V SA/Wa 2289/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Asesor WSA - Andrzej Kania, Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi M. vel A. W. vel T. S. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia azylu w Rzeczpospolitej Polskiej oddala skargę Wnioskiem z dnia 23 grudnia 2005 r. obywatel [...] M. vel A. W. vel T. S. zwrócił się do Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z prośbą o udzielenie mu azylu politycznego w Rzeczpospolitej Polskiej z powodu obawy o życie swoje i rodziny w kraju pochodzenia. W toku prowadzonego postępowania ustalono, iż wnioskodawca wjechał na terytorium RP dnia 2 grudnia 2005r. przekraczając granicę na podstawie [...] paszportu i polskiej wizy. Cudzoziemiec został zatrzymany podczas próby nielegalnego przekroczenia granicy polsko-niemieckiej i osadzony w areszcie śledczym. Uzasadniając w kolejnym piśmie wniosek o udzielenie azylu stwierdził, iż z powodu braku wolności, prześladowań, ucisku oraz nieprzestrzegania praw człowieka ze strony obecnego reżimu w [...] stał się aktywnym członkiem partii politycznej utworzonej poza granicami [...] pod przewodnictwem A. S. P.. Podczas przesłuchania w dniu 1 grudnia 2006r. oświadczył ponadto, iż działalnością opozycyjną w [...] zajmował się od szesnastu lat. Prowadził kampanię informacyjną i propagatorską wśród [...] celem przywrócenia monarchii z R. P. jako królem. W T. razem z pracownikiem prowadził biuro, gdzie były przygotowywane i drukowane materiały propagandowe. Aby uniknąć dekonspiracji, co pół roku przenosił biuro do innego mieszkania. W trakcie swojej działalności politycznej nie kontaktował się z innymi organizacjami monarchistycznymi. Dopiero na około trzy miesiące przed opuszczeniem kraju zaczął organizować komórki swej organizacji poza T. nawiązując kontakty ze studentami, którym dostarczał ulotki do dystrybucji. Całą działalność finansował ze środków własnych. Podał, iż jego organizacja nosi nazwę O. S. W. I. i działa na emigracji: w USA, Wielkiej Brytanii, Francji i Szwajcarii. Z organizacją kontaktował się za pośrednictwem internetu i od niej otrzymywał materiały informacyjne i propagandowe, które wykorzystywał do przygotowywania ulotek. Na około miesiąc przed opuszczeniem [...], nie mogąc skontaktować się ze współpracownikiem, z którym prowadził konspiracyjną działalność, dowiedział się od sąsiada, mieszkającego w pobliżu [...] biura, iż tajna policja (czy też wywiad) przeprowadziła "nalot" na biuro, konfiskując sprzęty (komputery) i materiały propagandowe. Domyślając się, że jego współpracownik został aresztowany w obawie o swoje bezpieczeństwo zaczął się ukrywać najpierw u znajomego, później u przemytnika, który zorganizował jego podróż. Trwało to do momentu opuszczenia [...]. Posługując się paszportem wystawionym na inne dane osobowe opuścił [...] i tranzytem przez M. dotarł do W.. Będąc już w Polsce dowiedział się od brata, że policja przeprowadziła rewizję jego prywatnego mieszkania i wszystkie kompromitujące go materiały o nieprawomyślnej treści dostały się w jej ręce. Cudzoziemiec zeznał, iż jest przekonany że za jego działalność groziłaby mu w [...] kara śmierci. Ponadto podał, iż dodatkowym powodem obawy o własne bezpieczeństwo ma być fakt odstąpienia od islamu i przejście na chrześcijaństwo, deklarując jednocześnie, że jeszcze nie zmienił wyznania, ale nosi się z takim zamiarem. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z [...] maja 2007 r., nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 128, poz. 1176 ze zm.) odmówił cudzoziemcowi udzielenia azylu w Rzeczpospolitej Polskiej. Rozstrzygnięcie wydano w oparciu o zebrany materiał dowodowy, na który składały się: - oświadczenia strony zawarte w wniosku o udzielenie azylu oraz informacje dostarczone przez zainteresowanego podczas przesłuchania w dniu 1 grudnia 2006 r.; - dokumenty dołączone przez stronę do akt sprawy m.in: pismo szwajcarskiego oddziału organizacji S. W. I. N.I.D; - płyta CD "Przykłady działalności politycznej w [...]"; - fragmenty raportu przygotowanego przez kanadyjski Immigration and Refugee Board stan na dzień 27 listopada 2006r. na temat sytuacji monarchistów w [...]; * kopia pisma Placówki Straży Granicznej [...] nr [...] z dnia [...] marca 2007r.; * pisma strony w toku postępowania. Organ przystępując do analizy wniosku strony powołał się na warunki stanowiące podstawę do