III SA/Kr 805/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Piotr Lechowski (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Bożenna Blitek Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2007r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. III SA/Kr 805/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza z dnia [...] Nr [...] orzekającą - po wznowieniu postępowania - o odmowie uchylenia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] znak [...], którą rozgraniczono objętą KW [...] nieruchomość własności S. P. stanowiącą wówczas działkę ewid. 1 z nieruchomościami sąsiednimi, stanowiącymi działki : Nr 2 własności Gminy, Nr 3 , własności K. J. , Nr 4 własności J. W., Nr 5 własności Lasów Państwowych – Nadleśnictwa C. i Nr 6 własności J. i D. C. W podstawie prawnej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art.145 § 1 pkt 5 i 146 § 1 kpa. Uzasadniając decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało następujące okoliczności faktyczne i motywy prawne rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia [...] Kierownik Urzędu Rejonowego rozgraniczył na wniosek S. P. ówczesnego właściciela - nieruchomość stanowiącą działkę Nr 1 z nieruchomościami sąsiednimi, stanowiącym działki 2, 3 , 4 , 5 , 6 będące przedmiotem prawa własności ówczesnych właścicieli , a to odpowiednio, Gminy, K. J. , J. W. , Nadleśnictwa C. oraz J. i D. C. Rozpatrując wniosek S. P. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...], Burmistrz decyzją z dnia [...] - po wznowieniu postępowania - orzekł o uchyleniu w całości decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego oraz o umorzeniu postępowania administracyjnego i przekazaniu z urzędu sprawy do rozpatrzenia sądowi powszechnemu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołań S. P. i M. P. , jako właścicieli powstałych z podziału działki 7 (dawna 1) działek 8 ( wł. S. P. ) i 9 (własność M. P. ) decyzją z dnia [...] [...] uchyliło zaskarżona decyzję Burmistrza z dnia [...] w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia . Skarga S. P. i M. P. na tę decyzję SKO została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 czerwca 2006 r ( sygn. akt [...]) . Ponownie rozpatrując sprawę Burmistrz decyzją z dnia [...] - po wznowieniu postępowania - z powołaniem na art. 146 kpa – odmówił uchylenia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] rozgraniczającej ówczesną działkę 1 z sąsiednimi nieruchomościami. Organ I instancji uzasadniając swoją decyzję stwierdził , że od wydania i doręczenia decyzji upłynęło 9 lat a zatem stosownie do przepisu art. 146 § 1 kpa nie można jej uchylić . Zarazem organ I instancji , przyjął , że wskazana jako podstawa żądania wznowienia postępowania okoliczność , że po rozgraniczeniu stwierdzono nieznane organowi błędy w dokumentacji geodezyjnej z rozgraniczenia , dotyczyła obliczeń powierzchni oraz współrzędnych jednego punktu granicznego i nie mogła mieć żadnego wpływu na ustalenie granic nieruchomości. Organ podkreślał , że ustalone na podstawie zebranych dowodów granice obecny na gruncie S. P., jako właściciel działki 1 uznał za obowiązujące, a powierzchnia działki jest tylko następstwem przebiegu granic. W odwołaniu od tej decyzji M. P. ( co do odwołania S. P. stwierdzono jego niedopuszczalność , gdyż przestał być właścicielem także powstałej z podziału działki 7, dawna 1 - działki 8 ) podnosił, że dokonując rozgraniczenia organ popełnił błąd i przestępstwo zatwierdzając sfałszowaną dokumentację geodezyjną bez sprawdzenia jej merytorycznej treści. Odwołujący wskazywał , że w toku rozgraniczenia szerokość parceli 1 wyznaczono na 22.80 m , a później został poinformowany przez Urząd, że szerokość rozgraniczanej parceli wynosi 21.80 , przy czym po dokonaniu wglądu do dokumentacji geodezyjnej okazało się, że parcela posiada szerokość 23.80 m. Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że podstawę wznowienia postępowania stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 5 kpa a jako okoliczność stanowiącą podstawę wznowienia przyjęto ujawnienie, że podane na szkicu polowym z dnia 5.05.1997 r odległości są niezgodne ze stanem faktycznym na gruncie, co potwierdziła kontrola dokumentacji geodezyjnej rozgraniczenia. Przytaczając treść przepisu art. 151 § 1 kpa i podkreślono, że zarazem przepisy art. 146 § 1 i 2 kpa zawierają ujemne przesłanki wykluczające możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej, nawet gdyby istniały wady postępowania określone przepisem art. 145 § 1 kpa . Wskazano, że zgodnie z przepisem art. 146 § 1 kpa uchylenie decyzji z przyczyn określonych art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa nie może nastąpić jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 10 lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3- 8 oraz w art. 145 a , jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło lat 5. Zdaniem Kolegium podana przez skarżącego jako podstawa wznowienia okoliczność mieści się w podstawie objętej art. 145 § 1 pkt 5 kpa , co oznacza , że , nie jest dopuszczalne wzruszenie ostatecznej decyzji o rozgraniczeniu z dnia [...] – przez jej uchylenie i wydanie nowej decyzji , gdyż od doręczenia jej stronom w lipcu 1997 r , upłynęło już w lipcu 2002 r pięć lat . Zdaniem Kolegium w tej sytuacji organ I instancji nie mógł uchylić opisanej wcześniej decyzji , a mógł co najwyżej - zgodnie z art. 151 § 2 kpa - stwierdzić jej wydanie z naruszeniem prawa , gdyby w istocie prawo zostało naruszone. Analizując postępowanie rozgraniczeniowe organ odwoławczy doszedł do przekonania, że wydanie decyzji z dnia [...] nastąpiło bez naruszenia prawa, a zatem brak było podstaw do wydania decyzji opartej na przepisie art. 151 § 2 kpa i zaakceptował identyczne stanowisko organu I instancji . Organ odwoławczy podzielił stanowisko Burmistrza, że wykryte w dokumentacji geodezyjnej rozgraniczenia błędy , nie miały wpływu na ustalenie przebiegu granicy w terenie , gdyż dotyczyły one obliczeń powierzchni oraz współrzędnych jednego punktu a nie faktycznego wyznaczenia granicy w terenie. Podkreślono, że przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego jest ustalenie przebiegu granicy między sąsiednimi nieruchomościami , a nie rozstrzyganie o ich powierzchni i zasadnicze znacznie mają dowody, które stanowią podstawę do ustalenia przebiegu granicy, a powierzchnia działki jest wtórna względem jej granic. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nawiązując do przeprowadzonego w postępowaniu odwoławczym dowodu z postanowień Prokuratury Rejonowej z dnia [...] 2001 r i [...] 2004 r wydanych w sprawach objętych nadzorem do sygn. [...] Prokuratury Okręgowej, na które powoływało się odwołanie stwierdziło , iż wynik postępowań prokuratorskich nie daje podstaw do przyjęcia , że decyzja o rozgraniczeniu wydana została w oparciu o fałszywe dowody jak to zarzuca odwołanie . Powyższe motywy organ odwoławczy uznał za uzasadniające utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Skargę nazwaną odwołaniem na powyższą decyzję , złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. P. Nie formułując wniosków procesowych i nie wskazując naruszonych przepisów prawa , skarżący podtrzymał zarzut , iż w postępowaniu rozgraniczeniowym nastąpiło sfałszowanie dokumentacji geodezyjnej. Przedkładając postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] 2001 r sygn. [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prokuratora Rejonowego z dnia [...] 2001 r sygn. [...], którym umorzono dochodzenie w sprawie o przestępstwo z art. 270 § 1 k k polegające na sfałszowaniu map na szkodę S. P., skarżący powoływał się na pismo Prokuratury Okręgowej z dnia [...] 2006 r , które w jego przekonaniu potwierdza fakt przestępstwa. Skarżący podnosił , że dopiero po interwencji Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia [...] 2001 r uzyskał wgląd w dokumentację rozgraniczenia , a pismem z 16.05.2001 r geodeta , który wykonywał prace przyznał się do błędu. W przekonaniu skarżącego , geodeta skłamał , gdy wyznaczył w terenie szerokość parceli na 22.80 m , a winien wyznaczyć na 23.80 m , oraz gdy w dokumentacji wpisał , że parcela ma szerokość 21.,80 m skutkiem czego ,, ukradziono ‘’ 186 m2 powierzchni parceli na szerokości 2 metrów . Podnosił też, że w ,, tabeli ‘’ mapy zasadniczej dla działki 7 wpisano powierzchnię 11179 a winno być 11365 m2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie , podtrzymując stanowisko , że istniały podstawy do odmowy uchylenia - po wznowieniu postępowania - decyzji o rozgraniczeniu , oraz , że brak było podstaw do stwierdzenia , iż wydana została z naruszeniem prawa. Na