IV SA/Wr 587/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie Sędzia WSA - Lidia Serwiniowska (spr.) Sędzia WSA - Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Ł. G. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby wojskowej uchyla decyzję I i II instancji. Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...], wydanym na podstawie ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. z 2004r. Nr 241, poz. 2416 z póź. zm./ oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej /Dz.U. z 2004, Nr 151, poz. 1595 z póź. zm./ Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ł. uznała Ł. G. zdolnym do czynnej służby wojskowej - Grupa I Kategoria A. Komisja Lekarska stwierdziła bowiem, że rozpoznanie u poborowego schorzenia: 1. Żylaki lewego powrózka nasiennego - § 51 p. 1, 2. Krótkowzroczność obu oczu § 13 p. 2. Vou=0,3 z kor. -0,75 Dsph=1,0 nie powodują niezdolności do służby wojskowej. W odwołaniu od powyższego orzeczenia skarżący wskazał, iż przedstawił dokumentację dotyczącą początku choroby i jej rozpoznania, toku leczenia, któremu jest poddawany oraz wynik USG. Skarżący podniósł, iż w myśl rozporządzenia z dnia 25 czerwca 2004r. osoby, które chorują na przewlekłe nawrotowe nieswoiste zapalenie najądrza lub jąder - należy klasyfikować w Grupie I Kategoria "D" /§ 51 p 6/. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ł. "po wniesionym odwołaniu od orzeczenia nr [...] z dnia [...] i po ponownej analizie dokumentacji lekarskiej" orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] uznała skarżącego - czasowo niezdolny do czynnej służby wojskowej na okres 12 m-cy. Komisja rozpoznała u poborowego: 1. Niedawno przebyte zapalenie najądrza prawego do dalszej diagnostyki - 51 p. 6 2. Żylaki powrózka nasiennego lewego - § 51 p. 1 3. Krótkowzroczność obu oczu - § 13 p. 2. Stwierdzono, że schorzenie ad. 1 powoduje czasową niezdolność do służby wojskowej. Skarżący w złożonym odwołaniu od wyżej opisanego orzeczenia, wniósł o zmianę stopnia zdolności do służby wojskowej na Kategorię "D". Uważa bowiem, że stan zdrowia, potrzeba dalszego leczenia, rozpoznanie choroby przez lekarza prowadzącego, potwierdzenie schorzenia przez lekarza z Kliniki Urologii z Uniwersytetu Szpitala Klinicznego w Ł. oraz rozporządzenie MON uzasadnia zmianę kategorii zdolności do służby wojskowej. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., po rozpoznaniu odwołania Ł. G. od orzeczenia z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 29 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. z 2002, Nr 21, poz. 205 z póź. zm./ oraz § 3 ust. 7 § 4 ust. 8, § 9 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określania ich siedzib, zasięgu działania i właściwości /Dz.U. Nr 151, poz. 1594/ oraz § 22 ust. 1 i 2, § 23 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach /Dz.U. Nr 151, poz. 1595 z póź. zm./, orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. U uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż zaskarżone pierwszoinstancyjne orzeczenie zostało podjęte na podstawie art. 132 kpa. Komisja odwoławcza dokonała pełnej analizy zgromadzonych dokumentów oraz przeprowadziła w dniu 17 czerwca 2007r. dodatkową konsultację lekarską, specjalistyczną urologiczną. Z dokumentacji sprawy nie wynika by aktualnie istniały przesłanki do rozpoznania przewlekłego nawrotowego zapalenia najądrza lub jądra a stan po zapaleniu najądrza prawego mieszczący się w zakresie pojęciowym § 51 /w zast./ z zał. nr 2 do w/w rozporządzenia MON. W myśl art. 30 a ust. 1 i pkt 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony RP uzasadnia zakwalifikowanie do kat. B - czasowo niezdolnym na okres 12 miesięcy. Przedstawiona przez skarżącego dokumentacja medyczna w ocenie Wojskowej Komisji Lekarskiej II instancji nie stoi w sprzeczności z oceną aktualnego stanu urologicznego dokonaną przez badających dla potrzeb orzeczniczych lekarzy specjalistów jak i kwalifikację do kat. B. W skardze na powyższe orzeczenie skarżący wniósł o uchylenie decyzji wydanych w sprawie. Powołując się na art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o szczegółowe przeanalizowanie opinii lekarskich zawartych w aktach sprawy oraz dokumentacji medycznej potwierdzającą kwalifikację medyczną schorzenia w celu wyjaśnienia powstałych wątpliwości czy te komisje lekarskie ustaliły stan zdrowia zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnymi i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom. Skarżący