udzielenia azylu tj. art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym cudzoziemiec może na swój wniosek otrzymać azyl w Rzeczypospolitej Polskiej, gdy jest to niezbędne dla zapewnienia mu ochrony oraz gdy przemawia za tym ważny interes państwa polskiego. Podkreślił, że przesłanki te muszą zaistnieć łącznie. A zatem, cudzoziemiec powinien wykazać, że uzyskanie azylu jest niezbędne do zapewnienia mu ochrony, a organ rozpatrując sprawę powinien podzielić ten pogląd. Natomiast ustalenie czy za udzieleniem azylu przemawia ważny interes Rzeczypospolitej Polskiej podlega wyłącznej ocenie organu. Organ wskazał, że nie w każdym przypadku interes państwa polskiego przemawia za udzieleniem azylu, musi to być ważny interes państwa, czyli dotyczyć spraw o podstawowym, fundamentalnym znaczeniu dla Polski (vide: Prawo o cudzoziemcach, Komentarz, pod red. dr J. Chlebnego, Warszawa 2006r., wyd. CH.BECK, s. 549-550). Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców odnosząc się do deklarowanej przez cudzoziemca potrzeby ochrony, stwierdził że przesłanka ta nie może być interpretowana jako potrzeba ochrony przed jakimkolwiek zagrożeniem wolności i bezpieczeństwa osobistego jednostki. Nie mieszczą się bowiem tutaj przypadki działań podejmowanych przez organy państwa mające na celu ochronę ładu i porządku publicznego, a przedstawione przez cudzoziemca fakty nie pozwalają na stwierdzenie, że władze [...] podejmowały przeciwko niemu działania innego typu. Tak wiec potrzeba ochrony wynika z subiektywnych obaw i odczuć zainteresowanego. Nie przemawia za nią również problem ograniczonych swobód obyczajowych w kraju pochodzenia. Organ analizując zebrany materiał dowodowy, a szczególnie oświadczenia zainteresowanego, wskazał na brak konsekwencji w zeznaniach cudzoziemca oraz pojawiające się sprzeczności szczególnie w kwestiach kluczowych, np. zmiany religii, która miałaby być powodem zagrożenia wnioskodawcy ze strony władz jego kraju. We wniosku o udzielenie azylu nie wspomina o kwestiach wyznaniowych - zmianie wyznania (czy to jako fakcie dokonanym, czy chociażby pozostającym w sferze zamierzeń), natomiast podczas przesłuchania oświadczył, że zmienił religię. Poproszony o wyjaśnienie rozbieżności, stwierdził, że jeszcze nie zmienił religii, był jednak rozczarowany islamem i zafascynowany religią chrześcijańską, gromadził materiały na temat chrześcijaństwa i nosił się z zamiarem zmiany religii. Według organu kilka różnych wersji wydarzeń przywoływanych przez wnioskodawcę nie przemawia za ich wiarygodnością. Wątpliwości organu dotyczą również monarchistycznej kampanii prowadzonej przez zainteresowanego w [...]. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców zwrócił uwagę na fakt, że skoro działalność strony polegała na "ściąganiu" z internetu i rozpowszechnianiu materiałów propagandowych (informacji na temat nadużyć reżimu, tekstów R. P., programów do łamania filtrów internetowych itp., to niezrozumiałe jest, że cudzoziemiec drukował nieprawomyślne i wrogie wobec panującego reżimu materiały w T., a następnie woził je - ryzykując, że zostaną one odkryte, np. podczas rutynowej kontroli drogowej - do odległych od stolicy miast, zamiast udostępnić studentom filtry, których sam używał, tak, aby mogli drukować opozycyjne materiały na miejscu. Organ zarzuca również cudzoziemcowi posługiwanie się fałszywymi danymi osobowymi i to zarówno przy składaniu wniosku o udzielenie azylu, jak i w czasie pobytu w areszcie, w którym został osadzony po zatrzymaniu podczas próby nielegalnego przekroczenia polsko-niemieckiej granicy, mimo, iż przekraczając polską granicę posługiwał się już paszportem wystawionym na jego prawdziwe dane. Potwierdza to informacja uzyskana w dniu [...] marca 2007r. od Placówki Straży Granicznej [...] (k. 88 – akt administracyjnych). Ponadto, jak wynika z powyższej informacji, cudzoziemiec podczas odprawy paszportowej deklarował przyjazd do S. B. na międzynarodowe zawody o puchar Polski w karate. A zatem powody przyjazdu cudzoziemca do Polski stoją w oczywistej sprzeczności z jego dalszymi deklaracjami. Dodatkowo organ wskazuje, że również załączony do akt sprawy materiał dowodowy w postaci płyty CD "Przykłady działalności politycznej w [...]", nie świadczy o prowadzeniu przez zainteresowanego działalności anty państwowej w [...], gdyż daty utworzenia czy modyfikacji plików znajdujących