rozprawie dnia 20 grudnia 2007 r pełnomocnik skarżącego złożył pismo uzupełniające zarzuty skargi. Zdaniem pełnomocnika skarżącego , wydanie przez Burmistrza postanowienia – decyzji o wznowieniu postępowania - prowadziło do stworzenia podstawy do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy , a postępowanie , w którym wydawane były przez organ I instancji decyzje z [...] ( uchylona ) , czy z [...] ( utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją SKO ) było bezprzedmiotowe, co do ustalenia czy postępowanie może zostać wznowione. Pełnomocnik zajął stanowisko, że wydanie w sprawie pierwszej decyzji w dniu "[...] przerwało bieg terminu z art. 146 kpa". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył : Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1269 ) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153 , poz. 1270 z poźn. zm. ) - dalej ustawy p.p.s.a. – przedmiotem kontroli wywołanej skargą jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. W sprawowaniu tej kontroli zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną . Dokonana wedle powyższych zasad kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do konstatacji, że skarga jest uzasadniona aczkolwiek z przyczyn innych niż przytoczone na jej poparcie. Podniesione w skardze a zwłaszcza jej uzupełnieniu w piśmie złożonym na rozprawie w dniu 20 grudnia 2007 r zarzuty , wymagają przybliżenia przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jako instytucja procesowa stwarza prawną możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej już zakończonej decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty , stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 kpa zasady trwałości decyzji administracyjnych. Przewidziana przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego procedura mająca doprowadzić do ponownego merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w następstwie wznowienia postępowania ma dwa etapy. Zgodnie z art. 149 § 1 kpa wznowienie postępowania ( a właściwie wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania ) zakończonego decyzją ostateczną następuje w drodze postanowienia. Natomiast odmowa wznowienia postępowania ( a w istocie odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia ), stosownie do przepisu art. 149 § 3 kpa następuje w drodze decyzji. Oba rodzaje wskazanych rozstrzygnięć tj. wznowienie postępowania na podstawie art. 149 § 1 kpa lub odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa właściwe są dla etapu ( fazy ) pierwszego ,w którym organ właściwy ( tj. zgodnie z art. 150 kpa § 1 kpa - zastrzeżeniem § 2 i 3 - w zasadzie organ , który wydał decyzję w ostatniej instancji ) , bada czy istnieją przedmiotowe i podmiotowe przesłanki do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Złożenie przez stronę żądania wznowienia postępowania ( a w istocie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia ), rodzi obowiązek organu wydania opartego na przepisie art. 149 § 1 kpa postanowienia o wznowieniu postępowania ale tylko wówczas, gdy nie zachodzą przesłanki podmiotowe i przedmiotowe do wydania opartej na przepisie art. 149 § 3 kpa decyzji odmawiającej wznowienia postępowania . Do negatywnych przesłanek , uzasadniających odmowę wznowienia postępowania decyzją opartą na przepisie art. 149 § 3 kpa należą : wniesienia podania przez podmiot nie będącą stroną , brak zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie określonego przepisami art. 148 § 1 i 2 kpa - jeżeli wznowienia postępowania ma nastąpić na wniosek , oraz wskazanie podstawy faktycznej wznowienia nie odpowiadającej co najmniej jednej z wyczerpująco wymienionych przepisami art. 145 § 1 pkt 1- 8 oraz art. 145 a podstaw wznowienia. Brak spełnienia , którejkolwiek z tych przesłanek , tzn. złożenie podania przez podmiot nie będący stroną, po upływie terminu do złożenia podania , czy bez wskazania okoliczności, która mieściłaby się w którejkolwiek z wyczerpująco wymienionych podstaw wznowienia , musi zaowocować wydaniem opartej na przepisie art. 149 § 3 decyzji odmawiającej wznowienia postępowania. Gdy nie zachodzą przesłanki negatywne opisane wyżej , organ wydając oparte na przepisie art. 149 § 1 kpa postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania. Jest to termin nieco mylący , gdyż zgodnie z art. 