VI SA/Wa 1958/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. na postanowienie Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie jakości wyrobu tytoniowego postanowił odrzucić skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2007 r., nr [...] Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 Kpa i art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W. z dnia [...] lipca 2007 r., utrzymał ww. postanowienie w mocy. Zaskarżone postanowienie zostało podjęte w następującym stanie faktycznym i prawnym. W piśmie z dnia 20 lipca 2007 r. Kierownik Referatu Szczególnego Nadzoru Podatkowego Urzędu Celnego w W. działając z upoważnienia Naczelnika tego Urzędu poinformował Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w W. Delegatura w J. o wyprodukowaniu i wprowadzeniu do obrotu handlowego wyrobu tytoniowego o nazwie "B." przez P. sp. z o.o. w K.. Wyrób ten uznany, jak podano w piśmie, przez producenta za cygara w świetle wyników badań wykonanych przez Izbę Celną w B. Laboratorium Celne wskazuje na użycie tytoniu porażonego chorobą (widoczne białe plamy). Ponadto w wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono porażenie pleśnią zarówno wkładki, jak i owijki ww. wyrobów. W piśmie zwrócono się o podjęcie pilnych działań uniemożliwiających producentowi obrót ww. wyrobami z uwagi na zagrożenie zdrowia potencjalnych nabywców i poinformowanie Urzędu o wynikach tych działań. Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w W. Delegatura w J. przekazał ww. pismo Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej zgodnie, jak podał, z właściwością rzeczową i miejscową. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. na podstawie art. 65 Kpa, uznał się niewłaściwym do prowadzenia sprawy jakości surowca i wyrobów tytoniowych wyprodukowanych przez P. sp. z o.o. i przekazał całość dokumentacji zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową Wojewódzkiemu Inspektorowi Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W. (W.) stwierdzając w uzasadnieniu postanowienia, że w świetle aktualnych przepisów prawnych Państwowa Inspekcja Sanitarna nie prowadzi nadzoru nad właściwą jakością tytoniu i wyrobów tytoniowych ww. postanowienie zostało przesłane W. faksem (znajdującym się w aktach). [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych w W. działając na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1a i 1b ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych (Dz. U. 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm.), art. 2 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności w zw. z art. 20 i 65 Kpa postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. przekazał wniosek do rozpatrzenia Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w W. stwierdzając w uzasadnieniu, że Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych nie prowadzi nadzoru nad właściwą jakością tytoniu i wyrobów tytoniowych. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w. W. złożył zażalenie na ww. postanowienie zarzucając naruszenie art. 20 Kpa, art. 1 pkt 6 i art. 4 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, art. 1 i art. 3 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia i art. 2 pkt f ww. Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 Kpa, art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.) utrzymał w mocy ww. postanowienie. Organ uznał bowiem, iż kontrola spełniania warunków zdrowotnych i sanitarnych przez wyroby tytoniowe należy do właściwości rzeczowej Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o uchylenie obu ww. postanowień zarzucając naruszenie art. 20 Kpa w zw. z art. 11 pkt 6, art. 4 ust. 1 pkt 3 i 4, art. 12 ustawy z dnia 14 marca 1985 r o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 2 pkt f ww. Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, art. 1 i 3 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225) przez przyjęcie, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. jest właściwy rzeczowo do rozpatrzenia wniosku Urzędu Celnego w W. z dnia [...] lipca 2007 r. dotyczącego wprowadzenia do obrotu handlowego ww. wyrobu tytoniowego i błędną wykładnię przepisów prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Podstawy odrzucenia skargi wniesionej do sądu administracyjnego określa art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) nawiązując do przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego rozumianych jako określone przepisami prawa warunki prawidłowego zaskarżenia dotyczące przedmiotu skargi, jej formy, treści, ale także dotyczące przesłanek o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym, określających, od jakiej formy działalności organów administracji publicznej skarga przysługuje i który z podmiotów jest do złożenia skargi legitymowany. Ze względu na merytoryczny charakter tych dwóch przesłanek dopuszczalność zaskarżenia prawo, odmiennie niż w przypadku niespełnienia przez skarżącego formalnych wymagań skargi (art. 58 § 1 pkt 2, 3, 5 p.p.s.a.), nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna. W każdym przypadku stwierdzenia braku przesłanek, do których nawiązuje art. 58 § 1 pkt 1, 4, 6 p.p.s.a. (przesłanek dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto) sąd administracyjny jest zobligowany do odrzucenia skargi. Badając, czy zostały zachowane przesłanki dopuszczalności zaskarżenia postanowienia Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Spożywczych z dnia [...] września 2007 r. przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w. W. Sąd uznał, iż w zakresie podmiotowym przesłanka dopuszczalności skargi nie została spełniona. Należy mieć bowiem na uwadze, iż kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny podlega działalność administracji publicznej. Charakter tej kontroli determinuje zatem strukturę postępowania administracyjnego ukształtowaną jako spór prowadzony przed sądem przez podmiot żądający udzielenia ochrony prawnej (skarżącego) i organ administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną zgłoszenia żądania udzielenia ochrony prawnej. Postępowanie sądowo-administracyjne może być zatem uruchomione ze skutkiem merytorycznego rozpoznania skargi tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli sądu administracyjnego. Skarżącym, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. jest podmiot, który ma interes prawny w złożeniu skargi rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zakończonym aktem lub czynnością. Skarga może zatem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno-prawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot. Przedmiotem zaskarżonych postanowień jest przekazanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Artykułów Rolno-Spożywczych (W.) sprawy dot. wprowadzenia do obrotu handlowego wyrobu tytoniowego porażonego pleśnią do rozpatrzenia przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W.. Nie może być zatem wątpliwości co do tego, iż Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. nie ma statusu strony w tym postępowaniu. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny jest bowiem organem, który w ocenie W. jest właściwy do rozpoznania przekazanej sprawy. Okoliczność, iż Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny prezentuje odmienne niż W. stanowisko co do zakresu swojej rzeczowej właściwości nie nadaje mu statusu strony w postępowaniu administracyjnym ani też nie rodzi po jego stronie uprawnienia do wniesienia przedmiotowej skargi. Skarżący nie jest zatem w świetle art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawniony do wniesienia skargi, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Odmienne stanowiska ww. organów co do zakresu swojej właściwości wskazują tylko na ewentualny spór między tymi organami co do właściwości, który jednak co wynika z art. 22 Kpa rozstrzygany jest w odrębnym trybie. Art. 4 p.p.s.a. w żadnym zakresie nie znajduje w sprawie zastosowania. Zaistniały spór, co w zw. z niedopuszczalnością skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a., należy tylko dodatkowo podnieść, nie jest zatem objęty właściwością sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd nie wdając się w ocenę zarzutów skargi orzekł na podstawie wyżej powołanego przepisu, jak w postanowieniu.