III SA/Gd 336/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2007 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 11 kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. Decyzją z dnia 27 lutego 2007 r. nr [...] Burmistrz Miasta [...], działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r., nr 147, poz. 1231 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] z dnia 18 października 2006 r. cofnął zezwolenie nr [...] z dnia 30 grudnia 2002 r. na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, wydane dla K. J., prowadzącej sklep spożywczo – przemysłowy [...] w B. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ podał, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w następstwie wniosku Prokuratora Rejonowego [...] o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych z uwagi na stwierdzoną sprzedaż przedmiotowych napojów osobom nieletnim. Okoliczność ta została zaś stwierdzona wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 26 czerwca 2006 r. wydanym w sprawie o sygnaturze [...]. Wydanie w/w decyzji było więc obligatoryjne w świetle dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 2 oraz art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Z kolei fakt prowadzenia postępowań karnych dotyczących składania fałszywych zeznań stanowiących podstawę skazania sprzedawczyni J. C. nie ma wpływu na postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Nadto niemożliwe było zawieszenie prowadzonego postępowania w oparciu o art. 98 § 1 k.p.a., gdyż przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte z urzędu. W sprawie nie występuje również tzw. zagadnienie wstępne, gdyż za takie uznaje się jedynie zagadnienie otwarte, które nie było przedtem prawomocnie przesądzone na właściwej drodze. W odwołaniu od w/w rozstrzygnięcia K. J. reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie wydanej decyzji w całości, względnie jej zmianę polegającą na odmowie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Nadto strona wniosła o zawieszenie toczącego się postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia wszystkich postępowań karno – sądowych a odnoszących się do nieprawdziwych zeznań, na podstawie których skazano sprzedawczynię J. C. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż dotychczas nie wyjaśniona wielość okoliczności sprawy nie daje podstaw prawnych do cofnięcia zezwolenia, a samo cofnięcie byłoby karą niewspółmiernie wysoką do niewyjaśnionej sytuacji. Równolegle toczy się bowiem postępowanie karne dotyczące składania fałszywych zeznań, które stanowiły podstawę skazania w/w sprzedawczyni. Decyzją z dnia 11 kwietnia 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], na mocy art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 127 § 2 w zw. z art. 17 ust. 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż wielorazowe naruszenie zasad sprzedaży alkoholu skutkować musi cofnięciem zezwolenia. Wynika to jednoznacznie z brzmienia normy ustawowej. Stwierdzona zaś wyrokiem Sądu Rejonowego w B. sprzedaż piwa osobom nieletnim stanowiła w świetle art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi dostateczną przesłankę do cofnięcia wydanego zezwolenia. Równolegle prowadzone postępowanie karne nie ma zaś bezpośredniego wpływu na obowiązek cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku nieprzestrzegania zasad sprzedaży tych napojów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. J., wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta [...], powtarzając w uzasadnieniu skargi argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Nadto skarżąca wskazała, iż w jej sprawie w sposób rażący naruszono zasady prawdy obiektywnej, domniemania niewinności i współżycia społecznego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy oraz okoliczności podniesionych w skardze wskazać należy, iż sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Co istotne, sąd administracyjny nie ocenia przy tym rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, bądź też celowości; nie rozpatruje również sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ocena całokształtu okoliczności faktycznych sprawy jak i obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego aktu stan prawny prowadzi do wniosku, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, wydanego dla K. J. Dla dokonania prawidłowej oceny zasadniczego znaczenia nabiera treść art.15 ust. 1 i 2 oraz art. 18 ust. 1, 3 i ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgodnie z art. 18 ust. 1 w/w aktu normatywnego sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Stosownie do ust. 3 powołanego przepisu zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo, 2) powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa), 3) powyżej 18% zawartości alkoholu. Z kolei w świetle art. 15 ust.1 przedmiotowej ustawy zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości, osobom do lat 18 oraz na kredyt lub pod zastaw. W przypadku wątpliwości co do pełnoletniości nabywcy sprzedający lub podający napoje alkoholowe uprawniony jest zaś do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy. W myśl art.18 ust.10 pkt 1 lit. a ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku: nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw. Sąd w składzie orzekającym wskazuje, iż artykuł 18 ust. 10 w sposób enumeratywny określa przypadki, w których zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży i poza miejscem sprzedaży może zakończyć swój byt przed upływem okresu, na jaki zostało udzielone. Zakończenie owego bytu następuje również w drodze decyzji administracyjnej, z tym że wydanej przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) po przeprowadzeniu stosownego postępowania wyjaśniającego, w wyniku którego nastąpi ustalenie, czy wystąpiła któraś z określonych w w/w przepisie przyczyn, skutkująca cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży. Co bezsporne, nieprzestrzeganie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, zawartych w ustawie, to podstawa do pozbawienia podmiotu uprawnień do sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż w jej stanie faktycznym nie budzi wątpliwości fakt, że w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez K. J. doszło do sprzedaży nieletnim alkoholu w postaci piwa. Za taką konstatacją przemawia bowiem sentencja prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w B. uznającego sprzedawczynię pracującą w lokalu skarżącej za winną przestępstw z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Powyższy fakt przesądził zaś w sposób oczywisty o spełnieniu przesłanek zawartych w art.18 ust.10 ustawy i obligował organ do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w nim wymienionych. Nakaz ten wynika wprost z powołanego przepisu, który w art. 18 ust.10 odwołuje się do zezwolenia o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy, a które wydaje się oddzielnie na poszczególne rodzaje napoi alkoholowych objętych ust. 3 omawianego przepisu. Z kolei argumenty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Zauważyć bowiem należy, iż z akt sprawy nie wynika aby w/w wyrok Sądu Rejonowego w B. został w jakikolwiek sposób podważony. Sąd administracyjny nie jest zaś upoważniony do podważania prawomocnej wypowiedzi sądu powszechnego w sytuacji gdy na etapie postępowania sądowoadministracyjnego skarżący wskazuje podstawy, które mogłyby taką wypowiedź ewentualnie zakwestionować. Toczące się równolegle postępowania karne, jakkolwiek wiążące się w sposób pośredni z przedmiotową sprawą, nie mają zaś, co słusznie zauważył organ odwoławczy, żadnego wpływu na wstrzymanie obowiązku cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku stwierdzonego nieprzestrzegania zasad sprzedaży tych napojów. Cofnięcie zezwolenia nie jest bowiem jedynie tymczasowym środkiem porządkowym. W świetle powołanego przepisu ustawy stanowi w gruncie rzeczy swoistą sankcję za naruszenie regulacji określających wymagania sprzedaży napojów alkoholowych. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał, iż decyzja organu I instancji jak i rozstrzygnięcie organu odwoławczego, rozpoznającego sprawę ponownie w myśl wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania były w pełni prawidłowe. Ustalenie z kolei, iż skarga nie zawiera jakichkolwiek argumentów prowadzących do jej uwzględnienia prowadzić musi do jej oddalenia, o czym Sąd orzekł mając za podstawę art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.