się na płycie wskazują na to, że dokumenty te utworzono już w czasie pobytu cudzoziemca w Polsce (i - w przypadku większości plików - już po przesłuchaniu). Potwierdzeniem działalności cudzoziemca w [...] nie może być również pismo szwajcarskiego oddziału jego organizacji, ponieważ jedyny kontakt z przedstawicielami organizacji, według oświadczenia wnioskodawcy, odbywał się za pomocą internetu, a zatem organizacja ta dysponowała tylko takimi informacjami jakie udzielił jej sam zainteresowany. W związku z powyższym zdaniem organu wnioskodawca nie uprawdopodobnił swojego zaangażowania w działalność monarchistyczną w [...], ani też istnienia niebezpieczeństwa z tego powodu. Oceniając istnienie ważnego interesu Rzeczypospolitej Polskiej organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności odnoszące się do osoby wnioskodawcy, nie tylko te wskazane przez cudzoziemca. W opinii organu deklarowana sympatia do państwa polskiego oraz chęć uczciwej pracy w Polsce, posiadane umiejętności i doświadczenie [...] nie przemawia za istnieniem ważnego interesu państwa w udzieleniu cudzoziemcowi ochrony. Dla uznania istnienia ważnego interesu państwa polskiego muszą zaistnieć przyczyny szczególne - wnioskodawca istnienia takich przyczyn nie wykazał. Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że zainteresowany nie spełnił warunków stanowiących podstawę udzielenia azylu w Rzeczpospolitej Polskiej. Pismem z dnia 2 czerwca 2007r. cudzoziemiec zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy polemizując ze stanowiskiem organu zajętym w toku pierwszoinstancyjnego postępowania. Twierdzi, że powrót do kraju pochodzenia w jego wypadku oznacza narażenie się na poważne i uzasadnione niebezpieczeństwo ze strony władz państwowych, gdyż [...] policja jest w posiadaniu materiałów, które zdobyła podczas rewizji w jego biurze oraz mieszkaniu, a także dysonuje zeznaniami jego aresztowanego współpracownika, przez co uzyskała podstawy do oskarżenia go o działalność przeciwko porządkowi i bezpieczeństwu państwa. Odnosząc się do problemu wyznania wyjaśnił, że w trakcie przesłuchania odpowiedział zgodnie z prawdą na pytanie o wyznanie, iż w dokumentach ma wpisane – szyita, natomiast jeszcze w [...] był w trakcie zmiany wyznania na katolicyzm, czego nie może jednak udowodnić, gdyż w jego kraju czyn taki jest oficjalnie niedopuszczalny. Dalej szczegółowo opisał swoją działalność oraz współpracę ze studentami odnosząc się do kwestii posługiwania się internetem w celach propagandowych. Wyjaśnił, iż nie był w stanie dostarczyć studentom filtrów ułatwiających dostęp do zakodowanych stron www, gdyż żaden z nich nie posiadał sprzętu koniecznego do samodzielnego drukowania ulotek (komputera i drukarki) ani bezpiecznego miejsca gdzie mogliby taką aktywność prowadzić. Z tego względu ulotki woził do studentów własnym samochodem, a gdy oni przyjeżdżali do T. przekazywał je im. Wyjaśnił również, że podanie polskim władzom fałszywych danych osobowych spowodowane było obawą przed ewentualną deportacją. Cudzoziemiec podkreślił, że do wyjazdu z kraju został w istocie zmuszony i było to dla niego trudną decyzją. Odwołując się do kwestii interesu RP w przyjęciu go, jako osoby, której udzielono azylu, wnioskodawca nawiązał do etosu "Solidarności". Prezes Urzędu ds. Repatriacji i Cudzoziemców, w wyniku wniesionego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z [...] czerwca 2007 r., działając na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 128, poz. 1176 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję podzielając w pełni wyrażone tam stanowisko. Wskazał, że wprawdzie w [...] panuje surowy reżim religijny i nierzadkie są przypadki łamania praw człowieka, to jednak w relacjach strony brak jest przesłanek, by uznać, że w razie powrotu do kraju groziłoby mu szczególne niebezpieczeństwo. Cudzoziemiec nie powołuje się na wiarygodne fakty, które mogłyby świadczyć o zagrożeniu jego prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub też wskazywałyby, że mógłby zostać poddany torturom, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy czy też pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej. Odnosząc się do wyjaśnień strony zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ stwierdził, że argumentacja zaprezentowana przez cudzoziemca nie rozstrzyga jednoznacznie pojawiających się w sprawie