związku z art. 19 ust. 1 pkt 3 ww.ustawy. Natomiast w dniu 1 grudnia 2006r. skarżąca podpisała umowę dotyczącą zbiórki, odzysku i unieszkodliwiania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego ze spółką pod firmą R. Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Jednakże wbrew twierdzeniom strony skarżącej zawarcie przez stronę wskazanej umowy nie można utożsamiać z zawarciem umowy z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Jak wyjaśniono bowiem wcześniej status i funkcje organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego określone zostały w rozdziale 9 powołanej ustawy. Zgodnie z art. 57 ust. 1 organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest spółką akcyjną utworzoną przez wprowadzających sprzęt lub reprezentujące ich związki pracodawców lub izby gospodarcze w celu realizacji określonych w ustawie obowiązków przejętych na podstawie umów od wprowadzających sprzęt, z zastrzeżeniem ust. 3 Akcjonariuszami organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego mogą być wyłącznie podmioty, o których mowa w ust. 1 (ust.2). Przedmiotem działania organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest wyłącznie działalność związana z organizowaniem, zarządzaniem lub prowadzeniem przedsięwzięć związanych ze zbieraniem, przetwarzaniem, recyklingiem i innymi niż recykling procesami odzysku oraz unieszkodliwianiem zużytego sprzętu, w tym edukacja ekologiczna ( art. 59). Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest, więc szczególną, niezależną od innych podmiotów zajmujących zbieraniem, przetwarzaniem, recyklingiem i innymi niż recykling procesami odzysku oraz unieszkodliwianiem zużytego sprzętu - instytucją której zadaniem jest realizacja obowiązków ciążących na wprowadzających sprzęt. Jednocześnie interpretacja wskazanych przepisów ustawy daje, wystarczające podstawy, aby przyjąć, iż podpisanie umowy z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest równoznaczne z uznaniem, że wprowadzający sprzęt na rynek sfinansował działania związane ze zbieraniem, odzyskiem bądź unieszkodliwianiem zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się, więc do odpowiedzi na pytanie czy działania podjęte przez stronę skarżącą ( w sytuacji niezawarcia umowy z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego) - były wystarczające dla uznania, iż spełniła ona ustawowy obowiązek sfinansowania zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, lub unieszkodliwiania zużytego sprzętu co uzasadniałoby zgodnie z art. 20 ust. 3 ww. ustawy orzeczenie o zwrocie zabezpieczenia finansowego wniesionego przez tego wprowadzającego sprzęt. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd nie podzielił stanowiska Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wyrażonego w zaskarżonych decyzjach, iż realizacja nałożonego na wprowadzającego sprzęt obowiązku sfinansowania zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, lub unieszkodliwiania zużytego sprzętu ściśle wiąże się ze skutkiem w postaci wykazania w składanych przez przedsiębiorcę sprawozdaniach - masy zużytego sprzętu, zwłaszcza gdy skutku takiego nie przewidział ustawodawca. Akceptacja zaprezentowanego przez organ stanowiska prowadzi bowiem do sytuacji gdy wykazanie w sprawozdaniu chociażby jednej sztuki zużytego sprzętu w postaci np. zużytej suszarki do włosów uzasadnia zwrot zabezpieczenia finansowego wniesionego przez tego wprowadzającego sprzęt bez względu na wysokość wniesionego zabezpieczenia. Zgodzić się należy z organem, iż samo zakontraktowanie usługi z firmą zajmującą się zbieraniem i przetwarzaniem zużytego sprzętu nie można uznać za równoznaczne ze sfinansowaniem zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, lub unieszkodliwianiu zużytego sprzętu. Jednocześnie jednak nie można przyjąć, że działania te muszą mieć bezpośrednie odzwierciedlenie w postaci masy zużytego sprzętu zebranego, poddanego przetwarzaniu, odzyskowi, w tym recyklingowi, oraz unieszkodliwianiu. W świetle powyższego zatem w ocenie Sądu na pojęcie sfinansowania zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, lub unieszkodliwiania zużytego sprzętu może składać się cały szereg działań finansowanych przez podmiot - prowadzących do celu ograniczenia ilości odpadów powstałych ze sprzętu, a w późniejszym okresie do zapewnienia określonego poziomu zbierania, odzysku i recyklingu zużytego sprzętu. W tym zakresie jednak organ nie poczynił żadnych ustaleń, a mając na uwadze, iż sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi orzekający w niniejszej sprawie - Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku. Zdaniem Sądu organ powinien wyjaśnić, czy działania podejmowane przez skarżącą spółkę tj. zawarcie umowy ze spółką zajmująca się zbieraniem, odzyskiem, w tym recyklingiem i unieszkodliwianiem zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, zorganizowanie sieci punktów odbioru zużytego sprzętu czy też przeszkolenie pracowników - związane było z poniesieniem przez stronę skarżącą kosztów. Tym samym stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonych decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którą uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Jednocześnie Sąd - działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym zwrot uiszczonego wpisu sądowego, który w niniejszej sprawie wynosił 1500 zł), a także postanowił o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego na podstawie przepisu art. 205 § 2 p.p.s.a.