149 § 2 wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania stanowi dopiero podstawę do przeprowadzania przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przedmiotem takiego postępowania jest po pierwsze , ustalenie czy postępowanie w którym zapadła decyzja ostateczna , było rzeczywiście dotknięte jedną z wad wyliczonych w przepisach art. 145 § 1 lub 145 a , a po drugie – przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną . Z tych względów wydane na podstawie art. 149 § 1 kpa postanowienie w przedmiocie wznowienia w istocie tylko wszczyna postępowanie w sprawie wznowienia w zakresie określonym art. 149 § 2 kpa , a nie wywołuje skutku równoważnego ze stwierdzeniem zaistnienia podstawy wznowienia , jak zdaje się odczytywać skarżący te przepisy. Przedmiotem sprawy było żądanie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...], oparte na twierdzeniu , że zachodzi podstawa wznowienia przewidziana art. 145 § 1 pkt 5 kpa w postaci wyjścia na jaw istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji , a nie znanych organowi, który wydał decyzję . Postanowieniem ( a nie decyzją ) z dnia [...] opartym na przepisie art. 149 § 1 i § 2 kpa, Burmistrz, jako organ funkcjonalnie właściwy do rozstrzygania o rozgraniczeniu w miejsce dawnego Kierownika Urzędu Rejonowego wznowił postępowanie, a w istocie wszczął postępowanie w sprawie przyczyn wznowienia. Pomijając okoliczności, iż w sprawie nie była wydawana decyzja z dnia [...] ( jak to określił na rozprawie pełnomocnik skarżącego ) , całkowicie błędne jest stanowisko skarżącego , iż wydanie tego postanowienia bezprzedmiotowym czyniło dalsze postępowanie , co do ustalenia podstaw wznowienia. Brak również przepisu prawa , który z wydaniem postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 1 kpa łączył by skutek przerwy biegu terminu. Wydanie postanowienia opartego na przepisie art. 149 § 1 kpa , rozpoczęło drugą fazę ( etap ) postępowania wznowieniowego. Po przeprowadzeniu bowiem postępowania określonego powołanym przepisem art. 149 § 2 kpa , a więc co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia co do istoty sprawy , stosownie do przepisu art. 151 § 1 pkt 1 i 2 organ wydaje merytoryczne rozstrzygnięcie dwojakiego rodzaju . Albo bowiem ( art. 151 § 1 pkt 1 ) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej , gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145 a albo też ( art.151 § 1 pkt 2 ) uchyla decyzję dotychczasową gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 ( lub 145 a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Badanie zatem czy zaistniały podstawy wznowieniowe określone art. 145 § 1 lub 145 a jest obligatoryjnym elementem postępowania , poprzedzającego wydanie decyzji opartej na przepisie art. 151 § 1 pkt 1 - a więc odmawiającej - po wznowieniu postępowania - uchylenia decyzji , której postępowanie dotyczyło jak też decyzji opartej na przepisie art. 151 § 1 pkt 2 kpa .Oparta na tej drugiej podstawie decyzja - również wydana po wznowieniu postępowania - uchyla (wobec stwierdzenia podstawy wznowieniowej tj. z art. 145 § 1 lub 145 ) - decyzję dotychczasową, której dotyczyło postępowanie wznowieniowe) i zawiera rozstrzygnięcie o istocie sprawy w miejsce decyzji dotychczasowej. Z powyższych regulacji wynika , że badanie istnienia lub braku podstaw wznowienia - podstaw uchylenia decyzji dotychczasowej określonych art. 145 § 1 lub 145 a , musi poprzedzić wydanie decyzji opartej na przepisie 151 § 1 pkt 1 lub 2 kpa. Obowiązek badania czy zachodzi w sprawie rzeczywiście powołana przez stronę w podaniu o wznowienie postępowania podstawa wznowieniowa nie jest ograniczony żadnym terminem. Jeśli organ ustali , że nie występuje podstawa wznowienia to nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej , bowiem nawet w przypadku , gdyby istniały inne rodzaje wadliwości nie może decyzja uchylić w trybie wznowieniowym .Wydaje wówczas decyzję opartą na przepisie art. 151 § 1 pkt 1 kpa odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. Przepis art. 146 nie ma w tej sytuacji w ogóle zastosowania. Dopiero w przypadku , gdy organ stwierdzi istnienie podstaw wznowieniowych, a zatem gdy co do zasady istnieją przesłanki do wydania decyzji opartej na przepisie art. 151 § 1 pkt 2 kpa ,w grę wchodzi przepis art. 151 § 2 kpa. Nakazuje on