zarzucił, że z uzasadnienia orzeczeń nie wynika czy stan faktyczny sprawy został w dostateczny sposób wyjaśniony. W szczególności nie wyjaśniono rozbieżności w diagnozie stanu zdrowia pomiędzy przedstawioną dokumentacją medyczną a badaniami przeprowadzonymi przez komisje - przyczyn, które dają podstawę do uznania skarżącego czasowo niezdolnego do służby wojskowej - Kategorii B12. Podnosi, iż w odwołaniu wskazał na zespół schorzeń ze względu na które należało orzec o zaliczeniu do niższej kategorii zdolności do służby wojskowej niż wynikałoby to z kategorii zdolności ustalonej dla poszczególnych chorób i ułomności. W odpowiedzi na skargę komisja odwoławcza wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola obejmuje zatem materialną i formalną prawidłowość zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Skarga jest uzasadniona aczkolwiek jej zasadność wynika z innych względów niż w niej przedstawione. Generalną zasadą postępowania administracyjnego jest związanie organu I instancji własną decyzją. Od tej zasady kodeks postępowania administracyjnego dopuszcza wyjątek, o którym mowa w art. 132 kpa. Przepis ten stanowi: "Jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony, a organ administracji publicznej, który wydał decyzję, uzna, że to odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję /§ 1/. Przepis § 1 stosuje się także w przypadku, gdy odwołanie wniosła jedna ze stron, a pozostałe strony wyraziły zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z żądaniem odwołania /§ 2/. Od nowej decyzji służy stronom odwołanie /§ 3/." Artykuł ten dotyczy instytucji procesowej określonej jako samokontrola administracji. Instytucja ta polega, na tym, że organ, który wydał decyzję zaskarżoną w odwołaniu, może zmienić lub uchylić własną decyzję, gdy odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie. Reguła wyrażona w przepisie art. 132 kpa nie została wyłączona przepisami ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, w której rozporządzenie w sprawie orzekania o zdolności od czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach znalazło swoją podstawę. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] komisja I instancji zakwalifikowała skarżącego do "Grupy I Kategoria A - zdolny do czynnej służby wojskowej". Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł odwołanie, w którym zakwestionował stopień zdolności do służby wojskowej. Komisja, po wniesieniu odwołania od orzeczenia nr [...] z dnia [...] i po ponownej analizie dokumentacji lekarskiej wydała w dniu [...], orzeczenie nr [...] o uznaniu skarżącego czasowo niezdolnym do czynnej służby wojskowej na okres 12 m-cy - "Grupa I Kategoria B". Z okoliczności sprawy wynika, iż w ramach postępowania odwoławczego komisja I instancji naruszyła przepis art. 132 kpa. Jak wynika z brzmienia wyżej przytoczonego art. 132 kpa, organ I instancji uprawniony jest do zmiany lub uchylenia własnej decyzji. Tymczasem w niniejszej sprawie komisja I instancji "po wniesionym odwołaniu", skarżącego nie wyeliminowała z obrotu zaskarżonego orzeczenia z dnia [...]. Otworzono natomiast nowe postępowanie wprowadzając do obiegu prawnego orzeczenie z dnia [...], wskutek niewłaściwego zastosowania tego trybu w obrocie prawnym funkcjonują jednocześnie dwie decyzje komisji I instancji, przy tym nowe orzeczenie dotyczy innego przedmiotu - czasowej niezdolności skarżącego do służby wojskowej. Rzeczą komisji II instancji było w pierwszej kolejności ocenić czy w niniejszym postępowaniu nie uchybiono przepisom procedury administracyjnej w omawianej kwestii, czego komisja nie uczyniła. W uzasadnieniu decyzji komisja odwoławcza ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że orzeczenie z dnia [...] zostało wydane w myśl art. 132 kpa. W tym stanie faktycznym i prawnym zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie I instancji, jako podjęte z naruszeniem przepisów procesowych należało uchylić. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracyjny powinien mieć na uwadze wskazane przez Sąd, dokonać ewentualnie innych ustaleń jakich potrzeba wyłoni się w trakcie postępowania i ocenić zgodnie z procedurą administracyjną. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów Sąd nie orzekł, z uwagi na to, iż sprawa dotyczy powszechnego obowiązku obrony i w związku z tym skarżący nie miał obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, a poniesienia innych kosztów nie udokumentował.