I SA/Wa 1713/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Lenart asesor WSA Agnieszka Miernik Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o odmowie nadania licencji zawodowej pośrednika w obrocie nieruchomościami oddala skargę. Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] w sprawie odmowy nadania J.L. licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. W uzasadnieniu decyzji Minister Budownictwa wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., utrzymaną w mocy decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] marca 2007 r., odmówiono nadania J.L. licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. W dniu 28 marca 2007 r. J.L. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Minister Budownictwa postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] wznowił postępowanie zakończone przedmiotową decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Następnie, w związku z przeprowadzeniem postępowania mającego na celu zbadanie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, w oparciu o którą strona żądała wznowienia postępowania, Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] maja 2007 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2007 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J.L. wniósł o zmianę decyzji i uznanie wynikiem pozytywnym części pisemnej postępowania kwalifikacyjnego, mającego na celu sprawdzenie przygotowania teoretycznego do wykonywania działalności zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. J.L. wskazał na brak możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie dowodów, na podstawie których organ wydał decyzję o odmowie nadania licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Zarzucił ponadto naruszenie art. 8, 9, 10 i 11 kpa oraz wydanie decyzji w oparciu o fałszywe dowody. Wniósł on także zarzuty do procedury wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania postanowienia z dnia [...] maja 2007 r., a następnie decyzji z dnia [...] maja 2007 r., wskazał na "brak zainteresowania organu zawiadomieniem strony, że ocena wiedzy na egzaminie państwowym jest oparta na fałszywych dowodach" oraz zarzucił zwłokę w załatwieniu sprawy, a zatem naruszenie art. 35 § 1 i § 2 kpa. We wniosku z dnia 3 lipca 2007 r. J.L. powtórzył ponadto zarzuty dotyczące określonych pytań egzaminacyjnych. Minister Budownictwa rozpoznając sprawę uznał, że decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z prawem. Organ drugiej instancji przytoczył treść art. 145 § 1 kpa oraz wskazał, że z akt sprawy wynika, iż na każdym etapie prowadzonego postępowania organ umożliwiał stronie dostęp do akt sprawy oraz możliwość sporządzania z nich notatek. Minister Budownictwa zaznaczył, że strona na każdym etapie postępowania miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w przedmiotowej sprawie. Świadczą o tym kierowane do strony pisma z dnia 6 grudnia 2006 r. oraz z dnia 30 stycznia 2007 r. zawiadamiające o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Organ podkreślił także, że J.L. trzykrotnie przeglądał w siedzibie Ministerstwa akta sprawy i w piśmie z dnia 15 lutego 2007 r., wypowiedział się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Minister Budownictwa za bezzasadne uznał ponadto pozostałe zarzuty podnoszone przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczące m.in. wydania decyzji odmawiającej nadania licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami w oparciu o fałszywe dowody, czy też naruszenia przez organ określonych przepisów kpa, w tym procedury wznowienia postępowania. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.L. wniósł o jej uchylenie podnosząc, że uzasadnieniem skargi są wszystkie pisma pomiędzy Ministrem Budownictwa a stroną związane ze sprawą. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r. nie narusza prawa. Przedmiotową decyzją Minister Budownictwa utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2007 r., odmawiającą uchylenia decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] marca 2007 r., utrzymującej w mocy decyzję Ministra Budownictwa z [...] grudnia 2006 r. w sprawie odmowy nadania J.L. licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Odmawiając uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2007 r. organ uznał, że w sprawie nie została spełniona przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, na którą powołał się J.L. we wniosku z dnia 26 marca 2007 r. o wznowienie postępowania zakończonego przedmiotową decyzją z dnia [...] marca 2007 r. W ocenie Sądu stanowisko organu jest prawidłowe. Wskazć należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, w sytuacji gdy zaistnieją przesłanki określone w art. 145 § 1 kpa lub art. 145a § 1 kpa. Wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 kpa ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. W związku z czym w orzecznictwie podkreśla się, że przepisy dotyczące wznowienia postępowania wymagają rygorystycznego i ścisłego ich stosowania. Zgodnie z art. 147 kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz w art. 145a kpa następuje tylko na żądanie strony. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 1 kpa). Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 kpa). Z powyższego wynika zatem, że po wznowieniu postępowania organ prowadzi postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie czy w sprawie zachodzą podstawy wznowienia postępowania, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 kpa i art. 145a § 1 kpa. Jeżeli po przeprowadzeniu takiego postępowania organ stwierdzi, że nie zaistniała żadna z przesłanek wznowienia postępowania, wydaje wówczas decyzję odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 kpa). Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w sytuacji, gdy wznowienie postępowania następuje na żądanie strony, organ administracji publicznej jest związany żądaniem zawartym we wniosku o wznowienie. W rozpoznawanej sprawie J.L., występując z wnioskiem z dnia 26 marca 2007 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2007 r., jako podstawę wznowienia powołał art. 145 § 1 pkt 4 kpa wskazując, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją. Postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. organ wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] maja 2007 r., utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2007 r. uznając, że w sprawie nie została spełniona powołana przez skarżącego przesłanka do wznowienia postępowania, określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W orzecznictwie podkreśla się, że przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa jest spełniona zarówno wtedy, gdy strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu, jak i wtedy, gdy nie brała udziału w postępowaniu odwoławczym lub w niektórych czynnościach istotnych dla rozstrzygnięcia. Brak winy ma miejsce natomiast wówczas, gdy organ administracji nie zawiadamia strony o przeprowadzanych dowodach, o możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, by okoliczność faktyczną można było uznać za udowodnioną, czy też z całokształtem zebranego materiału dowodowego, bądź o środku odwoławczym wniesionym przez innego uczestnika postępowania. W ocenie Sądu żadna ze wskazanych wyżej okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika bowiem, że skarżący brał czynny udział w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] marca 2007 r., odmawiającą nadania mu licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. J.L. na każdym etapie postępowania zawiadamiany był o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, udostępniano mu akta sprawy oraz umożliwiano sporządzanie z nich notatek. Skarżący otrzymał też wydane w sprawie decyzje. Słusznie zatem organy obu instancji uznały, że w sprawie nie zaistniała podstawa do wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a tym samym brak było podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2007 r. Zaznaczyć dodatkowo trzeba, że z J.L. we wniosku z dnia 26 marca 2007 r. jako podstawę wznowienia postępowania wskazał art. 145 § 1 pkt 4 kpa, czyli zarzut niebrania udziału w postępowaniu bez własnej winy. Innej podstawy wznowieniowej skarżący w przedmiotowym wniosku nie powołał. Organ administracji publicznej obowiązany był zatem przeprowadzić postępowanie wznowieniowe w oparciu o powyższą przesłankę wskazaną we wniosku z dnia 26 marca 2007 r., co też w niniejszej sprawie uczyniono. W postępowaniu tym organ nie mógł badać innych, niewykazanych we wniosku podstaw wznowienia, ograniczony był bowiem żądaniem skarżącego. Jeżeli zaś w ocenie strony w sprawie występują inne niż powołane we wniosku z dnia 26 marca 2007 r. podstawy wznowienia postępowania, określone w art. 145 § 1 kpa, to może wystąpić on z kolejnym wnioskiem o wznowienie postępowania, powołując stosowną podstawę wznowieniową. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.