organowi ograniczenie się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa , oraz wskazania okoliczności z powodu , których nie uchylił decyzji w sytuacji, gdy mimo zaistnienia podstaw wznowienia nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności , o których mowa w art. 146. Przepis art. 146 kpa zawiera tzw. negatywne przesłanki uchylenia decyzji administracyjnej . Pierwszą z nich jest przesłanka terminu ( art. 146 § 1 ) . Przepis art. 146 § 1 stanowi , że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić , jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 10 lat , zaś z przyczyn określonych a w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz 145 a jeżeli od doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło lat pięć. Według art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji także w przypadku jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogła by zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej. Oznacza to , że po przeprowadzeniu postępowania co do istoty sprawy , organ dochodzi do ustalania, że mimo zaistnienia podstawy wznowieniowej , merytoryczne rozpoznanie sprawy prowadzi do takiego samego rozstrzygnięcia jak zawarte w decyzji dotychczasowej. Wzajemna relacja przepisów art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 oraz art. 146 § 1 kpa prowadzi do wniosku , że przewidziane art. 146 § 1 kpa negatywne przesłanki uchylenia decyzji z powodu upływu terminu od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji , mogą mieć zastosowanie tylko względem takich decyzji , co do których - po wznowieniu postępowania - stwierdzono podstawy wznowieniowe , o których mowa w art. 145 § 1 lub 145 a kpa. Taka regulacja oznacza , że stwierdzenie przez organ w toku postępowania po jego wznowieniu , że upłynął termin przewidziany art. 146 § 1 kpa od doręczenia lub ogłoszenia decyzji , nie zwalnia tego organu od przeprowadzenia zgodnego z regułami art. 7 i 77 kpa postępowania co do przyczyn wznowienia. Stwierdzenie ich braku daje podstawę do oparcia decyzji na podstawie art. 151 § pkt 1 kpa. Stwierdzenie zaś zaistnienia takich podstaw , obliguje organ do wydania decyzji określonej art. 151 § 2 a więc stwierdzającej wydanie decyzji z naruszeniem prawa i wskazującej - w uzasadnieniu – okoliczności ( objęte przepisem art. 146 § 1 lub 146 § 2 ), z powodu których nie uchylił decyzji. Skutkiem takiego rozstrzygnięcia , jest pozostawienie w obrocie prawnym decyzji, co do której zaistniały podstawy wznowienia lecz nie można jej uchylić. Na tle powyższego stanu prawnego organy nie zachowały właściwej sekwencji ustaleń , co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jako pierwszoplanową przesłankę swojej decyzji z [...] organ I instancji potraktował bowiem ustalenie , że od wydania i doręczenia decyzji z dnia [...] upłynęło ponad 9 lat , a przy powołanej podstawie wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa , nie można takiej decyzji uchylić po upływie 5 lat od jej doręczenia. Organ I instancji , w odniesieniu do powołanej podstawy wznowienia ograniczył się do ogólnikowych stwierdzeń , że "po przeprowadzonej wizji na gruncie i kontroli dokumentów stwierdzono , że zawiera ona błędy i zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne została ona zwrócona geodecie uprawnionemu do poprawy", oraz , że ,,w trakcie postępowania ustalono, że błędy wykryte w dokumentacji geodezyjnej z rozgraniczenia dotyczyły obliczeń powierzchni oraz współrzędnych jednego punktu , zatem nie miały one żadnego wpływu na ustalenie granic nieruchomości ‘’ . W istocie zatem nie sprecyzował organ jakie to okoliczności lub dowody istniały w dniu wydania decyzji z [...], a nie były znane organowi , który wydał decyzję , natomiast sformułował stanowisko , że nie miały wpływu na rozgraniczenie. Konsekwencją takiego podejścia było wyrzeczenie o odmowie uchylenia decyzji bez rozważania czy zachodzi podstawa wznowieniowa i przesłanki do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze aprobowało przyjęty przez Burmistrza pogląd , że po upływie terminu 5 lat od doręczenia decyzji , wobec wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa , nie można uchylić decyzji nawet przy stwierdzeniu istnienia przesłanek wznowienia. Co prawda Kolegium dostrzegło , że gdyby "w istocie prawo zostało naruszone" , to