wątpliwości. Ponadto ponownie podkreślił, iż dla uznania istnienia ważnego interesu państwa polskiego muszą zaistnieć przyczyny szczególne – natomiast wnioskodawca istnienia takich przyczyn nie wykazał. W związku z powyższym Prezes Urzędu ds. Repatriacji i Cudzoziemców stwierdził, że w niniejszym przypadku nie zostały spełnione łącznie przesłanki rzeczywistej potrzeby ochrony i ważnego interesu RP będące podstawą udzielenia azylu w Polsce. W skardze z 19 lipca 2007r. na powyższą decyzję, cudzoziemiec wniósł o jej uchylenie w całości, zarzucając naruszenie art. 90 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nie udzielenie mu azylu w Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego i naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów. Dodatkowy zarzut postawiony decyzji organu, to problem interesu państwa polskiego w kontekście oceny przesłanek udzielenia azylu. Ponadto pełnomocnik skarżącego złożył do akt sprawy na rozprawie pismo z dnia 28 stycznia 2008r. sporządzone przez księdza E. O., który prowadzi Ośrodek [...] oraz pismo Organizacji [...] wraz z tłumaczeniem. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 ww. ustawy). Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż azyl jest instytucją wprowadzoną do ustawy o cudzoziemcach w związku z koniecznością realizacji zasady określonej w art. 56 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi :"Cudzoziemcy mogą korzystać z prawa azylu w Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w ustawie." Zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w literaturze i przytoczonym również w skardze przez skarżącego, azyl polega na udzieleniu schronienia cudzoziemcowi ściganemu w kraju ojczystym lub państwie trzecim za popełnienie przestępstwa politycznego, a także za przekonania religijne, działalność naukową czy przekonania. Artykuł 14 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka stwierdza, iż każdy człowiek ma prawo do ubiegania się o azyl i korzystania z niego w innych państwach. Ponadto azyl jest tradycyjnie rozumiany w prawie międzynarodowym, jako wyłączne prawo państwa do ochrony cudzoziemca i poza względami humanitarnymi służy realizacji interesów politycznych państwa udzielającego azylu (zob. B. Mielnik, Status prawny cudzoziemców w RP, [w:] Prawa i wolności obywatelskie w Konstytucji RP, pod red. B. Banaszaka, A. Preisnera, Warszawa 2002, s. 240). W związku z powyższym decyzja w sprawie udzielenia azylu ma charakter uznaniowy i należy do wyłącznej kompetencji państwa. Przesłanki do udzielenia azylu określa art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 128, poz. 1176 ze zm.). Zgodnie z jego brzmieniem, "cudzoziemcowi można, na jego wniosek, udzielić azylu w Rzeczypospolitej Polskiej, gdy jest to niezbędne do zapewnienia mu ochrony oraz gdy przemawia za tym ważny interes Rzeczypospolitej Polskiej". Powyższy przepis wskazuje dwie przesłanki, których równoczesne spełnienie umożliwia udzielenie cudzoziemcowi azylu na terytorium Polski. Aby spełniona została pierwsza z nich skarżący powinien wykazać, że uzyskanie azylu jest niezbędne do zapewnienia mu ochrony, a Prezes (obecnie Szef Urzędu) Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców podzielić ten pogląd. W niniejszej sprawie organ uznał, że skarżący nie spełnił kryteriów uzasadniających objęcie go ochroną poprzez udzielenie azylu w Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd po dokładnej analizie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego podziela stanowisko Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wyrażone w zaskarżonej decyzji i zauważa, iż cudzoziemiec nie był w kraju pochodzenia poddawany jakiejkolwiek formie przemocy. Ponadto skarżący nie uprawdopodobnił swojego zaangażowania w działalność monarchistyczną w [...], ani też istnienia niebezpieczeństwa z tego powodu. Okoliczności tej nie potwierdza również pismo z dnia 16 lutego 2007 r. Organizacji [...], gdyż podaje ono tylko informacje na temat działalności skarżącego w [...] przekazane tej organizacji przez samego zainteresowanego, który miał kontakt z przedstawicielami organizacji jedynie za pośrednictwem internetu. Cudzoziemiec nie wykazał również, że jest ścigany w kraju ojczystym lub państwie trzecim za popełnienie przestępstwa politycznego, a także za przekonania religijne, działalność naukową czy przekonania, stwierdza