IV SA/Wa 2290/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie asesor WSA Agnieszka Wójcik, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej J. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia (...) września 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po zapoznaniu się z treścią odwołania T. G. od decyzji Prezydenta W. z dnia (...) marca 2007 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa orzekło o umorzeniu postępowania odwoławczego. Uzasadniając powyższe stanowisko organ odwoławczy wskazał, że Prezydent W. decyzją z dnia (...) marca 2007 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji telefonii komórkowej "O." zlokalizowanej na dachu budynku mieszkalnego przy ulicy (...), na działce nr ew. (...) obręb (...) w (...) W. Podniósł, iż mieszkańcy budynku przy ulicy (...) nie zostali uznani za stronę postępowania, jednakże z uwagi na okoliczność, iż jest to postępowanie wymagające udziału społeczeństwa brali w nim udział i ich uwagi zostały uwzględnione w uzasadnieniu decyzji. Odwołanie od wyżej wymienionej decyzji Prezydenta W. wnieśli m.in. mieszkańców ulicy (...). Kolegium wskazało, że wyżej wymienione pismo zawierało braki formalne, nie było bowiem podpisane przez osoby je wnoszące. W treści tego odwołania autorzy zawarli prośbę o kierowanie korespondencji w sprawie odwołania na adres T. G. zamieszkałej przy ulicy (...), toteż pismem z dnia 11 czerwca 2007 r. Kolegium wezwało T. G. do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez złożenie podpisu pod odwołaniem oraz wskazanie imion, nazwisk i adresów osób -mieszkańców ulicy (...), które złożyły odwołanie lub też do złożenia pełnomocnictwa do działaniu w imieniu tych osób, w terminie 7 dni o dnia otrzymania wezwania. Przedmiotowe wezwanie doręczono T. G. w dniu 8 sierpnia 2007 r. W dniu 29 sierpnia 2007 r., a zatem po upływie wyznaczonego terminu, wpłynęło do Kolegium pismo J. S., która w nawiązaniu do odwołania przesłała pismo z dnia 4 stycznia 2007 r. skierowane do Dyrekcji M. z podpisami mieszkańców bloku przy ulicy (...) oraz kopię własnego dowodu osobistego. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, iż skoro osoba wnosząca odwołanie, prawidłowo powiadomiona o wymogach formalnych odwołania, nie uzupełniła braków formalnych odwołania w zakreślonym terminie należało na podstawie art. 138 3 § 1 pkt 3 kpa umorzyć postępowanie odwoławcze. Skargę na wyżej wymienioną decyzję z dnia (...) września 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. S. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż przyczyną umorzenia postępowania organ odwoławczy było złożenie po terminie dokumentów stanowiących uzupełnienie odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia (...) marca 2007 r. Wskazała, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania zostało przesłane osobie reprezentującej mieszkańców – T. G. w czasie, gdy osoba ta przebywała za granicą. Nadto podniosła, że był to okres urlopowy i ze względu na nieobecność mieszkańców budynku przy ulicy (...) uzupełnienie braków formalnych odwołania w terminie 7 dni było niemożliwe. Podkreśliła również, iż umorzenie postępowania powoduje niemożność dochodzenia swoich praw przez grupę mieszkańców (...) wyżej wymienionego budynku. W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej podanych. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.) uprawnienia sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) września 2007 r. pod kątem powyższych kryteriów stwierdzić należy, że wyżej wymieniona decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa. Zaskarżona decyzja wydana została bowiem w wyniku rozpatrzenia pisma zatytułowanego "odwołanie", które nie zostało podpisane przez osoby je wnoszące. Podkreślić należy, że z konstrukcji przepisów kpa wynika zasada ograniczonego formalizmu w zakresie formy i treści pism wnoszonych przez strony do organów administracji, tym niemniej pisma te winny spełniać wymagania formalne określone w art. 63 kpa. Zgodnie z treścią art. 63 § 3 kpa podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokółu powinno być podpisane przez wnoszącego. Wniesienie do organu pisma, które nie czynni zadość powyższemu wymogowi, konsekwentnie do zasady ogólnej sformułowanej w art. 9 kpa -obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej, nie powoduje od razu bezskuteczności pisma, jednakże dopiero usunięcie braków formalnych pisma sprawia, że jest ono zdolne do wywołania skutku prawnego wszczęcia postępowania administracyjnego. Zatem brak podpisu osoby wnoszącej odwołanie, jeżeli brak ten nie zostanie usunięty pomimo wezwania organu, uniemożliwia wywołanie skutków prawnych wniesionego odwołania co oznacza, że organ administracji nie może takiego odwołania rozpoznać. W konsekwencji takie odwołanie, podobnie jak wszelkie inne wadliwe podania, należy pozostawić bez rozpoznania na mocy art. 64 § 2 kpa. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie poglądem prezentowanym w doktrynie jak i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie następuje w formie decyzji czy też postanowienia. Jest to czynność materialno - techniczna, o której należy poinformować stronę (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2000 r., sygn. akt: I SAB 133/99). W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, mieszkańcy ulicy (...) wnieśli odwołanie od decyzji Prezydenta W. z dnia (...) marca 2007 r. w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji telefonii komórkowej "O". zlokalizowanej na dachu budynku mieszkalnego przy ulicy (...). Przedmiotowe podanie nie zostało przez osoby odwołujące się podpisane. Prawidłowo zatem organ odwoławczy pismem z dnia 11 czerwca 2007 r. wezwał odwołujących się, na wskazany w odwołaniu adres do korespondencji - adres T.G., do usunięcia braków formalnych odwołania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W sytuacji, gdy odwołujący się braków formalnych pisma nie uzupełnili w zakreślonym terminie to organ odwoławczy powinien prawidłowo - stosownie do art. 64 § 2 kpa -poinformować wnoszących odwołanie o pozostawieniu go bez rozpoznania. Nie był natomiast uprawniony, w świetle powyższych rozważań, do wydania jakiejkolwiek decyzji administracyjnej, w tym przypadku o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Na marginesie przypomnieć należy, że postępowanie odwoławcze może zakończyć się decyzją o umorzeniu tego postępowania tylko wówczas, gdy stało się ono bezprzedmiotowe, przy czym przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego należy poszukiwać w treści art. 105 kpa. Okoliczność, iż organ odwoławczy rozpoznał niepodpisane pismo - nazwane przez podmioty je wnoszące "odwołaniem" - które nie wywołało żadnych skutków prawnych i wydał decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego powoduje, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. To z kolei obligowało Sąd do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 145 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy P.p.s.a.