organ I instancji mógłby co najwyżej zgodnie z art. 151 § 2 kpa stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa , ale zarazem przyjęto stanowisko tego organu , że ,, wykryte w dokumentacji błędy nie miały żadnego wpływu na ustalenie granic nieruchomości". Konkluzję stanowiska stanowi stwierdzenie , że nie nastąpiła przesłanka , o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa tj. nie zostały ujawnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy nowe okoliczności , które istniały w dacie wydania decyzji i nie były znane organowi. Należy tu wskazać, że stwierdzenie braku podstawy wznowieniowej uzasadniałoby oparcie decyzji organu odwoławczego na przepisach art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1, a zatem na odmowie uchylenia decyzji wobec braku podstaw wznowienia bez potrzeby odwołania się w podstawie prawnej do art. 146 § 1 kpa. Uzasadniając swoją decyzję, Kolegium Odwoławcze odniosło się zarazem do podnoszonej w toku sprawy przez skarżącego innej okoliczności faktycznej określanej jako oparcie decyzji na sfałszowanych dowodach, uznając, iż taka podstawa wznowieniowa nie zaistniała. W świetle przepisu art. 145 § 2 kpa i treści znajdujących się w aktach orzeczeń prokuratury a także przedłożonej przy skardze kserokopii postanowienia Sądu Rejonowego Wydział II Karny z dnia [...] 2001 r [...] utrzymującego w mocy postanowienie Prokuratora Rejonowego z [...] 2001 r sygn. [...] o umorzeniu dochodzenia w sprawie sfałszowania map, stanowisko to jest prawidłowe . Wbrew skarżącemu Prokurator Okręgowy w piśmie z 21.08.2006 r nie zawarł innej oceny. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy , będą organy miały na uwadze , że decyzją z dnia [...] w istocie rozgraniczono nieruchomość poprzednika prawnego skarżącego , z szeregiem innych nieruchomości. Jedną decyzją rozstrzygnięto zatem w kilku sprawach administracyjnych, z których każda toczyła się oddzielnie. Wprawdzie postanowieniem o wznowienie postępowania objęto rozgraniczenie z nieruchomościami wymienionymi w decyzji z [...], to w toku postępowania jego inicjatorzy w pismach zawężali zakres żądania wznowienia. S. P. - poprzednik prawny skarżącego, wnosił "o skorygowanie linii granicznej między działkami 9 ( powstała z działki rozgraniczanej ) a działką 3 ( Tom I k.29 ) i podtrzymał to stanowisko w piśmie z 4.04. 2001 r ( k. 142 ) . Na okoliczność tę wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu ( str. 4 ) swej decyzji z dnia [...] uchylającej w całości zaskarżoną przez S. P. i M. P. decyzję Burmistrza z dnia [...] uchylającą w całości decyzję [...] i umarzającą postępowanie o rozgraniczenie działki 1 z sąsiednimi nieruchomościami i przekazującą sprawę do Sądu Rejonowego. Skarga S. P. i M. P. na powyższą decyzję SKO z dnia [...] została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13.06. 2006 r sygn. [...] ( k. 280 akt adm. ) . Wyrok uprawomocnił się bez sporządzenia uzasadnienia. Ponownie rozpatrując sprawę Burmistrz nie poprzedził decyzji z dnia [...] ustaleniem, czy następca prawny S. P., skarżący M. P., który jest właścicielem działki 9 graniczącej z działką 3, domaga się wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] co do granic tych nieruchomości , z wszystkimi objętymi decyzją, czy z niektórymi tylko nieruchomościami. Po sprecyzowaniu stanowiska skarżącego co do zakresu żądanego wznowienia postępowania w sprawach o rozgraniczenie zakończonych decyzją z [...], ustalą organy dokładnie na czym polegały błędy w dokumentacji sporządzonej i przyjętej za podstawę rozgraniczenia i jaka była relacja tych błędów do wyznaczonych na gruncie punków ( punktu ) granicznego. W oparciu o te ustalenia, które winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji , dokonają organy oceny czy ujawnione okoliczności lub dowody istniały w dniu wydania decyzji , są istotne dla sprawy i mają charakter podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 kpa , czy też podstawa taka nie zachodzi. Konsekwencją ustaleń w powyższym przedmiocie winno być podjęcie decyzji , przy uwzględnieniu wskazanej oceny prawnej. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 z poźn. zm. ). Wobec treści uchylonych decyzji brak było podstaw do stosowania art. 152 powołanej ustawy . O kosztach nie orzeczono wobec braku wniosku przed zamknięciem rozprawy.