jedynie że obawia się takich prześladowań. Skarżący nie zmienił również do chwili obecnej wyznania, o czym świadczy pismo z dnia 28 stycznia 2008 r. księdza E. O.. A zatem obawy skarżącego dotyczą głównie potencjalnego prześladowania ze strony władz kraju pochodzenia: opresyjności panującego reżimu [...]; łamania praw człowieka, jakiego mogą dopuścić się organy państwa powołując się na zasady islamu. Pojęcie prześladowania, w takim kontekście, w jakim uzasadnia to skarżący wyczerpuje definicja uchodźcy zawarta w art. 1 ust. A pkt 2 Konwencji genewskiej i art. I Protokołu Nowojorskiego. Zgodnie z powyższym przepisem termin "uchodźca" stosuje się w szczególności do osoby, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Charakter określonych w Konwencji przyczyn powodujących obawę przed prześladowaniem i jej skutek, mianowicie niemożność korzystania z ochrony państwa pochodzenia wskazuje, że - w świetle tych postanowień - chodzi głównie o zagrożenie prześladowaniami ze strony władz państwa, przez nie stosowanymi bądź inspirowanymi z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z racji przekonań politycznych. W związku z powyższym podane przez skarżącego argumenty mogłyby być szczegółowo analizowane w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy, które zgodnie z informacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostało zakończone decyzją Prezesa Urzędu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., którą odmówiono zainteresowanemu nadania statusu uchodźcy oraz stwierdzono brak przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Druga przesłanka pozwalająca uzyskać cudzoziemcowi azyl na terytorium Polski podlega wyłącznie ocenie organów państwa, gdyż jest nią ustalenie czy za udzieleniem azylu przemawia ważny interes Rzeczypospolitej Polskiej. Należy podkreślić, że ustawodawca wyraźnie wskazał, że za udzieleniem azylu przemawia nie jakikolwiek interes RP, ale taki który dotyczy spraw o podstawowym znaczeniu dla Polski. W niniejszej sprawie skarżący wskazuje, iż ważnym interesem państwa ma być chęć jego uczciwej pracy w Polsce, posiadane umiejętności i doświadczenie zawodowe, a także konieczność dotrzymania przez Polskę zobowiązań międzynarodowych w tym Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 1950 r. Sąd biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności dotyczące sytuacji skarżącego nie stwierdził zaistnienia sytuacji, dla której za udzieleniem mu ochrony przemawiałby ważny interes państwa polskiego. Zdaniem Sądu, należy podkreślić, że nieudzielanie cudzoziemcowi azylu nie narusza art. 2 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 1950 r., który chroni prawo do życia, gdyż jak zostało już wcześniej wskazane brak jest przesłanek, by uznać, że w razie powrotu do [...] grozi mu szczególne niebezpieczeństwo. Wnioskodawca nie powołuje się na wiarygodne fakty, które mogłyby świadczyć o zagrożeniu jego prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego. Nie można zgodzić się również z zarzutami zawartymi w skardze dotyczącymi naruszenia postępowania dowodowego tj. art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, decyzja w niniejszej sprawie wydana została na podstawie przepisów prawa i zawiera - zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. - wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, oparte na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego. W myśl art. 80 k.p.a. organ administracji państwowej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Podstawową zasadą postępowania dowodowego jest zasada swobodnej oceny dowodów. Swoją ocenę organ obowiązany jest oprzeć na przekonywających podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu. Jeżeli w ten sposób organ orzekający ocenił dowody, opierając ją o wszechstronną ocenę materiału dowodowego, wówczas sąd administracyjny nie ma podstaw do jej podważenia. W sprawie niniejszej Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców podniósł, że sytuacja na terytorium [...] i krytyka obecnych władz nie uzasadnia w dostatecznym stopniu potrzeby ochrony. Reasumując stwierdzono, że w przypadku cudzoziemca nie zostały spełnione łącznie przesłanki rzeczywistej potrzeby ochrony i ważnego interesu Rzeczypospolitej Polskiej będące podstawą udzielenia azylu. W związku z powyższym w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.