II SA/Gl 354/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant sekretarz sądowy Beata Malcharek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2008r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania. oddala skargę. W piśmie z dnia [...] r. G. P. wniósł o "cofnięcie decyzji zameldowania" bez jego zgody E. P. i jej małoletnich dzieci A. i D. Po wszczęciu i przeprowadzeniu w tej sprawie postępowania Burmistrz P. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 47 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o ewidencji ludności) oraz art. 104 § 1 i 2 kpa odmówił uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały E. P. wraz z dziećmi A. i D. P. w budynku mieszkalnym położonym w J. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że do zameldowania w/w doszło w dniu [...] r. na podstawie prawidłowo wypełnionego i podpisanego druku meldunkowego. Druk ten został podpisany przez E. P. jako najemcę lokalu mieszkalnego, w którym doszło do zameldowania, która jednocześnie okazała obowiązującą umowę najmu tego mieszkania zawartą z G. P. Przeprowadzone w dniu [...] r. oględziny potwierdziły fakt zamieszkania w tym mieszkaniu E. P. wraz z mężem i dziećmi od [...] r., którzy też byli tam zameldowani od [...] r. na pobyt czasowy. Uprawnienie do zamieszkiwania wynikało z kolejnych umów najmu zawieranych z właścicielem budynku G. P. Ponieważ E. P. oświadczyła jednocześnie, że nie ma zamiaru mieszkania opuszczać i pobyt w nim jest pobytem stałym to czynność zameldowania była zdaniem organu orzekającego zgodna z treścią art. 6 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 2a i art. 47 ustawy o ewidencji ludności. W odwołaniu od tej decyzji G. P. wnosząc o jej uchylenie jako wydanej bez należytego jego zdaniem wyjaśnienia i rozważenia sprawy, zarzucił, iż decyzja ta nie uwzględnia treści art. 8 i art. 29 ustawy o ewidencji ludności. Jego zdaniem przy dokonywaniu zameldowania należało żądać potwierdzenia prawa do lokalu wyrażonego przez właściciela budynku. Podniósł, że umowa najmu lokalu została zawarta na czas określony, a nadto wypowiedziana. Po rozpoznaniu tego odwołania Wojewoda S. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania E. P. i jej dzieci A. P. oraz D. P. w budynku przy ul. [...] w J. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy zameldowanie zależne jest od faktycznego zamieszkiwania pod danym adresem. Zameldowanie spełnia przy tym jedynie funkcję ewidencyjną, nie rozstrzyga o prawie do zajmowania lokalu. Organ meldunkowy ma przy tym obowiązek ocenić prawidłowość danych zawartych w formularzu meldunkowym, prawidłowość jego wypełnienia oraz treść przedłożonych dokumentów, m.in. z punktu widzenia wykazania uprawnień do zamieszkiwania w lokalu, w którym ma dojść do zameldowania. W razie istniejących w tym względzie wątpliwości sprawę zameldowania powinien załatwić przy wydaniu decyzji administracyjnej na podstawie art. 47 § 2 ustawy. Taka sytuacja zachodziła zaś zdaniem Wojewody w rozpatrywanej sprawie skoro E. P. legitymowała się umową najmu lokalu mieszkalnego, w którym miało dojść do zameldowania na pobyt stały, zawartą jedynie na pobyt czasowy do dnia [...] r. W skardze do sądu administracyjnego E. P. zarzuciła, że decyzja Wojewody S. została wydana z naruszeniem wynikającego z art. 52 ust. 1 Konstytucji RP prawa wyboru zamieszkania i pobytu. Podniosła, że jako najemca mieszkania była uprawniona do potwierdzenia na formularzu meldunkowym uprawnień do zamieszkania na pobyt stały. To nie właściciel budynku a osoba w nim mieszkająca decyduje o charakterze swojego pobytu pod danym adresem. Zamieszkiwanie przy ul. [...] w J. jest jej pobytem stałym, czego nie mogła podważać umowa najmu lokalu zawarta na czas określony. W odpowiedzi na skargę Wojewoda S. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i co do zasady jego uzasadnienie. Dodatkowo stwierdził, że dokonanie zameldowania przez wydanie decyzji administracyjnej, a nie w formie czynności materialno-technicznej, nie narusza treści art. 52 ust. 1 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa (w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Znajduje ona bowiem uzasadnienie w treści art. 47 ust. 2 w zw. z art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności oraz w zw. z art. 104 § 1 kpa. Jak to zasadnie wskazał Wojewoda, a co wynika z art. 9 ust. 2a ustawy, przy zameldowaniu należy przedstawić do wglądu dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu podmiotu potwierdzającego pobyt w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące. W rozpatrywanej sprawie chodzi o tytuł prawny skarżącej i jej małoletnich dzieci. Skoro skarżąca wnosiła o zameldowanie na pobyt stały a przedmiotowy tytuł stanowiła umowa najmu, z której wynikało uprawnienie do zajmowania lokalu tylko do dnia [...] r., to zasadnie przyjął organ odwoławczy, że okoliczność tę należało potraktować jako budzącą wątpliwość w rozumieniu art. 47 ust. 2 ustawy co do uprawnień do przebywania w lokalu po tej dacie, który to zamiar przebywania wynikał z istoty charakteru zgłaszanego pobytu jako stałego. W takiej sytuacji wniosek o zameldowanie powinien być zatem rozpoznany nie przez podjęcie czynności materialno-technicznej, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, a przez wydanie decyzji administracyjnej (w zw. z art. 104 § 1 kpa). Z treści art. 47 ust. 2 w zw. z ust. 1 należy bowiem wyprowadzić wniosek, że rejestracja danych o miejscu pobytu osób następuje w formie czynności materialno-technicznej tylko wówczas gdy zgłoszone dane, w tym uprawnienie do zajmowania lokalu, nie budzą żadnych wątpliwości, który to przypadek jak wyżej wykazano w niniejszej sprawie nie zachodził. Skutkować to zatem powinno anulowaniem czynności materialno-technicznej zameldowania jako podjętej z naruszeniem w/w przepisów ustawy, o czym zasadnie zdaniem Sądu orzeczono zaskarżoną decyzją. Wobec powyższego skarga jako pozbawiona podstaw prawnych podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). W nawiązaniu do zarzutów skargi należy nadto podnieść, że treść zaskarżonej decyzji nie przesądza i nie rozstrzyga kwestii czy skarżąca może być zameldowana wraz z dziećmi pod objętym postępowaniem adresem. Z tego też względu również zarzutu naruszenia tą decyzją treści art. 52 ust. 1 Konstytucji RP nie można podzielić. Nadto należy rozróżnić prawo wyboru miejsca zamieszkania i pobytu od tytułu prawnego do lokalu, w którym dana osoba chce mieszkać i być zameldowana, której to różnicy skarżąca zdaje się nie dostrzegać. SJ